Tom Rothe

Tom Rothe
Tom Rothe
Persoonlijke informatie
Volledige naam Tom Alexander Rothe
Geboortedatum 29 oktober 2004
Geboorteplaats Rendsburg, Vlag van Duitsland Duitsland
Lengte 193 cm
Been Links
Positie Linkervleugelverdediger
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Duitsland 1. FC Union Berlin
Rugnummer 15
Jeugd
2010 – 2012
2012 – 2016
2016 – 2018
2018 – 2021
2021 – 2022
Vlag van Duitsland Rendsburger TSV
Vlag van Duitsland Büdelsdorfer TSV
Vlag van Duitsland SC Nienstedten
Vlag van Duitsland FC St. Pauli
Vlag van Duitsland Borussia Dortmund
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2022–2024
2023–2024
2024–
Vlag van Duitsland Borussia Dortmund
→ Vlag van Duitsland Holstein Kiel
Vlag van Duitsland 1. FC Union Berlin
4(1)
33(4)
47(5)
Interlands **
2020
2022–2023
2023–2024
2023–
Vlag van Duitsland Duitsland –17
Vlag van Duitsland Duitsland –19
Vlag van Duitsland Duitsland –20
Vlag van Duitsland Duitsland –21
1(1)
9(0)
6(1)
7(1)

* Bijgewerkt op 19 augustus 2026
** Bijgewerkt op 19 augustus 2026
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Tom Rothe (Rendsburg, 29 oktober 2004) is een Duits voetballer die bij voorkeur als linkervleugelverdediger speelt. In 2022 maakte hij zijn debuut in het betaald voetbal. Vervolgens speelde hij bij Borussia Dortmund en Holstein Kiel. Sinds augustus 2024 staat hij onder contract bij 1. FC Union Berlin. Rothe is een Duits jeugdinternational.

Clubcarrière

Jeugd

Rothe begon in 2010 met voetballen bij Rendsburger TSV, waarna hij naar Büdelsdorfer TSV verhuisde. In 2016 verhuisde hij met zijn ouders naar Hamburg en sloot hij zich aan bij SC Nienstedten. Twee jaar later maakte hij de overstap naar de jeugdopleiding van FC St. Pauli, waar hij drie jaar speelde. In de zomer van 2021 vertrok Rothe naar het Ruhrgebied om zich aan te sluiten bij de jeugdopleiding van Borussia Dortmund, waar hij bij de onder-19 terechtkwam. Met Borussia Dortmund eindigde Rothe als eerste in de competitie, waarmee de ploeg zich plaatste voor de eindronde om het Duitse A-juniorenkampioenschap. In de halve finale werd over twee wedstrijden afgerekend met Schalke 04. In de finale werd met 1-2 gewonnen van Hertha BSC, waarmee Dortmund zich tot kampioen kroonde. Rothe stond in de finale in de basis. Hij speelde in het seizoen 2021/22 27 wedstrijden, waarin hij direct betrokken was bij veertien doelpunten met drie goals en elf assists. In de zomer van 2022 maakte hij de overstap naar de senioren.

Borussia Dortmund

In de voorbereiding op het seizoen 2021/22 werd Rothe als A-junior door hoofdcoach Marco Rose meegenomen op trainingskamp met het eerste elftal naar Bad Ragaz in Zwitserland. Op 16 april 2022 maakte hij zijn debuut in de Bundesliga tegen VfL Wolfsburg. Vanwege blessures binnen de selectie kreeg hij een basisplaats en met zijn doelpunt had hij een aandeel in de 6-1 thuisoverwinning. Met zijn treffer werd hij op een leeftijd van 17 jaar en 169 dagen de jongste speler in de Bundesliga die bij zijn debuut wist te scoren. In het seizoen 2022/23 werd Rothe toegevoegd aan de selectie van het tweede elftal. Daarnaast kwam hij enkele wedstrijden in actie voor het eerste elftal. Op 6 september 2022 maakte hij zijn Europese debuut tijdens de met 3-0 gewonnen groepswedstrijd in de Champions League tegen FC Kopenhagen. In het Signal Iduna Park bracht trainer Edin Terzić hem in de 86e minuut in de ploeg. In juni 2023 verlengde Rothe zijn contract bij Dortmund tot medio 2026. Om meer speelminuten te maken werd hij voor het seizoen 2023/24 verhuurd aan Holstein Kiel. Na zijn terugkeer uit Noord-Duitsland koos hij ervoor Borussia Dortmund definitief te verlaten en zijn carrière voort te zetten bij 1. FC Union Berlin.

