Aleksander Kawecki

Dzieciństwo, młodość i edukacja w Łodzi

Urodził się i wychował na łódzkim śródmieściu, gdzie mieszkał w kamienicy stojącej na rogu ulic Nawrot i Kilińskiego. Ukończył Technikum Budowy Maszyn w Łodzi. Następnie zaliczył dwa semestry na Politechnice Łódzkiej, lecz porzucił studia po czym rozpoczął karierę zawodowego muzyka.

Tak samo, jak jego rówieśnicy był słuchaczem Radia Luxembourg.

Komety (1962–1964)

Wywodzi się z tamtejszego środowiska muzycznego, gdzie zaczynał, jako wokalista w zespole rock and rollowym Komety (1962–1963), którego założycielem był Jerzy Krzemiński (śpiew, gitara, akordeon). Pozostałymi członkami grupy poza nimi byli: Krzysztof Krawczyk (śpiew), Marian Lichtman (śpiew), Janusz Płyta (gitara basowa), Jerzy Rybiński (gitara basowa, śpiew) i Henryk Stolarski (perkusja) – nieco później dołączył saksofonista Krzysztof Sowiński. Konferansjerem podczas występów grupy był Andrzej Maciejewski. Komety działały przy Młodzieżowym Domu Kultury w Łodzi i miały w repertuarze piosenki z rep. Billa Haleya (spolszczona nazwa łódzkiego zespołu to nic innego, jak nazwa jego zespołu „Comets”), Elvisa Presleya, Tommy'ego Steele'a, Paula Anki, Neila Sedaki, Roya Orbisona, Cliffa Richarda, The Platters, The Beatles, a także utwory, grających rocka instrumentalnego zespołów The Shadows, The Tornados i The Ventures. W 1964 roku w ostatnim składzie Komet znaleźli się oprócz niego (grał wtedy na gitarze) także: Zbigniew Cieślak (gitara), Czesław Mogiliński (ekś- Świerszcze; gitara basowa) i Wojciech Słabik (eks- Świerszcze; perkusja). Zespół przestał istnieć w tym samym roku.

Czarodzieje (1964–1965) i Trubadurzy (1967)

Dużo czasu spędzał w klubie studenckim „77”, gdzie spotykali się jego rówieśnicy, młodzi muzycy i studenci z Łodzi. Tam też był perkusistą łódzkiej grupy big beatowej Czarodzieje (1964–1965). Wiosną 1967 roku Sława Mikołajczyk (śpiew), Krzysztof Krawczyk (śpiew, gitara rytmiczna) i Marian Lichtman (perkusja, śpiew) opuścili szeregi Trubadurów (rozstając się ze Sławomirem Kowalewskim i Jerzym Krzemińskim) na rzecz udziału w nowopowstającej grupie Izomorf 67, a do zespołu powrócił członek jego założycielskiego składu (w latach 1963–1965), gitarzysta Bogdan Borkowski, zaś on sam zasiadł za zestawem perkusyjnym. Wówczas Trubadurami zainteresował się były dyrektor Estrady Łódzkiej Tadeusz Sutt i pod jego kierownictwem, a także pod opieką J. Sławińskiego zapewniono zespołowi w pełni profesjonalne warunki do pracy nad nowym repertuarem, lecz niedoszła współpraca z Katarzyną Gärtner i Anną German przekreśliła te dalekosiężne plany i wokalistką zespołu została Marta Martelińska. Będąc w tym nowym składzie Trubadurów, wylansował piosenkę pt. Słoneczniki, która latem 1967 roku znalazły się 3 miejsce na liście przebojów Rozgłośni Harcerskiej i gościł w Mielnie, gdzie grał w ośrodku wczasowym dla studentów, zaś w okolicy występował zespół Niebiesko-Czarni w którego składzie był Piotra Janczerskiego, który myślał o powołaniu do życia własnej formacji. Po rozmowie z nim i po powrocie wraz z J. Krzemińskim i B. Borkowskim zawiesił działalność Trubadurów, by współpracować razem z nim, Jerzym Grunwaldem i Jerzym Rybińskim, który przyprowadził na próby Jana Stefanka w Grupie Skifflowej No To Co z którą osiągnął dotąd niespotykane w swojej karierze sukcesy.

