Toledot Yeshu of Sefer Toledot Yeshu, het "Boek over het Leven van Jezus" is een omvangrijk corpus van onderling sterk verschillende Joodse tegenverhalen over Jezus. De moderne editie onderscheidt meerdere groepen, recensies en verhaaleenheden. De classificatie is zo moeilijk dat zelfs de 107 onderzochte Hebreeuwse en Aramese handschriften niet tot één stamboom zijn terug te brengen.
Volgens de brede consensus onder historici is het boek geen betrouwbare historische bron. Het is een laatmiddeleeuwse en vroegmoderne tegengeschiedenis als een satirisch antwoord op christelijke vervolging.
De Toledot Yeshu weerspreekt de maagdelijke geboorte en opstanding van Jezus. Zijn wonderen worden in veel versies verklaard door magie of door het gebruik van de geheime naam van God. De verschillende versies vormen geen samenhangend historisch verhaal. Zij plaatsen Jezus in uiteenlopende perioden en laten hem optreden tegenover verschillende heersers, onder wie Pontius Pilatus, een koningin Helena of leden van de Herodiaanse dynastie.
Ook de verhalen over Jezus’ leerlingen, berechting en dood verschillen per versie. In sommige teksten worden vijf leerlingen berecht, overeenkomstig een verhaal in de Babylonische Talmoed. Jezus wordt opgehangen, gestenigd of op een boom gedood. Na zijn dood wordt zijn lichaam verborgen of verplaatst, waardoor de christelijke verkondiging van zijn opstanding als bedrog of vergissing wordt voorgesteld.
De bekendste versie van de Toledot is van Johann Wagenseil uit 1681. De oudste versie is vermeld door Agobard, de aartsbisschop van Lyon, in 826. De mondeling overgeleverde traditie stamt waarschijnlijk uit de tweede of derde eeuw.
uit Agobards De Judaicis Superstitionibus (ca. 826):
In de leringen van hun ouderen lezen de Joden: dat Jezus onder hen een gerespecteerde jongeman was die als leraar Johannes de Doper had.; dat hij veel leerlingen had en een gaf hij de naam Cephas, dat is Petra (rots), vanwege de hardheid en traagheid van zijn verstand. Op de feestdag verwelkomden sommige jongeren Jezus met 'Hosanna, zoon van David'. Beschuldigd van veel zaken werd hij op bevel van Tiberius, wiens dochter hij zonder gemeenschap met een man had laten bevallen van een steen, in de gevangenis gezet. Om deze zaak werd hij als een afschuwelijke tovenaar aan een staak opgehangen en gestenigd. Hij werd bij een kanaal begraven en door een Jood bewaakt. 's Nachts overspoelde het kanaal plotseling en zijn lichaam verdween. Op bevel van Pilatus werd er twaalf manen naar hem gezocht, maar tevergeefs. Pilatus proclameerde dat Jezus was verrezen, zoals hij had voorspeld, en dat de Joden hem daarom moesten vereren. Deze dingen hebben hun ouderen verzameld om aan te tonen, dat Jezus niet moet worden vereerd omdat hij God is, maar omwille van Pilatus' wet.
Uit Hrabanus Maurus' Contra Judaeos (ca. 847):
Volgens de Joodse Wet van God werd Jezus aan een boom opgehangen en door God vervloekt. Ze(de Joden) verklaren dat zijn leraar Joshua [Joshua ben Perachiah] gelastte dat hij er af werd gehaald en in een graf gelegd in een tuin vol kool, opdat hun land niet onzuiver raakte. Ze noemen hem in hun eigen taal Ussum Hamizri, wat in het Latijn Dissipator AEgypticus [Egyptische Vernietiger, Balaam- vernietiger was mogelijk een pseudoniem van Ussus-Jeschu] betekent. Jezus werd uit zijn graf gehaald door hun voorouders en aan een touw door de stad getrokken (..) Hij was een goddeloze, en de zoon van een goddeloze, een niet-Jood (heiden) of iemand met de naam Pandera, die volgens hen de moeder van de Heer verleidde.
