| Data i miejsce urodzenia |
4 czerwca 1890 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
31 sierpnia 1920 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1913–1914 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca szwadronu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Adolf Lachowicz (ur. 4 czerwca 1890 w Mińsku, zm. 31 sierpnia 1920 w bitwie koło Wolicy Śniatyckiej) – żołnierz armii rosyjskiej, porucznik kawalerii Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Urodził się 4 czerwca 1890 w rodzinie Wincentego i Ludwiki z d. Adamowicz. Absolwent gimnazjum. Zmobilizowany w 1913 jako jednoroczny do armii rosyjskiej. Następnie od stycznia 1919 w odrodzonym Wojsku Polskim. Służył w 9 pułku ułanów, gdzie otrzymał awans na porucznika. Walczył podczas wyprawy kijowskiej i wojny polsko-bolszewickiej
Szczególnie zasłużył się 31 sierpnia 1920 w bitwie pod Komarowem. „Zginął na czele swojego szwadronu, prowadząc szarżę przeciwko oddziałom 1 Armii Konnej S. Budionnego”. Za tę postawę został odznaczony pośmiertnie Orderem Virtuti Militari V klasy.