Een zelfvertaling is de vertaling van een brontekst naar een doeltekst in een andere taal door de auteur van de brontekst zelf.
Basics
Sinds de publicatie van de eerste editie van Routledge Encyclopedia of Translation Studies in 1998 is zelfvertaling als een speciaal aandachtsgebied van vertaalonderzoek erkend. Vooral sinds het begin van de 21e eeuw zijn taalkundigen en vertaalwetenschappers geïnteresseerd geraakt in zelfvertaling.
Soorten
De zelfvertaling kan zowel vanuit een regelmatige activiteit van de auteur ontstaan als en van een eenmalige handeling, die verschillende oorzaken hebben kan. Een voorbeeld van het laatste geval biedt James Joyce, de twee passages uit zijn Work in Progress (later: Finnegans Wake) zelf heeft vertaald in het Italiaans. Andere relevante gevallen zijn de zelfvertalingen van Stefan George en Rainer Maria Rilke.
Een zelfvertaling kan enige tijd na voltooiing van de oorspronkelijke tekst ontstaan of zelfs gedurende het ontstaansproces, zodat de twee versies bijna gelijktijdig ontwikkelen en elkaar beïnvloeden.
↑Siehe Jacqueline Risset, Joyce Translates Joyce, in Comparative Criticism, 6 (1984), S. 3-21
↑Siehe Dieter Lamping, Die literarische Übersetzung als de-zentrale Struktur: Das Paradigma der Selbstübersetzung, in Harald Kittel (Hrsg.), Geschichte, System, Literarische Übersetzung / Histories, Systems, Literary Translations, Berlin, 1992, S. 212-227.
↑Rainier Grutman, Self-translation, in Mona Baker en Gabriela Saldanha (Hrsg.), Routledge Encyclopedia of Translation Studies, London, 2008, S. 259.
↑Alejandro Saravia is een Boliviaans-Canadese schrijver. Zijn dichtbundel Lettres de Nootka is in het Engels, Frans en Spaans geschreven.
↑Zie Alide Cagidemetrio, Trilinguismo letterario: il caso americano di Luigi Donato Ventura, in Furio Brugnolo e Vincenzo Orioles (Hrsg.), Eteroglossia e plurilinguismo letterario. II. Plurilinguismo e letteratura, Roma, 2002, S. 377-388.