Uit Schemtob ibn Schapruts De Toetssteen in de Krauss Compilatie (1902):
U vindt onder de Joden veel verhalen over Jezus' wonderen, zoals de Geschiedenis van Jeschu ha-Notzri die plaatsvond in de tijd van koningin Helene en Geschiedenis van Jeschu ben Pandera in het Aramees, in de tijd van Tiberius Caesar. Volgens het eerste document sneed Jeschu zijn heup open, zonder dat het hem bezeerde, plaatste er de kopie van de Shem ha-Meporesch in en trok er de huid over terug, zodat het genas. Later haalde hij er de kopie weer uit en maakte tekens en deed wonderen. Als teken voor de jongemannen van Israël genas hij een lamme man. Hij zei: ik ben Zoon van God; ik laat de doden opstaan. Gelijk stuurde koningin Helene betrouwbare boodschappers naar hem en zij zagen dat hij de doden liet opstaan. De boodschappers vertelden het haar en ze was bevreesd. Dit is een groot teken, zei ze tegen de wijze mannen. Ze wees de Joden die hem weerstreefden terecht en zij vertrokken beschaamd en vielen in ongenade. Het volk van Galilea maakte vogels van klei, hij sprak de Shem over hen uit en ze vlogen de lucht in. In hetzelfde uur vielen ze neer op hun gezicht en wierpen zichzelf voor hem ter aarde. Breng me een grote molensteen. Ze brachten hem er een en hij liet het te water en zat er zelf op en liet het drijven als een eierschil. Een bries droeg hem voort over het oppervlak van de zee en alle mensen waren hogelijk verbaasd. Tot de koningin sprak hij: ik stijg vandaar op naar mijn Vader in de hemel! Hij spreidde zijn handen en rees op in de lucht, waarop de koningin bang werd. Omdat hij aan het eind zou worden gekruisigd, sprak hij een spreuk uit over alle bomen ter wereld, zodat ze niet zijn gehangen lichaam zouden kunnen dragen. Ze braken daarom allemaal toen hij aan een boom gehangen werd.
Volgens het tweede document verschenen Pilatus, de gouverneur, Rabbi Joshua ben Perachiah (1e-2e eeuw v.Chr.), Marinus, de grote oude van de Joden, Rabbi Juda Ganiba (Yehuda Ganiba, Ginna'a, 'de tuinman'), Rabbi Jochanan ben Mut'ana en Jeschu ben Pandera in Tiberias voor Tiberius Caesar. Hij vroeg: wat komen jullie doen? Jeschu antwoordde: ik ben Zoon van God, ik verwond en genees, en als een man sterft, fluister ik over hem, en hij leeft; en een kinderloze vrouw laat ik zwanger worden zonder echtgenoot. Waarop Tiberius hem wilde testen en zijn eigen maagdelijke dochter liet brengen. Ze (?) fluisterden over haar en ze werd zwanger. En toen Jeschu veroordeeld was en de tijd gekomen om hem te kruisigen en hij zag het kruis rond het vierde uur van de dag, sprak hij magische woorden, vloog weg en nam plaats op de berg Carmel. Rabbi Juda de tuinman sprak tot Rabbi Joshua ben Perachiah: ik ga hem achterna en breng hem terug. Hij antwoordde: Ga, spreek de naam uit van zijn Heer, de Schem ha-Mephoresch. Hij vloog hem achterna en toen hij hem wilde grijpen, sprak Jeschu magische woorden en ging de 'grot van Elias' (grot van Elia) binnen en sloot de deur. Juda de tuinman sprak tot de deur: Open, want ik ben Gods boodschapper. De deur ging open waarop Jeschu zichzelf in een vogel veranderde. Rabbi Juda greep hem bij de zoom van zijn kleding en verscheen voor Rabbi Joshua en zijn metgezellen.
Het verhaal begint met de vermelding van het jaar 3651 (ongeveer 90 v.Chr.) tijdens de regering van koning Jannaeus (103 - 76 v.Chr.). Yeshu zou de zoon zijn van Miriam (de verloofde van Yohanan) en Jozef Pandera, die met Miriam tegen haar wil gemeenschap had, terwijl hij zich voordeed als Yohanan. Volgens de Jemenitische versie Maaseh Yeshu (Episode van Jezus) was Miriam door Yohanan van haar vader gekocht als dienstmeid en daarmee vanzelf zijn verloofde. Yohanan was van het koninklijke huis van David, geleerd in de Torah en godvrezend. Jozef Pandera had het uiterlijk van een soldaat en woonde in Bethlehem van Judah in de buurt van een weduwe en haar maagdelijke dochter Miriam. Yehoshua (Yeshu) was vernoemd naar Miriams broer.
