Leven
Sebalds vader Georg was afkomstig uit een familie van glasblazers en diende sinds 1929 als beroepsmilitair. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij bevorderd tot kapitein in de Wehrmacht. Zijn moeder Rosi Egelhofer was dochter van de dorpsveldwachter in Wertach, Beieren.
Sebald was de middelste van drie kinderen en woonde eerst bij zijn grootvader, aan wie hij zeer gehecht was. Hij had een minder sterke band met zijn vader, die in 1947 uit Franse krijgsgevangenschap terugkeerde en in een fabriek ging werken. Van 1948 tot 1963 woonde de familie in Sonthofen. In het midden van de jaren ’50 trad zijn vader toe tot de Bundeswehr. Sebald voltooide de Oberrealschule in Oberstdorf in 1963.
Om medische redenen werd Winfried vrijgesteld van militaire dienst. Hij studeerde twee jaar literatuurwetenschap in Freiburg im Breisgau en behaalde in 1966 een Licence de Lettres in Fribourg, Zwitserland. Hij zette zijn studie voort aan de Universiteit van Manchester, en trouwde in 1967. Hij doceerde korte tijd in Manchester en in Zwitserland.
Vanaf 1970 was Sebald lector aan de Universiteit van East Anglia in Norwich. Hij promoveerde in 1973 met een studie over Alfred Döblin, in 1986 in Hamburg met "Die Beschreibung des Unglücks". In 1988 werd hij door de Universiteit van East Anglia benoemd tot hoogleraar Duitse letterkunde. In 1989 richtte hij het British Centre for Literary Translation op in Norwich.
Sebald kreeg in 2001 tijdens het autorijden een hartaanval had de auto niet meer onder controle. Hij overleed ten gevolge van het verkeersongeluk, waarbij zijn dochter Anna zwaargewond raakte.
Werk
Sinds het einde van de jaren ’80 publiceerde Sebald literair werk, dat aanvankelijk vooral in Angelsaksische wereld, onder meer door toedoen van Susan Sontag, gewaardeerd werd. In Duitsland kreeg hij vanaf het midden van de jaren ’90 bekendheid. Zijn literair oeuvre is klein, maar buitengewoon origineel. Hij is vaak getipt als kandidaat voor een Nobelprijs.
Als kind al was Sebald verontwaardigd door het stilzwijgen over de nazitijd en de oorlog. Hij kreeg zelfs een hekel aan zijn naam Winfried Georg, voor zijn gevoel een ‘echte nazinaam’, en liet zich Max of Bill noemen. Het trauma van de Tweede Wereldoorlog is ook het centrale thema van zijn literaire werk. Een ander belangrijk thema is de functie van het geheugen, en de rol daarbij van visuele herinneringen.
Sebald houdt zich in zijn werk bezig met buitenstaanders, zoals emigranten die hun plaats zoeken tussen hun omgeving en hun herinneringen. In zijn vaak met foto’s geïllustreerd proza worden (schijnbare) feiten en fictie vermengd. De toon is vaak diep melancholisch, soms licht precieus.
