Ł

Ten artykuł od 2017-09 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł.
Należy dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł. Dodanie listy źródeł bibliograficznych jest problematyczne, ponieważ nie wiadomo, które treści one uźródławiają.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
Ł
Ilustracja
Informacje podstawowe
Majuskuła

Ł

Minuskuła

ł

Podstawowy alfabet

łaciński (polski)

Pochodzenie
Oparty na grafemie

L

Multimedia w Wikimedia Commons
Hasło w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Litera Ł jako nieoficjalny kod samochodowy Łużyc

Ł (eł, przekreślone L, L z kreską ukośną) – szesnasta litera polskiego alfabetu. Występuje także w kilku alfabetach języków słowiańskich (w kaszubskim, dolnołużyckim, górnołużyckim oraz w łacinkach białoruskiej i ukraińskiej), a także w języku weneckim, wilamowskim i języku Nawahów. Oznacza spółgłoskę /ɫ/ lub /w/ w językach słowiańskich i /ɬ/ w językach indiańskich.

Pierwsze rozróżnienie ortograficzne l i ł pojawiło się w traktacie Jakuba Parkoszowica z roku 1440: dla „l” zaproponował literę przypominającą dla ł literę l z kreską biegnącą ku górze, w lewo. Obecną ortografię wprowadził Stanisław Zaborowski w wydanej w Krakowie w latach 1514–1515 książce „Orthographia seu modus recte scribendi et legendi Polonicum idioma quam utilissimus”. Autor ten uważany jest także za ojca litery ż.

Litera Ł
Wymowa litery Ł
Problem z odtwarzaniem tego pliku? Zobacz strony pomocy.

Kodowanie

W unikodzie litera Ł ma następujące kodowanie:

W ISO 8859 Ł jest włączona w systemy kodowania Latin-2, Latin-7 (Baltic Rim) oraz Latin-10 (South-Eastern European).

W TeXu Ł zapisuje się następująco:

Wymowa

Wskutek wałczenia, Ł jest wymawiane jak U w takich wyrazach jak „auto”. Zanika wymowa Ł scenicznego (kresowego).

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Robert Bringhurst, Elementarz stylu w typografii, wyd. II, Kraków: D2D.PL, 2008, s. 347, ISBN 978-83-927308-0-4.
  2. ↑ Marian Kucała, Jakuba Parkosza Traktat o ortografii polskiej, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985, ISBN 83-01-02967-6 [dostęp 2019-10-01] (pol.).
  3. ↑ Edward Polański. Reformy ortografii polskiej – wczoraj, dziś, jutro. „Biuletyn Polskiego Towarzystwa Językoznawczego”. LX, s. 31, 2004. Warszawa: Energeia. ISSN 0032-3802. [zarchiwizowane z adresu 17.02.2007]. (pol.).