inkluzja – inkluzje w postaci długich, równolegle ułożonych do ścian słupa kryształu kanalików, często wypełnionych roztworem nadającym kryształom zabarwienie brązowe; zawierają także pęcherzyki powietrza. W niektórych kryształach mogą występować kropelki cieczy ułożone w kształcie gwiazdy. Akwamaryn zawiera ponadto kryształy biotytu, flogopitu, rutylu, pirytu, hematytu, ilmenitu oraz turmalinu.
barwę uzyskuje dzięki domieszkom żelaza;
najczęściej występuje w formie sześciobocznych słupów i dwuścianów podstawowych, rzadziej w postaci podwójnych piramid;
Cechą charakterystyczną jest jego wygląd na tle niemetalicznej powierzchni; w zależności od ustawienia kryształu może być niebieski lub bezbarwny (dichroizm – dwubarwność). Niektóre okazy mogą wykazywać efekt kociego oka, a wyjątkowo rzadko - asteryzm w kształcie sześcioramiennej gwiazdy.
Znany i stosowany przez Greków i Rzymian od III wieku p.n.e. Często wykonywano z niego intaglia – brosze wklęsłymi rzeźbionymi motywami zazwyczaj o tematyce morskiej (kamień ten miał jakoby chronić podczas podróży morskich – przesąd).
Piękny kamień jubilerski ma zabarwienie od zielonawoniebieskiego do intensywnego błękitu.
Cenny surowiec jubilerski. Najczęściej stosuje się szlif schodkowy oraz fasetkowy, rzadziej kaboszonowy. Szczególnie poszukiwane są kamienie niebieskie o masie powyżej 10 ct. Z tego powodu większość kamieni, po oszlifowaniu, poddawana jest ogrzewaniu, w czasie którego kamienie zielone lub zielononiebieskie zmieniają barwę na niebieską.
12Akwamaryn, „Jedna Ziemia - portal Państwowego Instytutu Geologicznego” [dostęp 2024-12-25] [zarchiwizowane z adresu 2024-07-12](pol.).
↑Akwamaryn, [w:] BaniaB.ZbigniewBaniaB., JędryczkoJ.MałgorzataJędryczkoJ., Sztuka świata. T. 17, Słownik terminów: A -K, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 17, ISBN978-83-213-4726-4, OCLC829853214 [dostęp 2021-01-18].