Yohanan vertrok naar Babylonië of Egypte toen hij er achter kwam en het aan Rabbi Simeon ben Shetah (ca. 120 - 40 v.Chr.) had gemeld. Er waren geen getuigen bij geweest en daarom kon Jozef Pandera niet worden gestraft. Op de achtste dag werd Yeshu besneden.
Als jongen ging Yeshu de Joodse traditie leren, maar hij verscheen een keer blootshoofds voor de leraren en dat werd aangemerkt als een gebrek aan respect. Er werd onderzoek gedaan en men kwam er achter, dat hij buiten het huwelijk om was geboren. Yeshu vluchtte naar Boven Galilea. In de tempel van Jeruzalem leerde hij de letters van Gods Onuitsprekelijke Naam, waarmee hij wonderen kon verrichten. Hij verzamelde driehonderdtien man en gaf zich uit als de Messias. Het Sanhedrin liet hem arresteren, door de boodschappers Annani en Ahaziah, die zich als zijn leerlingen voordeden, en bracht Yeshu voor koningin Helene (Salome Alexandra) (140-67 v.Chr.), de vrouw en opvolger van koning Jannaeus (125-76 v.Chr.). Hij werd door de Wijzen beschuldigd van tovenarij en verleiding. Toen hij een dode tot leven bracht liet de koningin hem gaan.
De volgende keer werden de twee boodschappers opnieuw naar Yeshu gestuurd om hem naar de koningin te brengen, maar hij sprak de Onuitsprekelijke Naam over vogels van klei en liet hen vliegen. Ook liet hij een molensteen op het water drijven. Hij zei tegen de boodschappers wat ze gezien hadden aan de koningin te vertellen, die daarop van verbazing trilde.
De Wijzen zorgden er toen voor dat Judah Iskarioto ook de letters van Gods naam leerde en Yeshu en Judah hielden een wedstrijd in wonderen. Maar daarbij verloren ze alle twee hun kennis en het gebruik van de geheime naam. Toen werd Yeshu opnieuw gearresteerd, geslagen met granaatappelstaven en naar de synagoge van Tiberias gebracht en aan een pilaar gebonden. Hij kreeg azijn te drinken om zijn dorst te stillen. Ze zetten hem een doornenkroon op het hoofd. Zijn volgelingen wisten hem na een strijd met de 'ouderen' naar Antiochië of Egypte te brengen.

Op een dag ging Yeshu terug naar Jeruzalem, gezeten op een ezel, om weer het geheim van de Naam te leren, maar Judah Iskarioto, nu een van zijn volgelingen, verraadde hem aan de Wijzen. Toen hem zijn naam gevraagd werd deed hij zich vier maal voor als een van zijn leerlingen: Mattai, Nakki, Buni en Netzer. Yeshu werd op het zesde uur van de dag voor Pesach opgehangen aan de stengel van een koolplant en buiten de stad begraven. Zijn volgelingen rapporteerden op de eerste dag van de week aan de koningin, dat de verslagene werkelijk de Messias was, omdat zijn graf nu leeg was en hij naar de hemel was opgestegen. In werkelijkheid had een tuinman het lichaam van Yeshu begraven in het zand, onder een stroom die zijn tuin van water voorzag, wat hij opbiechtte aan Rabbi Tanhuma toen die daar rondliep. De Wijzen bonden het opgegraven lichaam aan de staart van een paard en brachten het naar de koningin, die hen er voor prees en Yeshu tot een valse profeet verklaarde.
Dit deel van de Toledot Yeshu gaat over Jezus, andere secties gaan over de daden van zijn discipelen. Twee toegevoegde hoofdstukken gaan over Nestorius' pogingen om christenen Joodse gebruiken te laten herstellen en over het verhaal van Simeon Kepha (apostel Petrus, verkeerd geïnterpreteerd als apostel Paulus).
