Naast bouwbeeldhouwwerk maakte Nijs ook religieus kleinplastiek, waaronder Heilig-Hartbeeldjes en crucifixen. Vanaf de eerste helft van de jaren dertig ontwierp Nijs onder meer paramenten, zoals koorkappen en driestellen, en rouwtapijten die werden uitgevoerd door het borduuratelier van J.L. Sträter. Hij nam geregeld deel aan religieuze tentoonstellingen in binnen- en buitenland. In 1937 maakte hij De opstanding, een Christusbeeld, in opdracht van de Nederlandse regering voor de Wereldtentoonstelling in Parijs.
Oorlogsjaren
Nijs was tijdens de crisisjaren in financiële nood gekomen. Hij besloot zich in juni 1940 aan te sluiten bij de NSB, omdat hij verwachtte dat het nationalisme de positie van kunstenaars zou verbeteren. Hij sloot zich ook aan bij de Nederlandsche Kultuurkamer. In opdracht van de PTT ontwierp hij in 1942 de Legioenzegels, postzegels "ten bate van het voorzieningsfonds van het Nederlandsch Legioen". Nijs was een periode lid van de Vrijwillige Hulppolitie (1942-1943) en ingedeeld bij de WA. Hij vroeg ontslag omdat hij zich als kunstenaar niet geschikt vond voor dat werk. Opdrachten die hij kreeg voor een buste van Anton Mussert, een opdracht van het Departement van Volksvoorlichting en Kunsten, en een beeld van een Duitse adelaar rondde hij niet af. In 1944 ontwierp Nijs postzegels ten behoeve van Winterhulp en de Nederlandsche Volksdienst (NVD). Na de oorlog werd Nijs gearresteerd (mei 1945) en veroordeeld tot een gevangenisstraf van veertien maanden. Hij zat de straf uit in verschillende bewaringskampen.
In 1960 had Nijs nog een solo-expositie met etsen en tekeningen in Museum Huis van Looy. Hij overleed het jaar erop, op 58-jarige leeftijd, en werd begraven op begraafplaats Westerveld.
Werken (selectie)
1932-1941 bouwbeeldhouwwerk, communiebanken, teakhouten Madonna en een Sint-Antoniuspaneel voor de Goede Herderkerk (Wassenaar).
1937 De opstanding, Christusbeeld voor de Wereldtentoonstelling in Parijs.
1938 tweetal sierhekken veranda Ritz Carlton in de kajuitklasse en een aluminium crucifix voor de scheepskapel van de Nieuw Amsterdam, van de Holland-Amerika Lijn.
↑Marike van Roon (2010) Goud, zilver & zijde. Katholiek textiel in Nederland, 1830–1965. Zutphen: Walburg Pers. ISBN 978-90-5730-642-6
↑Volgens Koopmans (1997) kreeg Nijs rond 1939 de leiding over het atelier van Sträter. Van Roon (2010) stelt dat Nijs niet in vaste dienst was, maar betaalde voor de uitvoering van zijn ontwerpen.