Alfred Riesser
.jpg) mjr Alfred Riesser (mjr 1927) | |
 podpułkownik żandarmerii | |
| Pełne imię i nazwisko |
Alfred Wilhelm Ludwik Riesser |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
4 lipca 1889 |
| Data i miejsce śmierci |
7 lipca 1958 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca żandarmerii |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
   | |
Alfred Wilhelm Ludwik Riesser (ur. 4 lipca 1889 w Strusowie, zm. 7 lipca 1958 w Krakowie) – podpułkownik żandarmerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, doktor praw.
Życiorys
Urodził się 4 lipca 1889 w Strusowie, w ówczesnym powiecie trembowelskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Juliana i Janiny z Sienkiewiczów. Gimnazjum ukończył w Tarnopolu. W 1906 odbył obowiązkową służbę wojskową w charakterze jednorocznego ochotnika. Następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. Po ukończeniu studiów, krótko pracował w ubezpieczeniach wzajemnych. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 19 Pułku Piechoty Obrony Krajowej. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915, a na stopień nadporucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 listopada 1917.
25 lutego 1919 został przeniesiony z Oddziału Kontrolnego Żandarmerii na dworcu w Stanisławowie do Kierownictwa Organizacji Żandarmerii w Ministerstwie Spraw Wojskowych w Warszawie. 1 czerwca 1921, w stopniu rotmistrza, pełnił służbę w 6 Dywizjonie Żandarmerii Wojskowej we Lwowie. 18 marca 1922 został przeniesiony do 2 Dywizjonu Żandarmerii w Lublinie, w którym pełnił obowiązki zastępcy dowódcy dywizjonu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1924 i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii i został pełnoprawnym zastępcą dowódcy 2 Dywizjonu Żandarmerii. 13 września 1925 otrzymał przeniesienie do 10 Dywizjonu Żandarmerii w Przemyślu na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu. W marcu 1927 otrzymał przeniesienie do 4 Dywizjonu Żandarmerii w Łodzi na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy dywizjonu. W kwietniu 1928 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy dyonu. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W marcu 1932 otrzymał przeniesienie do 8 Dywizjonu Żandarmerii w Toruniu na stanowisko dowódcy dywizjonu. W grudniu 1934 otrzymał przeniesienie do 5 Dywizjonu Żandarmerii w Krakowie na stanowisko dowódcy dywizjonu. Na tym stanowisku pozostawał do września 1939.
W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą żandarmerii Armii „Kraków”. Po kapitulacji Armii „Kraków” udało mu się przedostać do Rumunii, gdzie został internowany w obozie Târgoviște. Od lutego 1941 przebywał w niemieckiej niewoli. Krótko przebywał w Oflagu II C Woldenberg, a później został przeniesiony do innego obozu.
W 1945, po uwolnieniu z niewoli, powrócił do Krakowa. 1 października 1948 został przeniesiony w stan spoczynku. Pracował jako kierownik sekcji działu gospodarczego w Akademii Medycznej w Krakowie.
Zmarł w 7 lipca 1958 w Krakowie „po długiej i ciężkiej chorobie”. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera AB-wsch-2).
Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi po raz drugi – 30 kwietnia 1937 „za zasługi na polu rozwoju Ligi Morskiej i Kolonialnej”
- Złoty Krzyż Zasługi po raz pierwszy – 24 maja 1929 „za zasługi na polu bezpieczeństwa wojska”
- Medal Niepodległości – 9 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
- Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej dwukrotnie
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej
Przypisy
- ↑ Suliński 2014 ↓, s. 47-48.
- ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 62, jako Wilhelm Riesser.
- 1 2 3 Ranglisten 1918 ↓, s. 98, 288.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 6 marca 1920, s. 310.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 404, 842.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 marca 1922, s. 238.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1054, 1063.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 291.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 171.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 960, 965.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 92 z 13 września 1925, s. 502.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 17 marca 1927, s. 74.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 132.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 668, 674.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 281.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 241.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 287, 795.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 269.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 835.
- 1 2 Suliński 2014 ↓, s. 49.
- ↑ Steblik 1989 ↓, s. 674.
- ↑ Głowacki 1986 ↓, s. 310.
- ↑ Wierzbicki 1990 ↓, s. 66, 68.
- 1 2 3 Nekrolog. „Dziennik Polski”. 161, s. 5, 9 lipca 1958.
- 1 2 Lokalizator grobów. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. [dostęp 2023-11-19].
- ↑ M.P. z 1937 r. Nr 100, poz. 145 (ISAP), jako dr pułkownik Alfred Rieser.
- ↑ M.P. z 1929 r. nr 123, poz. 302.
- ↑ M.P. z 1933 r. Nr 258, poz. 276 (ISAP).
Bibliografia
- Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1916. Wiedeń: 1916. (niem.).
- Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918. (niem.).
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Władysław Steblik: Armia „Kraków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07434-8.
- Jan Suliński: Żandarmeria DOK IV - Łódź w latach 1919-1939. Mińsk Mazowiecki: Centrum Szkolenia Żandarmerii Wojskowej, 2014. ISBN 978-83-63700-08-9.
- Władysław Wierzbicki: Przyczynki do historii Żandarmerii odrodzonego Wojska Polskiego. Londyn: Koło Oddziałowe Stowarzyszenia Polskich Kombatantów nr 106 „Żandarm”, 1990.