No To Co (1967–1980)

Próby rozpoczęły się we wrześniu 1967 roku w mieszkaniu P. Janczerskiego, znajdującym się w łódzkiej dzielnicy Bałuty, a były to przygotowania do udziału w programie telewizyjnym pt. Młodzieżowy Klub Piosenki „Po Szóstej” (emisja: 5 grudnia 1967). Pierwszy koncert miał miejsce w marcu 1968 roku w Zakopanem i był on rozgrzewką przed udziałem VI KFPP w Opolu, po czym kariera zespołu nabrała rozpędu. W efekcie brał udział w licznych sesjach nagraniowych w rozgłośniach Polskiego Radia, płytowych, filmowych (Milion za Laurę w reż. Hieronima Przybyła i Awans w reż. Janusza Zaorskiego) i telewizyjnych (No To Co na przedmieściu, Przyśpiewki ludowe i Te opolskie dziouchy – przeboje No To Co). Poza tym liczne koncerty w kraju i za granicą (m.in. Czechosłowacja, Węgry, RFN, NRD, ZSRR, Bułgaria, Rumunia, Kuba, Francja, Szwecja, Finlandia, Wielka Brytania oraz ośrodki polonijne w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie).

Wśród wielu wyróżnień znalazły się m.in.:

• Nagrody Przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej na VI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’68 za piosenkę Po ten kwiat czerwony
• Dwie Srebrne Kotwice Sopockiego Lata '68
• Nagroda „Kuriera Polskiego”
• Nagrody Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za popularyzację polskiego folkloru (1969)
• Nagrody Ministra Kultury i Sztuki III stopnia (1969)
• Srebrnego Pierścienia na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej Kołobrzeg ’70

Grupa No To Co po kilku zmianach w składzie i bez swoich najważniejszych filarów (od końca 1970 bez Jerzego Grunwalda, od 1971 bez Piotra Janczerskiego i od 1974 bez Jerzego Rybińskiego, który przeszedł do zespołu Andrzej i Eliza) działała do stycznia 1977 roku pod kierownictwem Jerzego Krzemińskiego, które następnie przejął Bogdan Borkowski i zespół nadal zmieniając swój skład zrealizował jeszcze program jubileuszowy z okazji swojego 13-lecia i przestała istnieć w 1980 roku.

Bogda & Flowers i Zespół Henryka Fabiana i Kasi Sobczyk (1980–1983)

Po rozpadzie No To Co w 1980 roku dołączył do zespołu Bogda & Flowers w którego składzie znaleźli się oprócz niego: Bogumiła Pawłowska-Lewandowska (śpiew), Marek Lewandowski (organy Hammonda), Michał Potępa (gitara), Maciej Janusz Cedrowski (gitara basowa), a z którym grał na kontraktach w lokalach w Finlandii.

W 1982 roku wraz z gitarzystami Tadeuszem Mrozem i Ireneuszem Szyszką, gitarzystą basowym Ryszardem Kaczmarkiem (eks-Czerwone Gitary) oraz klawiszowcem Marianem Kaczmarkiem znalazł się w składzie zespołu towarzyszącego Henrykowi Fabianowi, który nagrał wraz z nim cztery utwory w PR Łódź (formacja powstała i działała przy Koszalińskim Towarzystwie Kulturalno-Oświatowym). W 1983 roku dołączyła do nich Katarzyna Sobczyk (koleżanka z czasów współpracy w Czerwono-Czarnych), która występowała w ich programie estradowym zatytułowanym „Henryk Fabian zaprasza”, a poza piosenkarką, wielu innych wykonawców.

Reaktywacja grupy No To Co (1993) i Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2024)

Latem 1993 roku wziął udział w reaktywacji No To Co w oryginalnym składzie, lecz bez Jerzego Grunwalda oraz z dodatkowymi muzykami. Od tego czasu zespół w różnych składach występuje do dziś, a w 2017 roku obchodził wraz z nim 50-lecie swojej działalności.

4 września 2024 roku w Studiu Koncertowym im. Henryka Debicha w Polskiego Radia Łódź odbyła się uroczystość podczas której został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.