Alessandro Stradella (ur. 3 kwietnia1639 w Nepi, zm. 25 lutego1682 w Genui (zamordowany) – włoski kompozytor operowy epoki środkowego baroku. Odniósł sukces jako wolny kompozytor, piszący na zamówienie, współpracujący z poetami. Pozostawił ponad trzysta utworów różnych gatunków.
Życiorys
Pochodził z rodziny arystokratycznej. Jego ojciec, Marcus Antonio Stradella z Piacenzy, był w latach 1642–1643 gubernatorem Vignoli. Brat Francesco wstąpił do zakonu augustianów i cieszył się przychylnością rodu d’Este[potrzebnyprzypis].
Nieznane są szczegóły dotyczące jego wykształcenia muzycznego. Studiował w Bolonii, lecz nie wiadomo u kogo. Według niektórych źródeł, w roku 1659 wstąpił na służbę u królowej Krystyny Szwedzkiej, która od 1655 przebywała we Włoszech. Pierwszy zachowany utwór, którego autorstwo Stradelli nie budzi wątpliwości, pochodzi z roku 1672 – jest to prolog do opery Antonio Cestiego, La Dori at Rome.
W roku 1667 Stradella osiadł w Rzymie, gdzie z jednej strony komponował opery, oratoria i muzykę kościelną, a z drugiej zasłynął rozwiązłym stylem życia. Wspólnie z Carlem Ambrogiem Lonatim próbował sprzeniewierzyć pieniądze kościelne, co zostało wykryte. Z tego powodu zmuszono go do opuszczenia Rzymu. Kiedy wrócił, z powodu afer miłosnych wzbudził nieprzyjaźń u wpływowych osobistości miasta, więc nie pozostało mu nic innego, jak pod naciskiem kardynała Alderana Cibo na zawsze opuścić Rzym[potrzebnyprzypis].
W roku 1677 udał się do Wenecji, gdzie został nauczycielem muzyki Agnese Van Uffele, faworyty wpływowego szlachcica weneckiego, Alvisego Contariniego. Wkrótce został jej kochankiem. Gdy wyszło to na jaw, uciekł z nią do Turynu. Contarini domagał się, by kochankowie się pobrali lub by Uffele została zakonnicą. Wybrali to pierwsze i wzięli ślub 10 października 1677. Jednak po podpisaniu kontraktu ślubnego i wyjściu z klasztoru Stradella został zaatakowany od tyłu przez dwóch płatnych morderców, którzy zostali wynajęci przez Contariniego. W rezultacie został poważnie zraniony. Napastnicy pozostawili go na ulicy, sądząc, iż nie żyje. Zamachowcy poprosili o azyl u ambasadora Francji. Ponieważ udział Contariniego wyszedł na jaw, spowodowało to interwencję księżnej Marii Joanny Sabaudzkiej-Nemours(inne języki), regentki Sabaudii, u króla Ludwika XIV; sprawa stała się przedmiotem negocjacji między dworami[potrzebnyprzypis].
W 1678 Stradella uciekł do Genui. Odnosił tam sukcesy jako kompozytor oper i kantat, pisząc muzykę dla lokalnej szlachty i Theatro Falconi. Lecz historie z Rzymu i Wenecji się powtarzały. Został zasztyletowany 25 lutego 1682 na Piazza Bianchi w Genui przez trzech braci Lomellini, których siostrę uwiódł. Ciało pogrzebano w kościele Santa Maria delle Vigne[potrzebnyprzypis].
Dzieło
Stradella był popularnym i wpływowym kompozytorem. Jego sławę przyćmili dopiero w następnym stuleciu kompozytorzy późnego baroku, jak Arcangelo Corelli, Antonio Vivaldi i inni. Niektóre z jego utworów zostały wykorzystane przez Georga Friedricha Händla, na przykład w oratorium Izrael w Egipcie.
Stradella napisał co najmniej sześć oper barokowych, w tym pełnowymiarową operę komiczną Il Trespolo tutore. Napisał także ponad 170 kantat, co najmniej jedną na podstawie poematu Sebastiana Baldini, oraz sześć oratoriów.
