ACW-IP

Armoured Carrier Wheeled – Indian Pattern Mk IIA
Ilustracja
ACW-IP Mk IIA Afryka Północna 1942 rok
Dane podstawowe
Państwo

 Indie Brytyjskie

Producent

Tata Iron and Steel Co., East Indian Railway Workshops, podwozia Ford Motor Co.

Typ pojazdu

transporter opancerzony

Trakcja

kołowa

Załoga

4

Historia
Produkcja

1940–1944

Egzemplarze

4655

Dane techniczne
Silnik

1 silnik gaźnikowy, czterosuwowy o pojemności 3916 cm³, V-8 Ford
o mocy 95–100 KM przy 3600 obr./min., chłodzony płynem

Transmisja

mechaniczna

Poj. zb. paliwa

109 l

Pancerz

z płyt walcowanych, częściowo spawany, częściowo nitowany
do 14 mm

Długość

4,72 m

Szerokość

2,26 m

Wysokość

1,96 m

Prześwit

23 cm

Masa

bojowa: 6700 kg

Moc jedn.

14,2 KM/t

Osiągi
Prędkość

80 km/h

Zasięg pojazdu

360

Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 rusznica ppanc Boys 13,97 mm, 1 przeciwlotniczy karabin maszynowy Bren kal. 7,7 mm
Użytkownicy
Indie, Nowa Zelandia, Polska, Grecja
Multimedia w Wikimedia Commons

ACW-IP (skrót od: Armoured Carrier Wheeled – Indian Pattern) – kołowy transporter opancerzony opracowany i produkowany w Indiach w okresie II wojny światowej.

Historia

ACW-IP był transporterem wykorzystującym podzespoły innych pojazdów: kanadyjskie podwozia tylnosilnikowe 4×4 produkowane przez Ford Motor Co. w Windsor w Ontario i elementy produkowane przez firmę amerykańskiej firmy Marmon Herrington z Indianapolis. Pancerne nadwozia produkowano w Indiach, gdzie montowano też kompletne pojazdy z podzespołów dostarczonych w częściach z Ameryki. Produkcją nadwozi oraz końcowym montażem zajmowały się zakłady Tata Iron and Steel Co. oraz East Indian Railway Workshops.

W latach 1940–1944 wyprodukowano 4655 sztuk.

Pojazdy były wykorzystywane w hinduskich dywizjach piechoty, gdzie pełniły bardzo różnorodne funkcje: rozpoznawcze, łącznikowe, transportowe oraz ruchomych punktów obserwacyjnych oficerów artylerii kierujących ogniem. Wykorzystywane były głównie w czasie działań w Afryce i we Włoszech. Po wojnie transportery brały udział w latach 50. i 60. w konfliktach w Birmie i na Malajach. W Europie były na wyposażeniu armii greckiej.

Planowano również uruchomienie produkcji w Nowej Zelandii, czego jednak nie zrealizowano. Zbudowano jedynie dla armii nowozelandzkiej 100 pojazdów w latach 1943–1944. Wozy były używane przez 3 Dywizję Nowozelandzką w czasie działań na Pacyfiku oraz w czasie wojny w Korei. Wycofano je dopiero w roku 1956.

Transportery znalazły się też na wyposażeniu Polskich Sił Zbrojnych latem 1942 roku. Nie był to sprzęt typowy. Został przejęty wraz z samochodami pancernymi AC Marmon-Herrington przez Pułk Ułanów Karpackich od dywizji hinduskiej.

Wersje

Powstało kilka wersji różniących się konstrukcyjnie:

Uwagi

  1. ↑ Wszystkie dane oraz osiągi i pokonywanie przeszkód za J. Magnuskim.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Magnuski 1998 ↓, s. 211.
  2. 1 2 3 Magnuski 1998 ↓, s. 212.

Bibliografia