Terry Alan Kath (31 januari1946, Chicago - 23 januari1978, Los Angeles) was een Amerikaans gitarist en zanger. Hij werd bekend als een van de oprichters van rockbandChicago. Hij speelde leadgitaar (voornamelijk een bestickerde Fender Telecaster) en zong met zijn Ray Charles-achtige stem op vele hitsingles uit de vroege jaren van de band naast Robert Lamm en Peter Cetera. Op elk album dat bij leven verscheen stond minstens een nummer dat Kath geschreven en/of gezongen had; sommige daarvan in duet met Cetera. Jimi Hendrix riep hem uit tot "de beste gitarist in het universum."
Jeugd
Kath was de jongste zoon van Raymond Elmer 'Ray' Kath (1912–2003) en Evelyn Meline (meisjesnaam Haugen) Kath (1916–1982) . Hij had een oudere broer, Rod Kath, groeide op in Norwood Park, een wijk van Chicago, en ging naar de Taft High School.
Waar de meeste leden van Chicago geschoolde muzikanten waren was Kath grotendeels autodidact en deed hij mee aan jamsessies. In 1971 vertelde Kath in het blad Guitar Player dat hij op les had gezeten en daar binnen de kortste keren mee was gestopt. "Ik wilde alleen maar die rock & roll-akkoorden leren." Kath verkoos dan ook een carrière in de muziek boven een vaste baan zoals zijn vader dat had gewild.
Loopbaan
Vroege carrière
In 1963 sloot Terry Kath zich bij zijn eerste semi-professionale band aan, The Mystics. Twee jaar ;ater stapte hij over naar Jimmy Rice and the Gentlemen om vervolgens op tournee te gaan met Jimmy Ford and the Executives al;s bassist en beoogd bandleider die de muzikale richting bepaalde. Ford speelde trompet, Walter Parazaider saxofoon en andere blaasinstrumenten, en Danny Seraphine werd later de drummer. Kath raakte goed bevriend met Seraphine en Parazaider. Ze zochten elkaar regelmatig op in hun vrije tijd en werden ontslagen toen de band fuseerde met Little Artie and the Pharaohs. Leider en gitarist Mike Sistack zei daarover "it's just business."
In 1966 kwamen Kath, Parazaider en Seraphine terecht bij coverband The Missing Links waarmee ze regelmatig in lokale clubs en balzalen optraden. Trompettist Lee Loughnane, met wie Parazaider aan De Paul University studeerde, viel van tijd tot tijd in . James William Guercio, een goede vriend van Kath en de latere producer van Chicago, speelde leadgitaar in een van de twee bands die te zien was in de Dick Clark Show met de Missing Links. Kath werd door Guercio gevraagd om bas te spelen bij Illinois Speed Press en naar Los Angeles te verhuizen. Hij wees het aanbod af omdat hij de gitaar als zijn hoofdinstrument beschouwde en zich als leadzanger wilde profileren. Kath bleef bij Parazaider, Seraphine en Loughnane die al snel trombonist James Pankow (eveneens studerend aan De Paul) en zanger/toetsnist Robert Lamm erbij haalden. Kath zong met een lage stem die aan Ray Charles deed denken. De band repeteerde in de kelder van huize Parazaider en werd omgedoopt tot The Big Thing. Na de komst van zanger en bassist Peter Cetera (The Exceptions) verhuisden ze naar Los Angeles; ze tekenden bij Columbia en hernoemden zich Chicago Transit Authority. Op last van de echte Chicago Transit Authority werd de naam medio 1969 tot Chicago ingekort.
Chicago
Zie Chicago (band) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Kath in 1973.
Kath werd gezien als de leider van Chicago en de best solist;; zijn zangstem, jazz en hardrockinvloeden waren essentieel voor de vroege sound van de band. Hij werd geroemd om zijn gitaarskills en door rockauteur Corbin Reiff omschteven als "een van de zwaarst onderschatte gitaristen die ook maar met een vinger een hals heeft aageraakt". Loughnane beweerde dat Kath tegelijkertijd kon zingen, solo- en slaggitaar spelen.
Op het debuutalbum van de band, Chicago Transit Authority uit 1969, staat Introduction, door de later toegetreden gitarist Dawayne Bailey omschreven als "Terry's meesterwerk". Het nummer laat een waaier aan stijlen horen zoals jazz, blues, salsa, rock & roll, psychedelica, en pop. Op dat debuutalbum is ook Free Form Guitar te vinden, een instrumentaal stuk vol feedback en veelvuldig gebruik van de vibrato van de Stratocaster. Volgens de liner notes van het album was het ruim zeven minuten lange nummer in één take in de studio opgenomen met slechts een versterker die op een PA was aangesloten. De gitaarhals werd bijeengehouden door de klem van een radiateurslang. Op Beginnings speelt Kath akoestische gitaar.
Voor het tweede album van de band droeg Kath een lange gitaarsolo bij aan 25 or 6 to 4 dat een publikefavoriet werd. Op datzelfde album werkte Kath samen met orkestarrangeur Peter Matz in de vierdelige suite Memories of Love die hij ook zong. Toen trombonist James Pankow naar een zanger zocht voor zijn compositie Make Me Smile (samen met Colour My World onderdeel van Ballet for a Girl in Buchannon) probeerde hij diverse bandleden uit, maar wist meteen dat Kath de juiste keuze was.
