Alfred Wallner

Alfred Wallner
Kowal, Bandera
Ilustracja
podpułkownik łączności podpułkownik łączności
Pełne imię i nazwisko

Alfred Maksymilian Karol Wallner

Data i miejsce urodzenia

10 marca 1893
Sambor

Data i miejsce śmierci

30 czerwca 1948
Opole

Przebieg służby
Lata służby

1914–1934
1939–1945

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

7 Batalion Telegraficzny

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
powstanie warszawskie

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP)
Multimedia w Wikimedia Commons
Alfred Wallner wręcza sztandar Pocztowego Przysposobienia Wojskowego

Alfred Maksymilian Karol Wallner, ps. „Kowal”, „Bandera” (ur. 10 marca 1893 w Samborze, zm. 30 czerwca 1948 w Opolu) – podpułkownik łączności Wojska Polskiego, II-wiceprezes Zarządu Okręgu Poznań Związku Legionistów Polskich w 1936 roku, działacz niepodległościowy.

Życiorys

Urodził się 10 marca 1893 w Samborze, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Franciszka i Albiny. Uczęszczał do Zakładu Naukowo-Wychowawczego Ojców Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem. W 1911 został członkiem Polowych Drużyn Sokolich.

W sierpniu 1914 wstąpił do 2 pułku piechoty Legionów Polskich. 24 czerwca został mianowany chorążym łączności. 1 listopada 1916 został awansowany na podporucznika. Po awansie został zastępcą komendanta Oddziału Telefonicznego Komendy LP. Po kryzysie przysięgowym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym, dowodził I plutonem w kompanii telegraficznej. Aresztowany i sądzony przez Austriaków po próbie przejścia części korpusu pod Rarańczą (15–16 lutego 1918). 2 października 1918, po cesarskiej abolicji, został uwolniony.

31 października 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika. 1 sierpnia 1919 objął dowództwo II batalionu telegraficznego w Puławach. 1 grudnia 1919 został awansowany na kapitana. Pełnił wówczas służbę w Oddziale IIIa Łączności Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. Według Ordre de Bataille wojsk łączności i formacji telefonicznych z 1 i 25 kwietnia 1920 pełnił w zastępstwie obowiązki szefa łączności 4 Armii. 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w Korpusie Wojsko Łączności, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Następnie pełnił funkcję szefa łączności 3 Armii.

1 maja 1921 został przeniesiony do II Batalionu Zapasowego Telegraficznego w Grudziądzu na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 21. lokatą w korpusie oficerów łączności. Od 20 października 1922 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy 3 pułku łączności w Grudziądzu. W marcu 1924 został przydzielony do Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu na stanowisko dowódcy batalionu szkolnego. W czerwcu 1924 został przeniesiony do 1 pułku łączności w Zegrzu na stanowisko kwatermistrza. W czerwcu 1926 został przeniesiony do 7 samodzielnego batalionu łączności w Poznaniu na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy batalionu. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1927 i 2. lokatą w korpusie oficerów łączności. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W 1929 dowodzona przez niego jednostka została przeformowana w 7 batalion telegraficzny. Z dniem 16 listopada 1932 został przydzielony na pięciomiesięczny informacyjny kurs dla oficerów sztabowych łączności przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów. Z dniem 1 kwietnia 1934 został przydzielony do dyspozycji Ministerstwa Poczt i Telegrafów na okres sześciu miesięcy. W tym czasie powierzono mu obowiązki naczelnika Wydziału Technicznego Dyrekcji Okręgu Poczt i Telegrafów w Wilnie. Z dniem 30 września 1934 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym pozostawieniem w rezerwie w 7 batalionie telegraficznym.

Od 1 października 1934 do września 1939 był dyrektorem Okręgu Poczt i Telegrafów w Poznaniu. Obowiązki dyrektora łączył z funkcją prezesa Okręgu Pocztowego Przysposobienia Wojskowego w Poznaniu.

W czasie okupacji niemieckiej i powstania warszawskiego pełnił służbę w Oddziale V Komendy Głównej Armii Krajowej na stanowisku kierownika działu Odtwarzania Sił Zbrojnych. Po kapitulacji powstania trafił do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg.

Zmarł 30 czerwca 1948 w Opolu, w niewyjaśnionych okolicznościach, będąc zatrzymanym przez funkcjonariuszy Bezpieczeństwa Publicznego. Został pochowany na cmentarzu w Opolu, a później ekshumowany i przeniesiony do grobu rodzinnego na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.

Życie prywatne

Alfred Wallner był żonaty z Kazimierą z Kłodzianowskich (ur. 2 kwietnia 1893), z którą miał czworo dzieci: Daniłę (ur. 27 marca 1918 w Samborze), Zbigniewa (ur. 19 sierpnia 1920 w Kielcach, zm. 15 sierpnia 1932), Jerzego (ur. 19 kwietnia 1924 w Grudziądzu) i Alfreda Marię (ur. 1946).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-07-25].
  2. 1 2 3 4 Alfred Karol Wallner. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2022-07-25].
  3. ↑ Związek Legionistów Polskich: 1936–1938 r.: sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Legionistów Polskich, Warszawa 1938, s. 79.
  4. 1 2 3 4 Zajączkowski 2015 ↓, s. 566.
  5. 1 2 Kartoteka ewidencji ludności 1870–1931. Archiwum Państwowe w Poznaniu. [dostęp 2022-07-25].
  6. ↑ Sprawozdanie 1905 ↓, s. 88, ukończył II klasę ze stopniem pierwszym.
  7. 1 2 Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 47.
  8. 1 2 3 4 Żołnierze Niepodległości: Wallner Alfred Maksymilian Karol. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2022-07-25].
  9. ↑ Wiśniewski 1994 ↓, s. 20.
  10. ↑ Wiśniewski 1994 ↓, s. 22.
  11. ↑ Dz. Rozp. Komisji Wojskowej Nr 2 z 1 listopada 1918, poz. 21.
  12. ↑ Wallner 2020 ↓, s. 1.
  13. ↑ Wiśniewski 1994 ↓, s. 80.
  14. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 100 z 31 grudnia 1919, poz. 4413.
  15. ↑ Wiśniewski 1994 ↓, s. 77, 78, 156.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 11 sierpnia 1920, s. 692.
  17. ↑ Wiśniewski 1994 ↓, s. 77.
  18. 1 2 3 4 Wallner 2020 ↓, s. 2.
  19. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 363.
  20. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 255.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 963, 967.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 9 marca 1924, s. 109.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 21 czerwca 1924, s. 335.
  24. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 874, 884.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 5 czerwca 1926, s. 173.
  26. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 118.
  27. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 618, 620.
  28. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 267, 770.
  29. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932, s. 444.
  30. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 178.
  31. 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.
  32. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 250.
  33. 1 2 M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410 (ISAP).
  34. ↑ Ney-Krwawicz 1990 ↓, s. 172.
  35. ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2022-07-25].
  36. ↑ Wallner 2020 ↓, s. 2, wg informacji przekazanej żonie miał umrzeć na zawał serca.
  37. ↑ Zajączkowski 2015 ↓, s. 566, wg autora miał zostać zamordowany.
  38. ↑ M.P. z 1932 r. Nr 29, poz. 35 (ISAP).
  39. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 19 marca 1932, s. 195.
  40. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-07-25].
  41. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 267.
  42. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 1 marca 1923, s. 146.
  43. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.

Bibliografia

Linki zewnętrzne