Eigenschappen
Zoals veel binaire oxiden vormt Ag2O een driedimensionaal polymeer met covalente metaal-zuurstof bindingen. Om die reden is te verwachten dat er vrijwel geen middelen zijn waarin Ag2O oplost, behalve als er een reactie optreedt. In water is het een beetje oplosbaar door de vorming van Ag(OH)2− en mogelijk daaraan via hydrolyse gerelateerde producten. In water hydrolyseert het slecht, maar een deel op 40.000. Zilver(I)oxide lost wel in ammonia op.
Een suspensie van Ag2O reageert snel met oplossingen van de waterstofhalogeniden:
![{\displaystyle {\mathrm {Ag} {\vphantom {A}}_{\smash[{t}]{2}}\mathrm {O} {}+{}2\,\mathrm {HX} {}\mathrel {\longrightarrow } {}2\,\mathrm {AgX} {}+{}\mathrm {H} {\vphantom {A}}_{\smash[{t}]{2}}\mathrm {O} }}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/792a5ff2eee98df42845d7a4bf4857335bc6f9bb)
waarbij HX = HF, HCl, HBr of HI of HO2CCF3. Met oplossingen van de alkali-chloriden slaat snel zilverchloride neer, waarbij een oplossing van het corresponderende alkali-hydroxide ontstaat.
Zoals veel zilververbindingen is ook zilver(I)oxide lichtgevoelig. Boven 280 °C ontleedt de stof.
-oxide-sample.jpg)
![{\displaystyle {2\,\mathrm {AgOH} {}\mathrel {\longrightarrow } {}\mathrm {Ag} {\vphantom {A}}_{\smash[{t}]{2}}\mathrm {O} {}+{}\mathrm {H} {\vphantom {A}}_{\smash[{t}]{2}}\mathrm {O} }}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/58cc13a24ae812c3b62a16523f1024006c0c2061)