Obok licznych oper i oratoriów, które były w swoim czasie niezwykle popularne, wielkie znaczenie ma jego muzyka instrumentalna. Był prekursorem typowej barokowej formy concerto grosso. Zachowało się 27 jego utworów instrumentalnych (przeważnie w formie sonaty da chiesa), a wśród nich pierwsza znana kompozycja w formie concerto grosso, Sonate di viole. Gdy Corelli jako pierwszy zaczął publikować swoje utwory z op. 6 pod tytułem Concerto grosso, Stradella wyraźnie użył tej formy wcześniej. Ponieważ obaj się znali, bezpośredni wpływ jest prawdopodobny[potrzebnyprzypis].
Znany utwór wokalny pod tytułem Aria da chiesa (Aria kościelna) do tekstu Pietà, Signore (Panie, zmiłuj się), przypisywany Stradelli i często wykonywany podczas koncertów i liturgii, w rzeczywistości został napisany przez kompozytora francuskiego Louisa Niedermeyera (1802–1861).
Pełna lista kompozycji Alessandro Stradelli
W porządku alfabetycznym – według numeracji katalogu Gianturco-McCrickard.
2 – Il Trespolo tutore – commedia per musica w 3 aktach, libretto Giovanni Cosimo Villifranchi, prawykonanie: Teatro Falcone w Genui (30 lub 31 stycznia 1679)
3 – La forza dell'amor paterno – prawykonanie: Teatro Falcone w Genui (10 listopada 1678)
2 – Sonata in Si bemolle maggiore (vl, liuto/vlc?, bc)
Sonate a tre
1 – Sonata in Do maggiore (2 vl, bc)
2 – Sonata in Re maggiore (2 vl, bc)
3 – Sonata in Re maggiore (2 vl, bc)
4 – Sonata in Re maggiore (2 vl, bc)
5 – Sonata in Fa maggiore (2 vl, bc)
6 – Sonata in Fa maggiore (2 vl, bc)
7 – Sonata in Sol maggiore (2 vl, bc)
8 – Sonata in La minore (2 vl, bc)
9 – Sonata in La minore (2 vl, bc)
Sonaty na duże składy
1 – Sonata in Re maggiore (chór 1: 2 vl, bc; chór 2: 2 cornetti, bc)
2 – Sonata di viole in Re maggiore (con: 2 vl, bc incl. liuto; cg: vl, vla-C, vla-T, bc)
3 – Sonata a otto viole con una tromba in Re maggiore (tr; coro 1: vl, vla-Mez, vla-C, bc; coro 2: vl, vla-Mez, vla-C, bc; bc "si placet")
Muzyka na instrumenty klawiszowe
1 – Toccata in La minore
Utwory zaginione
1 – Ad arma volate (motet)
2 – Doriclea (opera)
3 – Ecco il petto (aria lub kantata)
4 – Expungnate, debellate (motet)
5 – Mentre in un dolce (aria lub kantata)
6 – Messa a otto
7 – Non ci pensate mai (kantata)
8 – Non è al certo vanità (aria lub kantata)
9 – Oratorio (z tekstem łacińskim)
10 – Riderete in verità (aria lub kantata)
11 – Santa Caterina (oratorium)
12 – Sinfonie a 5 (zbiór)
13 – Sinfonie per archi e liuto (zbiór)
14 – Sonate da Cimbalo, et organo (zbiór)
15 – Tantum ergo a 4 (hymn)
16 – Toccate da Cimbalo (zbiór)
Inne dzieła o bardzo wątpliwym autorstwie
Vola, vola in altri petti (cantata d'amore)
Amanti, olà, olà! (accademia d'amore a cinque voci)
Chi resiste al Dio bendato (serenata a tre voci)
Legenda:
S = Soprano
Ms – Mezzosoprano
C = Contralto
A = Alto (contralto)
T = Tenore
Br = Baritono
B = Basso
vl = violino
vla = viola
vlc = violoncello
bc = Basso continuo
Prawykonania
Tytuł
Gatunek
Librecista
Miejsce i data pierwszego wykonania
La Laurinda ovvero Il Biante
muzyka sceniczna
Filippo Acciaiuoli o Giovanni Andrea Lorenzini
Teatro di Palazzo Colonna, Rzym, 5 lutego 1671
La Dori o vero La schiava fedele
dramma per musica, 1 prolog i 3 akty, Antonio Cesti i Alessandro Stradella
Giovanni Filippo Apolloni
Teatro di Tordinona, Rzym, 31 grudnia1671
Oh, ve' che figuracce!