Hieronder volgt informatie ter aanvulling van de Wagenseil versie. Volgens het Straatsburg manuscript woonde de knappe Joseph ben Pandera tegenover Miriam, de verloofde van rabbi Jochanan. 's avonds kwam hij dronken bij haar binnen. Ze dacht dat hij Jochanan was en waarschuwde dat ze in haar afzondering was. Yochanan kwam om middernacht tot haar en zij zei tot hem dat het nooit zijn gewoonte was tweemaal tot haar te komen. Dan begrijpt Yochanan dat Joseph ben Pandera bij zijn vrouw is geweest en verwittigt rabbi Simeon ben Schetach in de morgen. Toen Miriam zwanger bleek vertrok Yochanan voorgoed naar Babylon. Na zijn geboorte noemde Miriam hem Joshua naar haar broer, maar toen openbaar werd hoe hij ter wereld was gekomen werd hij Jeschu genoemd. Miriam bracht hem onder bij een leraar om de Halacha, Torah en Talmud te leren. Leerlingen dienden uit respect met bedekt hoofd en neergeslagen blik hun leraren te begroeten. Maar Jeschu passeerde op een dag [hij was ongeveer dertig jaar] rabbi's rechtop en bloothoofds en zij maakten hem voor mamzer (bastaard) uit. Op een andere dag sprak Jeschu de Halachoth (wettelijke regels) ten overstaan van de rabbi's. Een discussie volgde en Jeschu vroeg: Wie van de twee is wijzer, Mozes of Jethro [leerling of leraar]? Daarop begonnen de rabbi's een onderzoek naar zijn vader bij Miriam en zij verklaarde zijn geboorte. Daarop zei Simeon ben Schetach, dat het deze dag dertig jaar geleden was dat Jochanan bij hem kwam om te vertellen wat Joseph ben Pandera tegen haar wil Miriam had aangedaan. Jeschu vluchtte toen naar Jeruzalem.
In het heiligdom was de grondsteen van God, waarop Jacob olie had geschonken en erop waren de letters van de Shem geschreven. Wie ze leerde, kon alles doen wat hij wilde. Om misbruik te voorkomen waren bronzen honden aan twee ijzeren pilaren bij de ingang van de plaats van brandoffers gebonden. De honden sloegen aan tegen diegene die binnenging en de letters [uit het hoofd] leerde en door wilde lopen en als hij hen aankeek verdwenen de letters [vanzelf] uit zijn geheugen. Jeschu kwam en leerde de letters, schreef ze op een perkament, sneedt in zijn heup en verstopte het perkament er in - zodat het snijden in zijn vlees hem niet bezeerde - en herstelde de huid op zijn plaats. Toen de bronzen honden blaften vergat hij de letters. Thuis opende hij zijn vlees met een mes, haalde de tekst er uit, leerde de letters en verzamelde driehonderdentien jonge mannen van Israël en verklaarde hen dat hij de Messias was, geboren uit een maagd, de Emanuel over wie Isaiah had geprofeteerd. Hij noemde zich de zoon van De Eeuwige [Y.H.V.H.], de Gezalfde, en zijn tegenstanders waren de hoerenzonen uit de Schrift. Ze vroegen hem om een teken en Jeschu genas een lamme en een lepralijder, door de letters over hen uit te spreken. Toen de wijzen zagen dat zovelen hem geloofden, brachten ze hem voor koningin Helene, die over Israël regeerde en beschuldigden hem van tovenarij en misleiding van de wereld. Yeshu verklaarde zich als de gesel van de stam van Isai (Jesse), over wie de profeten hadden geprofeteerd. Over wie de Schrift zei: Gezegend is de man die niet in de raad loopt van de goddelozen. En zij vroeg: Is het werkelijk in jullie wet, wat hij zegt? En zij bevestigden dat, maar weerspraken dat hij de Messias was, omdat Hij andere tekens zou brengen. Jezus zei dat hij de Messias was en de doden tot leven bracht. De koningin raakte bevreesd en zei: Dat is een groot teken. Meer afvalligen sloten zich bij hem aan en een groot schisma kwam op in Israël. Jeschu ging naar Boven-Galilea en de wijzen lieten de koningin ruiters naar hem sturen om hem te arresteren. De Galileeërs maakten vogels van klei en Jeschu sprak de letters van de Shem over hen uit en ze vlogen weg. Jeschu vroeg hem een molensteen te brengen en ze rolden hem naar de zeekust, hij sprak de letters er over uit, plaatste het in zee en ging er op zitten als op een schip en dreef op het water. De ruiters werden teruggestuurd naar de koningin en de ouderen riepen haar op [opnieuw] boodschappers te sturen om hem voor de koningin te brengen. De wijzen namen Juda Ischariota naar het Heilige der Heiligen om er de letters van de Shem te leren, schreven de letters op perkament, spraken de