Akwamaryn

Akwamaryn
Ilustracja
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

Be3Al2Si6O18

Twardość w skali Mohsa

7,5–8

Przełam

muszlowy, często nierówny

Łupliwość

niewyraźna

Pokrój kryształu

pryzmatyczny do tabularnego, promienisty, trapiche, kolumnowy, ziarnisty, zwarty

Układ krystalograficzny

heksagonalny, dwuheksagonalny dipiramidalny

Właściwości mechaniczne

kruchy

Gęstość

2,6–2,9 g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

niebieskozielony, ciemnozielony, ciemnoniebieski (barwa zależy od obecności jonów żelaza dwuwartościowego)

Rysa

biała

Połysk

szklisty, żywiczny

Współczynnik załamania

1,567–1,590 jednoosiowy

Akwamaryn (łac. aqua marina „woda morska”) – minerał, będący krzemianem glinu i berylu; błękitny lub niebieskozielony (w zależności od ilości domieszek związków żelaza) kamień szlachetny, będący przezroczystą odmianą berylu.

Nazwę akwamaryn wprowadził w 1609 Anselmus de Boodt w swoim dziele Gemmarum et Lapidum Historiia.

Jest oficjalnym kamieniem szlachetnym stanu Kolorado.

Właściwości

Cechą charakterystyczną jest jego wygląd na tle niemetalicznej powierzchni; w zależności od ustawienia kryształu może być niebieski lub bezbarwny (dichroizm – dwubarwność). Niektóre okazy mogą wykazywać efekt kociego oka, a wyjątkowo rzadko – asteryzm w kształcie sześcioramiennej gwiazdy.

Występowanie

Minerał związany ze skałami granitowymi, szczególnie z pegmatytowymi i hydrotermalnymi. Towarzyszą mu najczęściej takie minerały jak muskowit, szerlit, albit, kwarc, kwarc dymny, skalenie, mikroklin, fluoryt i morganit.

Miejsce występowania

Brazylia – (Minas Gerais, Rio Grande do Norte, Ceará – najcenniejsze), Pakistan – Ousso, USA (Maine, Connecticut, Karolina Północna, Kolorado, Wyoming), Rosja (Syberia- Mursińsk, Ural), Madagaskar – najlepsze ciemnoniebieskie kryształy akwamarynu, Kolumbia, Sri Lanka, Namibia, Nigeria, Afryka południowo-wschodnia, Pakistan, Indie, Afganistan, Mjanma, Australia i Chiny. W Europie występuje głównie we Włoszech, Irlandii Północnej, Norwegii i na Ukrainie. W Polsce znany z Ptasich Gniazd w Karkonoszach.

Zastosowanie

Znany i stosowany przez Greków i Rzymian od III wieku p.n.e. Często wykonywano z niego intaglia – brosze wklęsłymi rzeźbionymi motywami zazwyczaj o tematyce morskiej (kamień ten miał jakoby chronić podczas podróży morskich – przesąd).

Piękny kamień jubilerski ma zabarwienie od zielonawoniebieskiego do intensywnego błękitu. Cenny surowiec jubilerski. Najczęściej stosuje się szlif schodkowy oraz fasetkowy, rzadziej kaboszonowy. Szczególnie poszukiwane są kamienie niebieskie o masie powyżej 10 ct. Z tego powodu większość kamieni, po oszlifowaniu, poddawana jest ogrzewaniu, w czasie którego kamienie zielone lub zielononiebieskie zmieniają barwę na niebieską.

Galeria