In 1973 werkte Chicago mee aan de dramafilm Electra Glide in Blue; Kath was als sologitarist en leadzanger te horen in het slotnummer Tell Me. Later werd het ook gebruikt voor de allerlaatste aflevering van de televisieserie Miami Vice.
In 1976 verscheen het album Chicago X met daarop de nr.1-hit If You Leave Me Now, een ballad van Cetera die voor een koerswijziging zorgde; Kath was daar niet blij mee en bleef rocknummers zoals Once or Twice. Op Chicago XI, dat een jaar later verscheen, boden het funky Mississippi Delta City Blues en het aggressief klinkende Takin' It on Uptown tegenwicht aan de bijdragen van de overige bandleden.
Verder verloop
Overlijden
Kath was zich bewust van zijn jarenlange drank- en drugsverslavingen, en heeft geprobeerd om ervan af te komen. De overige leden van Chicago, waaronder Seraphine, zagen dat hij er ook ongelukkig van werd. De avond voor zijn overlijden zocht Kath bandlid Laudir de Oliveira (percussie) op. Onder het genot van een kop thee hadden ze een langdurig gesprek. Guercio zei dat Kath voor zijn overlijden bezig was met een soloalbum en Pankow ontkende glashard dat Kath zelfmoordneigingen had.
Kath deed graag aan schietsport en was in zijn nadagen regelmatig gewapend. Op maandag 23 januari 1978, na afloop van een feest bij roadie en bandtechnicus Don Johnson (niet de acteur) in Woodland Hills, Los Angeles, begon Kath met zijn wapens te spelen en richtte hij een halfautomatisch pistool tegen zijn hoofd, in de veronderstelling dat het ongeladen was. Kath haalde de trekker over en stierf acht dagen voordat hij 32 zou worden aan de opgelopen schotwond .
Kath liet een vrouw, Camelia Ortiz, en een twintig maanden oude dochter, Michelle Kath (later Sinclair vanwege haar huwelijk met acteur Adam Sinclair) na.
Na zijn dood overwogen de bandleden serieus om Chicago op te heffen. Doc Severinsen, muzikaal leider van de huisband van de Tonight Show, wist hen over te halen om door te gaan ter nagedachtenis aan Kath. Donnie Dacus nam zijn plaats in als gitarist en de band nam het nummer Alive Again op voor het eerste album zonder hem; Hot Streets.
Bij concerten van Chicago namen Lee Loughnane (trompet) en Robert Lamm (keyboards) nummers voor hun rekening die oorspronkelijk door Kath werden gezongen.
Sommige leden van Chicago vonden dat Kath te weinig erkenning kreeg voor zijn bijdragen. Vandaar dat ze in september 1997 de cd The Innovative Guitar of Terry Kath uitbrachten op hun kortstondige label Chicago Records
. Lamm werkte in die periode aan een album met Gerry Beckley (America) en Carl Wilson (The Beach Boys) waarop hij Kath herdacht met het nummer Feel the Spirit
Sindsdien vroeg men zich af of Kath, indien hij nog had geleefd, bij Chicago was gebleven of een solocarrière was begonnen. Parazaider zei daarover in 2010:
"Ik weet het niet zeker (...) Ik zou graag denken dat hij (nog steeds bij Chicago was) maar hij was heel onafhankelijk en ik vraag me af wat hij van de jaren tachtig hebben gevonden. Ik zou zeggen fifty-fifty. Het had beide kanten op kunnen gaan.."
Documentaire
In 2012 verkondigde Kaths dochter Michelle Kath Sinclair dat ze genoeg geld had opgehaald via crowdfunding om een documentaire over zijn leven te maken, getiteld Searching for Terry: Discovering a Guitar Legend. In 2014 bevestigde ze dat ze de hele band had geïnterviewd behalve inmiddels ex-lid Cetera en dat een releasedatum gepland was voor 2016. De film beleefde zijn wereldpremière in september 2016 tijdens het Toronto International Film Festival en werd herdoopt tot The Terry Kath Experience, Peter Cetera had alsnog zijn medewerking verleend. De première in de Verenigde Staten was twee maanden later tijdens het DOC NYC film festival waarna er in 2017 een officiele release volgde via FilmRise. De film kreeg 7 november 2017 een televisiepremière op AXS TV, als Chicago: The Terry Kath Experience, en werd 12 december op VOD en DVD uitgbracht. Behalve de leden van Chicago werden ook gitaristen geïnterviewd als Jeff Lynne, Steve Lukather, Mike Campbell, Dean DeLeo en Joe Walsh; allemaal spraken zij hun lof uit over het werk van Kath.
Ondertussen werd Chicago op 8 april 2016 in de Rock and Roll Hall of Fame ingehuldigd. Michelle Kath Sinclair nam de award in ontvangst namens haar vader.
↑LeRoy, Dan(2007).The greatest music never sold: Secrets of Legendary Lost Albums by David Bowie, Seal, Beastie Boys, Beck, Chicago, Mick Jagger & More!. Backbeat Books, New York,'Chapter 3: Chicago: Like a Rolling Stone',79–80.ISBN 978-0-87930-905-3"The Greatest Music Never Sold."