Verhuur aan Holstein Kiel

In de zomer van 2023 werd Rothe voor één seizoen verhuurd aan de Noord-Duitse club. Na een goede voorbereiding veroverde hij een basisplaats. Op 30 juli maakte hij zijn debuut in de met 0-1 gewonnen uitwedstrijd tegen Eintracht Braunschweig. Trainer Marcel Rapp liet hem in de openingswedstrijd van de competitie in het Eintracht-Stadion in de basis starten. Rothe behield zijn basisplaats en maakte in de vijfde speelronde in de met 2-1 gewonnen thuiswedstrijd tegen SC Paderborn zijn eerste doelpunt voor Kiel. In de 31e minuut scoorde hij na een assist van Finn Porath de 1-1. Mede dankzij de bijdrage van Rothe ging Holstein Kiel met een recordaantal punten als koploper de winterstop in.

In de tweede seizoenshelft kreeg Rothe minder speeltijd en kwam hij regelmatig als invaller in het veld. In de dertigste speelronde was hij beslissend in de met 0-1 gewonnen uitwedstrijd tegen titelconcurrent Hamburger SV. In het Volksparkstadion viel hij in de 24e minuut in en maakte hij in de 59e minuut het enige doelpunt van de wedstrijd.[9] Rothe eindigde het seizoen met Kiel op de tweede plaats, waarmee de club voor het eerst in haar geschiedenis promoveerde naar de Bundesliga. Na afloop van het seizoen keerde hij terug naar Borussia Dortmund.

1 FC Union Berlin

Vlak voor de start van het seizoen 2024/25 werd bekend dat Rothe de overstap maakte naar de club uit de Duitse hoofdstad, waar hij een contract tekende. Op 30 augustus, in de tweede speelronde, maakte hij onder de Deense trainer Bo Svensson zijn basisdebuut in de thuiswedstrijd tegen FC St. Pauli. Op 21 september maakte hij zijn eerste doelpunt in de Bundesliga. In de met 2-1 gewonnen thuiswedstrijd tegen TSG 1899 Hoffenheim zette hij zijn ploeg in het Stadion An der Alten Försterei in de vierde minuut op een 1-0 voorsprong. In zijn eerste seizoen bij Union Berlin slaagde Rothe er onder zowel Svensson als diens opvolger Steffen Baumgart niet in een vaste basisplaats te veroveren. Hij kwam tot 27 officiële wedstrijden, waarvan hij er 19 in de basis begon.

In zijn tweede seizoen bij Union Berlin, 2025/26, begon Rothe de eerste drie wedstrijden in de basis. Vanwege een schorsing ontbrak hij in de uitwedstrijd tegen Eintracht Frankfurt. Hierna verloor hij zijn basisplaats en kwam hij voornamelijk als invaller in actie. In december liep Rothe een blessure op, waardoor hij enkele maanden niet inzetbaar was. Op 15 maart 2026 maakte hij in de uitwedstrijd tegen SC Freiburg zijn rentree. Kort daarna werd Baumgart ontslagen en opgevolgd door Marie-Louise Eta, die als eerste vrouwelijke hoofdtrainer in de geschiedenis van de Bundesliga werd aangesteld. Onder Eta, die de ploeg tot het einde van het seizoen onder haar hoede had, kreeg Rothe direct een basisplaats, die hij tot het einde van het seizoen behield.

