| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk medycznych | |
| Specjalność: psychiatria | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Odznaczenia | |
Adam Raciborski (ur. 24 grudnia 1809 w Radomiu, zm. 14 lutego 1871 w Paryżu) – polski lekarz, autor podręczników medycznych, powstaniec listopadowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
W 1827 rozpoczął studia medyczne w Warszawie. W 1831 uczestniczył w powstaniu listopadowym pełniąc obowiązki lekarza w 4 Pułku Piechoty Liniowej „Czwartacy”. 15 września 1831 został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari nr 2775. Po upadku powstania w 1832 udał się na przymusową emigrację do Francji, do Besançon, gdzie zjednał sobie wielką sławę leczeniem grasującej tam wówczas w tym kraju cholery. W 1834 otrzymał w Paryżu stopień doktora medycyny, w 1838 otrzymał posadę przełożonego kliniki w szpitalu Charité, a następnie profesora w akademii medycznej; między lekarzami paryskimi używał wysokiej powagi i uznania, był współzałożycielem Towarzystwa Lekarzy Polskich w Paryżu.
W latach 1860–1871 był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Współzałożyciel i pierwszy sekretarz Towarzystwa Paryskiego Lekarzy Polskich. Odznaczony Legią Honorową. Zmarł w Paryżu wycieńczony głodem w czasie oblężenia przez wojska pruskie, pochowany na cmentarzu Montparnasse.
W języku polskim wydał O styczności medycyny z innemi naukami, sztukami pięknemi i literaturą (Paryż, 1858). Wiele jego rozpraw i dzieł uwieńczonych było nagrodami. Z tych prac jego ważniejsze są: