| Umberto Eco | ||||
|---|---|---|---|---|
Eco in 1984 | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Pseudoniem(en) | Dedalus | |||
| Geboortedatum | 5 januari 1932 | |||
| Geboorteplaats | Alessandria | |||
| Overlijdensdatum | 19 februari 2016 | |||
| Overlijdensplaats | Milaan | |||
| Geboorteland | ||||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Universiteit van Turijn (laurea – 1954) | |||
| Werkveld(en) | middeleeuwse filosofie, massacultuur, semiologia, structuralistische taalkunde, non-fictieliteratuur, historische roman, taalkunde, semiotiek, Italiaanse literatuur, literaire kritiek | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Jaren actief | 1956 – 2012 | |||
| Geschreven voor | Tempo | |||
| Invloeden | James Joyce, Jorge Luis Borges, Thomas van Aquino, Arthur Conan Doyle, Charles Sanders Peirce, Immanuel Kant | |||
| Werken | ||||
| Genre(s) | essay | |||
| Bekende werken | De naam van de roos, Misreadings, De slinger van Foucault, Apocalypse Postponed, How to Write a Thesis, On Ugliness | |||
| Eigenaar van | Bibliotheek van Umberto Eco | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Lid van | College de 'Pataphysique, CICAP, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, American Academy of Arts and Letters, Internationale Vereniging voor Semiotische Studies, Accademia dei Lincei, Accademia dei Lincei | |||
| Archieflocatie | Architectuurmuseum van de Technische Universiteit München | |||
| Prijzen en onderscheidingen | Officier in het Legioen van Eer, Commandeur in de Orde van Kunst en Letteren, Orde van Verdienste voor Kunst en Wetenschap, Grootkruis met Ster in de orde der Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland, Eredoctoraat van de Vrije Universiteit Berlijn, eredoctoraat van de Universiteit Luik, honorary doctor of Tel Aviv University, honorary doctor of the University of Uppsala, honorary doctorate of the University of Glasgow, honorary doctor of the University of Athens, eredoctoraat van de Universiteit van Buenos Aires, honorary doctor of Loyola University Chicago, honorary doctor of the University of Kent, Gold Medal of the Italian Order of Merit for Culture and Art, Premio Strega (The Name of the Rose; 1981), Prix Médicis étranger (The Name of the Rose; 1982), eredoctoraat van de Katholieke Universiteit Leuven (1985), honorary doctorate from Brown University (1985), honorary doctor of the Sorbonne Nouvelle University (1989), eredoctor van de Universiteit van Sofia (15 oktober 1990), eredoctoraat van de Complutense-universiteit van Madrid (1990), eredoctoraat (8 mei 1993), Ridder Grootkruis in de Orde van Verdienste van de Italiaanse Republiek (1996), honorary doctor of the University of Tartu (1996), eredoctoraat van de Grenoble-III-universiteit (23 januari 1997), Prinses van Asturië-prijs voor Communicatie en Humanitaire Hulp (2000), The VIZE 97 Prize (2000), Austrian State Prize for European Literature (2001), honorary doctor of Rutgers University (23 mei 2002), eredoctoraat van de Marie en Louis Pasteur-universiteit (28 januari 2004), honorary doctor of the University of Belgrade (2009), honorary doctorate from University of Paris-II (2010), Cesare Paveseprijs (2011), honorary doctorate of the University of Burgos (2013), Bancarella Literary Prize (De slinger van Foucault; 1989), honorary doctor of the University of Łódź (2015) | |||
| Handtekening | ||||
| Afbeeldingen | ||||
| Links | ||||
| Dbnl-profiel | ||||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| RKD-profiel | ||||
| Website | ||||
| ||||
Umberto Eco (Alessandria, 5 januari 1932 – Milaan, 19 februari 2016) was een Italiaanse schrijver en semioticus. Hij behoort tot de bekendste Italiaanse schrijvers van zijn tijd.

Eco werd geboren in het Noord-Italiaanse gewest Piëmont. Hij ontving salesiaans onderwijs en studeerde middeleeuwse filosofie aan de Universiteit van Turijn. Hij was tot 2008 hoogleraar in de semiotiek aan de Universiteit van Bologna. Eco werd katholiek opgevoed, maar brak later met de kerk. Hij omschrijft zichzelf als onconfessioneel religieus.
Als schrijver brak Eco in 1980 internationaal door met zijn roman Il Nome della Rosa (De naam van de roos), een spannende detectiveroman die zich in 1327 afspeelt in het kader van de strijd tussen het centrale gezag van de Rooms-Katholieke Kerk en verschillende stromingen daarin die met geweld werden onderdrukt. De historische achtergrond wordt uitgebreid geschetst. Het boek ademt het ritme van het kloosterleven en de hoofdstukken zijn ingedeeld naar de gebedstijden binnen de kloostermuren.
Een tweede roman, De slinger van Foucault, speelt zich af in het heden, maar gaat vooral over de erfenis van de tempeliers en de rozenkruisers, laat-middeleeuwse mystieke bewegingen.
Daarnaast zijn van Eco nog een aantal bundels met essays verschenen en vijf romans: Het eiland van de vorige dag (1995), Baudolino (2001), De mysterieuze vlam van koningin Loana (2005), De begraafplaats van Praag (2010), en Het nulnummer (2015). In 2001 schreef hij samen met de gepensioneerde aartsbisschop van Milaan, Carlo Maria Martini het boek Geloven of niet geloven: een confrontatie.
Eco stond tevens te boek als een autoriteit op het gebied van James Bond. Hij kreeg in 1998 de exclusieve Duitse onderscheiding "Pour le Mérite". Enkele jaren voordien, namelijk in 1985 ontving Eco reeds een eredoctoraat aan de KU Leuven. Eco was tevens schrijver van kinderboeken.
In 2012 ontving hij de Vrede van Nijmegen Penning. Eco overleed op 19 februari 2016 op 84-jarige leeftijd.
Eco deed ook onderzoek naar het Esperanto: "Vroeger dacht ik dat een plantaal geen nut kon hebben. Toen ik het Esperanto wat nader ging bekijken, merkte ik echter dat ik mijn mening moest herzien."
Alleen het jaar van uitgave in Italië is vermeld.
Fictie
Non-fictie
Na de publicatie van De naam van de roos in 1980 kreeg Eco in 1981 de Premio Strega, de belangrijkste literaire prijs van Italië, en datzelfde jaar de Premio Anghiari. Een jaar later volgde de Prix Médicis en in 1985 de McLuhan Teleglobe Prize. In 2005 ontving hij samen met Roger Angell de Kenyon Review Award for Literary Achievement. In 2010 werd hij lid van de Accademia dei Lincei.
Eco kreeg eredoctoraten van onder meer de Katholieke Universiteit Leuven (als eerste), de Universiteit van Odense (1986), de Loyola-universiteit Chicago (1987), de Universiteit van Luik (1989), de Universiteit van Glasgow (1990), de Universiteit van Kent (1992), Indiana University Bloomington (1992), de Universiteit van Tartu (1996), de Rutgers-universiteit (2002) en de Universiteit van Belgrado (2009). Verder was hij honorary fellow van Kellogg College in Oxford en geassocieerd lid van de Koninklijke Academie van België.
In 2014 ontving hij de Gutenbergprijs van de Internationale Gutenberg-Gesellschaft en de stad Mainz.