| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk medycznych | |
| Specjalność: neurologia i psychiatria | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Profesura | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |

Alexander Carl Otto Westphal (ur. 18 maja 1863 w Berlinie, zm. 9 stycznia 1941 w Bonn) – niemiecki lekarz psychiatra i neurolog, profesor Uniwersytetu w Bonn.
Syn neurologa i psychiatry Carla Westphala (1833–1890) i jego żony Clary z domu Mendelssohn.
Studiował medycynę na Uniwersytecie w Heidelbergu i Uniwersytecie w Berlinie, tytuł doktora medycyny otrzymał w Berlinie w 1888. Następnie był asystentem Wilhelma Heinricha Erba i Hansa Curschmanna w Lipsku. W 1892 został ordynatorem oddziału chorób neurologicznych kliniki Charité u Friedricha Jolly'ego, w 1894 roku specjalizował się w neurologii i psychiatrii. W 1902 przyjął propozycję Uniwersytetu w Greifswaldzie i został profesorem nadzwyczajnym na tamtejszej katedrze neurologii, w 1904 został profesorem zwyczajnym na Uniwersytecie w Bonn. W 1928 przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1941 roku, pochowany jest na cmentarzu żydowskim przy Hallesches Tor (Friedhof I der Jerusalems- und Neuen Kirchengemeinde) w Berlinie-Kreuzbergu. Jego uczniami byli m.in. Otto Lowenstein i Max Mikorey. Zmarł w 1941 roku.
Westphal zajmował się m.in. moczówką prostą, białaczkami i różnorodnymi zagadnieniami neuropsychiatrycznymi. Upamiętniają go nazwy zespołu Westphala-Piltza (odruchu źrenicznego Westphala-Piltza) i zespołu Westphala-Bernharda (pierwotne bliznowate zwężenie brodawki Vatera).