| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Miejsce spoczynku |
cmentarz Rakowicki w Krakowie |
| Zawód, zajęcie | |
| Alma Mater | |
| Rodzice |
Lucjan Rydel |
| Krewni i powinowaci |

Adam Rydel (ur. 1 czerwca 1872 w Krakowie, zm. 31 maja 1914 tamże) – polski lekarz neurolog i psychiatra.
Syn Lucjana Rydla (1833–1895), rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego, i Heleny z Kremerów, brat poety i pisarza Lucjana Rydla (1870–1918) i Anny Rydlówny (1884–1969).
Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1893–1899. W trakcie studiów zajmował się neuroanatomią pod kierunkiem Kazimierza Kostaneckiego i Adama Bochenka. Po otrzymaniu tytułu doktora uzupełniał studia we Frankfurcie nad Menem u Carla Weigerta i Ludwiga Edingera. Uczył się też neurologii klinicznej u Friedricha Jolly'ego, Emanuela Mendla i Hermanna Oppenheima w Berlinie, potem w Paryżu u Pierre′a Mariego i Jules′a Déjerine'a. W latach 1905–1908 był asystentem Jana Piltza w Klinice Neurologiczno-Psychiatrycznej w Krakowie. Później pracował jako lekarz w Szpitalu św. Łazarza. Był wiceprezesem Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego.
Wspólnie z Friedrichem Seifferem zajmowali się czuciem wibracyjnym. Wprowadzili do neurologii specjalne widełki stroikowe (kamerton), tzw. widełki Rydla-Seiffera.
Adam Rydel nie założył rodziny, zmarł w rodzinnym mieście w wieku 42 lat. Pochowany jest na cmentarzu Rakowickim w rodzinnym grobowcu.
Miał zainteresowania artystyczne. Przyjaźnił się z Kazimierzem Przerwą-Tetmajerem. Sportretował go Józef Mehoffer.