letters om hem niet te bezeren en verborgen het in zijn heup, zoals Jezus had gedaan. Toen Jeschu met zijn volgelingen bij de koningin aankwam en met de wijzen discussieerde, zei hij: Over mij is gezegd dat ik naar de hemel zal opstijgen. En geschreven: Als Hij me neemt, Sela! Daarop rees hij zijn handen omhoog als de vleugels van een adelaar en vloog op. De wijzen bevalen Juda Ischariota hetzelfde te doen en ook hij vloog op. Ze konden elkaar niet doen vallen, omdat de Shem met beiden was. Juda bevuilde Jeschu, waarop die onzuiver was en naar de aarde viel en Juda met hem. Jeschu werd overmeesterd, zijn hoofd bedekt en geslagen met een granaatppelstaf, waarna hij moest zeggen wie hem geslagen had. Hij wist het niet, omdat de Shem hem had verlaten. De koningin plaatste hem in de handen van de wijzen. Ze brachten hem naar de synagoge van Tiberias en bonden hem aan de zuilen van de ark. zijn volgelingen probeerden hem te bevrijden door te vechten. Jeschu vroeg water te drinken en kreeg azijn uit een koperen kom. Een doornenkroon werd hem op het hoofd gezet. De afvalligen begonnen de wijzen te stenigen en brachten Jeschu naar Antiochië, waar hij bleef tot de rustdag van Pesach. In dat jaar viel Pesach op de Sjabbat. Hij kwam met zijn volgelingen op de rustdag van Pesach, op de Vrijdag, hij rijdend op een ezel. Hij ging met zijn driehonderdentien discipelen naar het heiligdom. Een van hen, Gaisa [Tuinman], vroeg de wijzen of ze de schurk wilden hebben en zei dat hij in het schoolgebouw van het heiligdom was. Geef mij 's morgens de groet en ik zal de schurk eer betonen. De discipelen van Jeschu verzamelden zich in het heiligdom, nadat ze op de Olijfberg hadden gebeden tijdens het Feest van het Ongerezen Brood. Gaisa toonde eer aan Jeschu en de wijzen grepen Jeschu. Ze vroegen hem zijn naam. Eerst zei hij Mathai (wanneer), dan Naki (zuiver), Boni (eerstgeborene, beni) en Netzer (tak) en dan andere namen. Jeschu werd meegenomen, zijn volgelingen konden hem niet redden en toen hij begreep ter dood te worden gebracht zei hij: In waarheid heeft David geprofeteerd over mij toen hij zei: Omwille van U worden we elke dag geslagen. En over jullie heeft Isaiah gezegd: Jullie hebben bloed aan jullie handen en over jullie zei de profeet voor God: Zij doodden Uw profeten met het zwaard. In hetzelfde uur werd hij terechtgesteld. En het was op Vrijdag op de rustdag van Pesach en van de Sabbath. Toen ze hem wilden hangen aan hout brak het, want de Shem was met hem. Jeschu wist wat zijn straf zou zijn en had met de Shem bewerkstelligd dat geen boom hem zou houden. Toen hingen zij hem aan een koolplant tot het middaggebed [rond 15.00 u] en begroeven hem op Zondag.
Jonge mannen van Israël passeerden de treurende afvalligen bij zijn graf en vroegen hen in het Aramees waarom ze bij het graf zaten en gingen er binnen, maar vonden hem niet. Daarop gingen de dwazen [afvalligen] naar koningin Helene en zeiden haar dat de Messias ten hemel was opgestegen. Ze riep de wijzen bij zich en vroeg hen wat ze met hem gedaan hadden. Ze antwoordden dat ze hem hadden gedood. Als jullie hem al hebben gedood, wat hebben jullie daarna met hem gedaan? We hebben hem begraven. Toen ze hem er ook niet vonden en de koningin vroeg waar hij was, werden ze bang en wisten niet wat te zeggen. Iemand had hem uit het graf gehaald, naar zijn tuin gedragen en het water gestopt dat in zijn tuin vloeide, hem in het zand begraven en het water weer doorgelaten. De koningin zei: als jullie me niet Jeschu tonen, zal ik jullie geen vrede of uitweg bieden. Ze stelde voor hen tijd en voorwaarden vast. In heel Israël heerste angst. Een oudere, rabbi Tanchunma, jammerde in een tuin in de velden en de tuineigenaar zei hem dat hij Jeschu's lichaam gestolen had, opdat de afvalligen niet die uitgelezen kans zouden krijgen. Ze gingen naar Jeruzalem en keerden met een menigte terug naar de tuin. Er werden touwen aan Jeschu's voeten gebonden en zijn lichaam werd door de straten van Jeruzalem naar de koningin getrokken. Zij bespotte de afvalligen en prees de wijzen. Zijn discipelen vluchtten en verspreidden zich over het koninkrijk; drie gingen naar berg Ararat, drie naar Armenia, drie naar Rome, de anderen naar andere plaatsen om volk te misleiden.
Er was strijd tussen de afvalligen en Israëlieten en Israël kende geen vrede. Dertig jaar na Jeschu's dood kozen de wijzen de schriftgeleerde Elijahu (Paulus) om de dwalenden uit de gemeenschap te leiden en de strijd hield op. Toen de Perzische macht opkwam, splitste Nestorius [386-451] zich van de christenen af en trok naar Babylon, waar hij omkwam door de grote sleutels die de vrouwen van Chazaza op hem wierpen. Hoofd van het Sanhedrin was Shimeon Kepha (Apostel Petrus). Hij werd Kepha (rots) genoemd omdat hij toen hij op de steen stond, waarop Ezechiël had geprofeteerd bij de rivier Kebar, een stem uit de hemel hoorde. De christenen hadden daarom belangstelling voor hem. Op het Feest van de Tabernakels ging Shimeon naar Jeruzalem, waar alle bisschoppen en de grote 'oude' [ancient, waarschijnlijk de paus] van de christenen verzameld waren. Ze kwamen naar Shimeon Kepha op de Olijfberg op de dag van het grote Feest van de wilgentakken [de 6e of 7e dag van het Feest van de tabernakels]. Hem werd opgedragen zich tot het christendom te bekeren of anders te sterven en niemand in Israël zou nog het heiligdom mogen betreden. De Israëlieten overtuigden hem zich te laten bekeren. Als voorwaarde stelde hij onder meer dat er een toren voor hem zou worden gebouwd. Hij zou er geen vlees eten en slechts water en brood tot zich nemen en er tot zijn einde blijven. Via een kist aan een touw zou het water en brood aan hem worden gebracht. Hij schreef er de Keroboth, Jotzroth en Zulthoth die later voor Joodse gebeden werden gebruikt.
Tijdens de regering van Herodes de Grote (37-4 v.Chr.) was een vrouw van de stam van Benjamin, genaamd Miriam, zuster van Simeon zoon van Clopas, gehuwd met Pappos ben Yehuda, die haar thuis opgesloten hield. De knappe Joseph Pandera helpt haar ontsnappen en ze vluchten van Jeruzalem naar Bethlehem. Miriam bevalt van een zoon van Jozef, die ze Jeschu noemen en ze krijgen meer zonen en dochters. Als Pappos van een reiziger hoort dat Miriam leeft en met een andere man samenwoont, beklaagt hij zich bij Herodes. Herodes beveelt Pandera en zijn kinderen terecht te stellen en zij vluchtten naar Egypte. Als hij hen niet vindt, laat Herodes alle kinderen van Bethlehem vermoorden. Pandera en zijn familie keren naar Kanaän terug als er in Egypte honger heerst. Ze verhuizen naar Nazareth en veranderen van naam. Ouder geworden reist Jeschu naar Jeruzalem om er bij rabbi Joshua ben Perachiah (2e-1e eeuw v.Chr.) te studeren. Hij leert de geheimen van de Merkabah mystiek en Gods Naam. als hij bij de Tempelberg een bal verliest, huilt hij en neemt, tegen de rabbijnse wet, zijn hoofdbedekking weg. Jeshu staat op tegen de rabbijnse autoriteit en als er onderzoek naar hem wordt gedaan, blijkt dat hij een mamzer (bastaard) is. zijn haar wordt geschoren en gewassen, zodat het niet aangroeit, als teken van zijn illegaliteit. Als hij van zijn moeder de waarheid over zijn geschiedenis hoort, doodt hij Pandera en vlucht naar Galilea. Buitengesloten, begint hij een kettterse interpretatie van de Torah te geven. Hij krijgt vijf discipelen: Simon, Mattai, Eliakim, Mordecai en Todah en verandert hun namen in Simon Petrus, Mattheüs, Lukas, Markus en Paulus. Met Gods Naam verricht Jeschu wonderen en trekt veel volgelingen aan, waaronder Yohanan, die hij Johannes noemt. als Herodes hoort dat Pandera's zoon nog leeft, beveelt hij zijn arrestatie.Herodes'mannen weten slechts