intermezzo
Filippo Acciaiuoli
Teatro di Tordinona, Rzym, 12 lutego 1672
La forza dell'amor paterno
dramma per musica w 3 aktach i 17 scenach
nieznany
Teatro Falcone, Genua, 10 listopada 1678
Le gare dell'amor eroico
dramma per musica w 3 aktach
Conte Nicolò Minato
Teatro Falcone, Genua, 1 stycznia 1679
Il trespolo tutore
commedia per musica w 3 aktach
Giovanni Cosimo Villifranchi
Teatro Falcone, Genua, 30 lub 31 stycznia 1679
Moro per amore (albo Il Floridoro, Il Rodrigo)
opera w 3 aktach
Flavio Orsini "Filosinavoro"
Genua, 1681
Inne dzieła, łączone przez niektóre źródła z Alessandro Stradellą
Tytuł
Gatunek
Librecista
Miejsce i data pierwszego wykonania
Il Girello
dramma musicale burlesco
Filippo Acciaiuoli e Giovanni Filippo Apolloni
Teatro di Palazzo Colonna, Rzym, 4 lutego 1668
Scipione Africano
dramma per musica
Nicolò Miniato i Giovanni Filippo Apolloni
Wenecja 1664 (1. wersja); Teatro Tordinona, Rzym, 8 stycznia 1671 (2. wersja)
Traktat
Istnieje również dzieło teoretyczne (zachowane fragmentarycznie) autorstwa Stradelli, podręcznik do nauczania muzyki Libro de Primi Elementi (1694). Zawiera 9 rozdziałów, traktujących m.in. o poszczególnych interwałach.
Dzieła inspirowane postacią Stradelli
Jego awanturnicze życie i krwawa śmierć wzbudzały spore zainteresowanie w XIX w. i stały się inspiracją dla utworów literackich i muzycznych. Najwybitniejszym z nich jest zapewne grana do dziś opera Friedrich von FlotowaAlessandro Stradella (Hamburg, 1844), w której przedstawia daleką od rzeczywistości romantyczną historię rzekomego ocalenia genialnego muzyka, który swoim śpiewem porusza serce zabójcy.
Należy również wspomnieć opery innych autorów:
Louis Niedermeyer, "Stradella", opera w pięciu aktach, wystawiona po raz pierwszy w dniu 3 marca 1837 w Académie Royale de Musique w Paryżu (libretto Emile Deschamps i Emiliano Pacini);
Adolfo Schimon, "Alessandro Stradella", opera w trzech aktach, wystawiona po raz pierwszy 12 lutego 1846 w Teatro della Pergola we Florencji (libretto Leopoldo Cemini);
Giuseppe Sinico, "Alessandro Stradella", opera w trzech aktach, wystawiona po raz pierwszy 19 września 1863 w Teatro Municipal Lugo di Romagna (Ravenna) (libretto Andrea Codebò);
César Franck, "Stradella", opera komiczna w trzech aktach (w wersji na głos i dwa fortepiany), wystawiona po raz pierwszy (pośmiertnie) 14 września 1983 na Festiwalu Vivaldiego w Campo di San Beneto w Wenecji (libretto Émile Deschamps i Emiliano Pacini).
Z kolei amerykański pisarz F. Marion Crawford napisał bardzo wyidealizowaną powieść o romansie Stradelli i ucieczce z Wenecji, zatytułowaną Stradella (Macmillan 1909).