Toon Gispen

Toon Gispen (Den Haag, 8 juli 1938 – Utrecht, 20 oktober 2018) was een Nederlands bestuurder en liedjesschrijver.

Achtergrond

Hij was zoon van lerares Nederlands Anna Maria Nijkamp (1909-1975, kandidaats 1932 Universiteit Leiden) en classicus, leraar en conrector Jan Gispen (1906-1947, kandidaats 1932 Universiteit Leiden). Hij was broer van Willem Hendrik Gispen. Zij waren al vroeg half-wees, vader overleed toen Toon negen was.

Biografie

Hij, geboren in de Emmakliniek in Den Haag, doorliep het Christelijk Gymnasium Utrecht; hij was een vlotte leerling, hij kon een klas overslaan. Vervolgens ging aan de Vrije Universiteit Amsterdam rechten en economie studeren. Het kwam niet tot een kandidaatsexamen; hij wisselde het student zijn in voor het zijn van militair. Hij ging werken voor de Koninklijke Luchtmacht, alwaar hij demonstraties leidde tijdens feestelijke gebeurtenissen, opendagen en officiële evenementen. In die tijd werden taptoes waar hij bij betrokken was wel op de televisie te zien. Hij kwam als zodanig in contact met de NCRV waar hij emplooi vond. Hij werd er televisieproducent en televisieregisseur met onder andere Zo Vader, Zo Zoon en Eddy Ready Go (Eddy Becker) in zijn portofolio. Ook maakte hij de serie 12 ambachten, 13 Bueno's met Abraham Bueno de Mesquita (acteur) en Bob Löwenstein (regisseur). In 1973 sloot hij zich aan bij de TROS en werd producent van Op losse groeven en Alles of niets. Na zes jaar was ook daar de koek op en hij werd PR- en reclameconsulent.

Liedjes

Een andere kant van hem was liedjes schrijven; in zijn leven schreef hij er een stuk of honderd. Bekend werden Geef me je hand van Ciska Peters, Ach, Margrietje van Louis Neefs en Manuela van Jacques Herb. Bijzonder was Niemand laat zijn eigen kind alleen voor/van Willy Alberti en Willeke Alberti; het ging over zijn eigen dochter”. Zijn 't Is O.K. van Harmony haalde het Eurovisiesongfestival. Hij schreef samen met zijn vrouw onder pseudoniem Tom Bos/Mirjam (Mirjam staand voor zijn eerste vrouw Margriet Bontje).

Politiek

Gispen bemoeide zich allengs meer met de politiek. Het opgaan van de gemeenten De Meern en Vleuten in gemeente Utrecht ondanks een negatief referendum werkte bij hem, lid van actiegroep Vleuten-De Meern, zodanige ergernis op, dat hij besloot zich aan te sluiten bij Leefbaar Utrecht, alwaar hij zanger en tekstschrijver Henk Westbroek leerde kennen. In 2001 werd het wethouder Cultuur en bestuurlijke vernieuwing in Utrecht en kreeg te maken met de nieuwbouw TivoliVredenburg en het Nijntjemuseum. Gispen probeerde de gemeentepolitiek naar de mensen in de wijken te brengen. In 2005 struikelde hij zelf; hij had buiten de gemeenteraad de aankoop verricht van het depot voor het Centraal Museum. Aan de andere kant stond zijn betrokkenheid bij de geschiedenis van de stad; zo wilde hij in 2013 de Vrede van Utrecht herdenken.

Voor Utrecht bleef hij zich inspannen; hij was betrokken bij de ondernemers in de wijk Leidsche Rijn en Winkeliersvereniging Vleuterweide.

Hij overleed op 80-jarige leeftijd na een lang ziekbed. Hij liet een tweede vrouw (Henny Sturkenboom) en een kind uit een eerste huwelijk na (zie boven). Hij werd in besloten kring gecremeerd. Zijn bericht van overlijden begon met

Ik woon in woorden, taal is mijn hoogste werkelijkheid, taal bindt mensen

— Gispen.

Vader en dochter (Barbara) delen een grafsteen op Begraafplaats Den en Rust, Bilthoven, alwaar ook zijn moeder en vader begraven liggen.