Oxide is de naam van het tweewaardig anion van zuurstof: O2−. Een oxide is ook een chemische verbinding tussen zuurstof en een ander element, waarin zuurstof typisch de oxidatietoestand −II aanneemt. Oxiden (of oxides) vormen een van de belangrijkste stofklassen in de anorganische chemie. Ze kunnen gevormd worden door oxidatie van een element door zuurstofgas.
Omdat de elektronegativiteit van zuurstof hoog is, kan zuurstof vrijwel elke andere stof oxideren. Een uitzondering is fluor, het enige element dat zuurstof kan oxideren. Verbindingen tussen fluor en zuurstof zijn dus eerder zuurstoffluoriden dan fluoroxiden.
Met vrijwel alle andere elementen vormt zuurstof oxiden. Uitzonderingen zijn de lichtere edelgassen, ook met edelmetalen, zoals goud vormt zuurstof maar moeizaam oxiden. Deze oxiden zijn metastabiel.
Een voorbeeld van oxidevorming is de verbranding (oxidatie) van magnesium:
Men onderscheidt metaaloxide en niet-metaaloxide.
Op basis van het reactieprodukt van hun reactie met water onderscheidt men wel twee soorten oxiden:
De oxiden van sommige metalen, bijvoorbeeld aluminium en koper, vormen een afsluitende laag op het metaal, zodat de oxidatiereactie, bij gebrek aan zuurstof, stopt en verdere corrosie wordt voorkomen.

In het schema hiernaast is de relatie weergegeven tussen elementen, hun oxides, de reactie van de oxides met water en de zouten die hieruit gevormd worden, of die bij ontleding de verschillende stoffen teruggeven. De nummers in onderstaande lijst verwijzen naar de nummers in het schema.
betafiet - bindheimiet - bixbyiet - brookiet - bruchiet - bunseniet
cassiteriet - chormiet - chrysoberil - cristobaliet - coronadiet - cupriet - curiet
senarmontiet - spinel - stibiconiet - stibiotantaliet - siliciumdioxide
telluriet - tenoriet - titanowodginiet - todorokiet - tridymiet