Clubstatistieken

Seizoen Club Land Competitie Competitie Beker Internationaal Overig Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2020/21Borussia DortmundVlag van DuitslandBundesliga20–––20
2022/2320–30–50
2023/24→ Holstein Kiel2. Bundesliga33420––313
2024/251. FC Union BerlinBundesliga26310––132
2025/2621230––132
2026/270000–0000
Carrière totaal849603000647
Bijgewerkt tot 19 augustus 2026

Interlandloopbaan

Sinds 2020 kwam Rothe uit voor verschillende Duitse nationale jeugdelftallen. Met geen van deze elftallen nam hij deel aan een eindronde. Op 3 september 2020 speelde hij zijn eerste jeugdinterland met Duitsland onder-17 in een oefeninterland tegen België. Hij begon in de basis en luisterde zijn debuut op met zijn eerste doelpunt voor een Duits jeugdelftal. In de 38e minuut bracht hij zijn ploeg op 2-2, waarna Duitsland door een doelpunt van Samuel Bamba alsnog met 3-2 won. Met Duitsland onder-19 wist Rothe zich niet te kwalificeren voor het Europees kampioenschap voetbal 2023 in Malta en het Europees kampioenschap voetbal 2024 in Noord-Ierland. Op 8 september 2023 maakte hij zijn debuut voor Duitsland onder-21 in een oefeninterland tegen Oekraïne. In 2025 en 2026 maakte hij deel uit van de selectie die zich probeert te kwalificeren voor het Europees kampioenschap voetbal 2027.

Interlands van Tom Rothe voor Duitse jeugdelftallen (Vlag van Duitsland)
№ Datum Wedstrijd Uitslag Soort Wedstrijd Doelpunten
Als speler bij Duitsland –17
1. 3 september 2020 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van België België 3 – 2 Oefeninterland Goal
Als speler bij Duitsland –19
1. 23 maart 2022 Vlag van Italië Italië – Vlag van Duitsland Duitsland 2 – 2 EK-2022 (kwalificatie)
2. 26 maart 2022 Vlag van België België – Vlag van Duitsland Duitsland 2 – 2 EK-2022 (kwalificatie)
3. 29 maart 2022 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Finland Finland 0 – 1 EK-2022 (kwalificatie)
4. 21 september 2022 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Armenië Armenië 5 – 0 EK-2023 (kwalificatie)
5. 24 september 2022 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland 5 – 1 EK-2023 (kwalificatie)
6. 27 september 2022 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Slowakije Slowakije 5 – 1 EK-2023 (kwalificatie)
7. 22 maart 2023 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Italië Italië 2 – 3 EK-2023 (kwalificatie)
8. 25 maart 2023 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van België België 1 – 1 EK-2023 (kwalificatie)
9. 28 maart 2023 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Slovenië Slovenië 3 – 0 EK-2023 (kwalificatie)
Als speler bij Duitsland –20
1. 13 oktober 2023 Vlag van Portugal Duitsland – Vlag van Portugal Portugal 1 – 2 Oefeninterland
2. 16 oktober 2023 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Tsjechië Tsjechië 4 – 2 Oefeninterland
3. 17 oktober 2023 Vlag van Rusland Roemenië – Vlag van Duitsland Duitsland 0 – 1 Oefeninterland
4. 20 oktober 2023 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Engeland Engeland 2 – 3 Oefeninterland
5. 22 maart 2024 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Frankrijk Frankrijk 3 – 1 Oefeninterland Goal
6. 25 maart 2024 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Frankrijk Frankrijk 4 – 4 Oefeninterland
Als speler bij Duitsland –21
1. 8 september 2023 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Oekraïne Oekraïne 2 – 0 Oefeninterland
2. 15 oktober 2024 Vlag van Polen Polen – Vlag van Duitsland Duitsland 3 – 3 EK-2025 (kwalificatie)
3. 5 september 2025 Vlag van Albanië Albanië – Vlag van Duitsland Duitsland 0 – 2 Oefeninterland
4. 9 september 2025 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Letland Letland 5 – 0 EK-2027 (kwalificatie)
5. 10 oktober 2025 Vlag van Duitsland Duitsland – Vlag van Griekenland Griekenland 2 – 3 EK-2027 (kwalificatie) Goal
6. 14 oktober 2025 Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland – Vlag van Duitsland Duitsland 1 – 2 EK-2027 (kwalificatie)
6. 31 maart 2026 Vlag van Griekenland Griekenland – Vlag van Duitsland Duitsland 0 – 2 EK-2027 (kwalificatie)
Bijgewerkt tot 19 augustus 2026

Zie ook