Johannes te grijpen en onthoofden hem. Wegens het schenden van Mozes' Wet, willen de rabbi's Yeshu bij Herodes aanbrengen, die ermee akkoord gaat. Hoofdvoorzitter (nasi) Judah ben Zechariah verhult zijn identiteit en infiltreert onder Jeshu's trouwe volgelingen. Uit de bewoners van Ai kiest Jeshu een echtgenote. Hij reist op een ezel naar Jeruzalem, voorgegaan door Judah, die ervoor zorgt dat alles veilig lijkt. Jeschu verblijft in het huis van zijn veronderstelde schoonfamilie en begint in de stad met preken en doen van wonderen. Tijdens Jom Kipoer vasten Jeschu en zijn volgelingen niet, maar drinken wijn, wat in het geheim vermengd is met 'wateren van vergetelheid', waardoor hij Gods Naam vergeet, machteloos is en gearresteerd en gevangengezet wordt. Enige volgelingen worden buiten de stad gestenigd. Herodes laat Jeschu buiten Jeruzalem ophangen net voor Pesach. Volgelingen beginnen dan een oproer in Jeruzalem en aan inwoners van Ai wordt verteld dat Jeschu drie dagen na zijn terechtstelling ten hemel is gevaren.
Zelfs als Judah verkondigt dat Jeschu's lichaam nog op de vuilstort in Jeruzalem ligt, houden volgelingen vast aan de opstanding. Daarom adviseert Judah aan Jeshu's oom Simeon Clopos Gods Naam te leren en wonderen te verrichten in Yeshu's naam. Simeon stelt de evangeliën op met geheime aanwijzingen tegen Jeshu. Simeon geeft zijn volgelingen opdracht Joden niet te bestrijden en bootst vervolgens een Hemelvaart na. Nadat Herodes' opvolger (Herodes Archelaüs was Herodes' opvolger) honderd van Jeschu's verwanten om laat brengen, spoort Simeon zijn volgelingen aan hem naar Ai te volgen, waar hij wonderen zal laten zien. Na het oproepen van een regenwolk, neemt Simeon enige volgelingen mee de lucht in en laat hen vervolgens dood neervallen. Volgens de mensen die over land naar Ai reizen stegen die volgelingen ten hemel op, en ze vestigen zich in Ai, waarmee Jeruzalem van hen gezuiverd is.
De historische Salome Alexandra was de vrouw en opvolger van koning Alexander Janneüs en regeerde van 76 tot 67 v.Chr. Ze was de zuster van rabbijn Simeon ben Shetah, de farizese nasi (prins, voorzitter) van het joodse sanhedrin (gerechtshof). Toen Janneüs de farizeeërs vervolgde, omdat zij het er niet mee eens waren dat hij als hogepriester dienst deed, wist Salome haar broer te verbergen. Rabbijn Joshua ben Perahia (tweede en eerste eeuw v. chr.) moest om de vervolgingen onder Janneüs in 88-76 v.Chr. vluchtten met 8000 andere farizeeërs. Hij vluchtte naar Alexandria en kwam pas terug toen hij werd teruggeroepen naar Jeruzalem, omdat de vervolgingen afnamen. Hij kon toen zijn plek als nasi weer innemen en werd na zijn overlijden door Simeon ben Shetah opgevolgd.
Volgens de Talmoed vluchtte rabbijn Joshua ben Perahiah met Jesus naar Alexandria in Egypte, toen koning Jannaeus (gestorven 76 v.Chr.) de rabbijnen vermoordde. Op de terugweg verschilden meester en leerling van mening over de aksania (herberg of herbergierster), waarna Jesus door de rabbijn werd geëxcommuniceerd en het ondanks herhaalde pogingen niet meer goed tussen hen kwam.
De Assyrische koningin Helena van Adibene en Edessa (gestorven 50-56 n.Chr.) bekeerde zich tot het Joodse geloof. Ze verhuisde naar Jeruzalem en liet een koninklijk paleis in de stad van David bouwen, dat in het jaar 70 n.Chr. door de Romeinen werd verwoest. Helena werd begraven in een piramidale tombe ten noorden van Jeruzalem.