Amarygmini

Amarygmini
Gistel, 1848
Ilustracja
Amarygmus niasensis
Ilustracja
Overlaetia
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Gromada

owady

Rząd

chrząszcze

Podrząd

chrząszcze wielożerne

Nadrodzina

czarnuchy

Rodzina

czarnuchowate

(bez rangi) Tenebrioniformes
Podrodzina

mącznikowate

Plemię

Amarygmini

Synonimy
  • Amarygmiidae Gistel, 1848
  • Mégacanthides Lacordaire, 1859
  • Méracanthides Lacordaire, 1859
  • Megacanthina Ardoin, 1962
Eupezus
Hoplobrachium dentipes
Hoplonyx longipennis
Nesioticus flavopictus
Plesiophthalmus nigrocyaneus
Chalcopteroides
Stemmoderus singularis
Gonocnemis

Amarygmini – plemię chrząszczy z rzędu z rodziny czarnuchowatych i podrodziny mącznikowatych. Obejmuje około 1800 opisanych gatunków.

Morfologia

Chrząszcze o ciele w zarysie jajowatym do podługowato-owalnego, z wierzchu wypukłym. Oskórek jest gładki i zazwyczaj nagi. W ubarwieniu częsty jest połysk metaliczny.

Głowa jest ku dołowi silnie pochylona, wręcz pionowa, w pozycji spoczynkowej wycofana w przedtułów aż po oczy albo jeszcze głębiej. Przednią krawędź nadustka pośrodku ma prostą do lekko wystającej. Oczy są duże; mają przednie brzegi wykrojone występami policzków i wskutek tego kształt ich jest nerkowaty. Miejsca osadzenia czułków są wyniesione. Czułki są zwykle długie i cienkie, nitkowate, nieznacznie ku wierzchołkom rozszerzające się, po rozprostowaniu ku tyłowi sięgające poza tylną krawędź przedtułowia. Odsiebne człony czułków zaopatrzone są w liczne sensille (narządy zmysłowe) złożone. Błona oddzielająca nadustek od wargi górnej odsłonięta jest na całej szerokości.

Przedplecze ma kształt najszerszy u tylnej krawędzi i jest równomiernie wysklepione. Pokrywy mają po dziewięć rzędów i jeden rządek przytarczkowy. Podgięcia brzegów sięgają aż po szczyty pokryw. Tylna para skrzydeł może być wykształcona lub nie. Przedbiodrowa część przedpiersia jest krótsza od jego części zabiodrowej. Panewki bioder przednich są otwarte zewnętrznie i zamknięte wewnętrznie. Panewki bioder środkowych są otwarte. Odnóża są smukłe, pozbawione modyfikacji do grzebania w glebie, o małych ostrogach na szczytach goleni. Stopy tylnej pary są czteroczłonowe, a pozostałych pięcioczłonowe. Członom stóp brak płatów brzusznych, a ich spody są zwykle gęsto owłosione.

Odwłok ma odkryte błony międzysegmentalne między widocznymi sternitami trzecim i czwartym oraz czwartym i piątym. Między siódmym a ósmym segmentem uchodzą zbiorniki gruczołowe. Genitalia samca mają edeagus nieobrócony lub przekręcony, ale nie o kąt półpełny. Podstawa edeagusa jest niesymetryczna, mniej lub bardziej ostro wyciągnięta w prawo i zrośnięta z paramerami. U samicy pochwa może zawierać skleryty.

Ekologia i występowanie

Owady te zasiedlają lasy, parki i ogrody. Większość Amarygmini to owady saproksyliczne, których rozwój larwalny przebiega w rozkładającym się drewnie lub grzybach nadrzewnych. Należą do plemienia jednak także gatunki o larwach glebowych, rozwijających się w gnijących trawach, wyspecjalizowanych w zeskrobywaniu porostów czy przechodzących rozwój w termitierach. Postacie dorosłe zwykle latają nocą, a za dnia bytują pod korą, w próchnie czy wśród mchów.

Plemię głównie paleotropikalne, tj. występujące przede wszystkich w krainach: etiopskiej, orientalnej i australijskiej. W Australii stwierdzono ponad 170 gatunków z pięciu rodzajów. W nearktycznej Ameryce Północnej reprezentowane jest nielicznie; w Stanach Zjednoczonych stwierdzono trzy gatunki z dwóch rodzajów. W Palearktyce występuje około 110 gatunków z 7 rodzajów; znane są one głównie ze bliskowschodniej i wschodnioazjatyckiej części krainy. Żadnego nie wykazano z Europy.

Taksonomia i ewolucja

Takson rangi ponadrodzajowej od rodzaju Amarygmus wprowadził jako pierwszy Johannes N.F.X. Gistel w 1848 roku pod nazwą Amarygmiidae. Współcześnie klasyfikowany jest w randze plemienia w obrębie mącznikowatych.

Do plemienia zalicza się około 1800 opisanych gatunków, sklasyfikowanych w 90 rodzajach:

W zapisie kopalnym plemię znane jest od eocenu.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Eric G. Matthews, John F. Lawrence: 36. Tenebrionidae Latreille, 1802. W: Adam Ślipiński, John F. Lawrence: Australian Beetles. Volume 2. Archostemata, Myxophaga, Adephaga, Polyphaga (part). CSIRO Publishing, 2019, s. 582–662. ISBN 978-0-643-09730-8.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Rolf L. Aalbu i inni, 106. Tenebrionidae, [w:] Ross H. Arnett jr. i inni red., American Beetles, Volume II: Polyphaga: Scarabaeoidea through Curculionoidea, CRC Press, Taylor & Francis Group, 2002, s. 463-509, ISBN 978-0849309540.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Eric G. Matthews, John F. Lawrence, Patrice Bouchard, Warren E. Steiner jr., Adam Ślipiński, Tenebrionidae Latreille, 1802, [w:] Richard A.B. Leschen, Rolf G. Beutel, John F. Lawrence (red.), Handbook of zoology. Volume IV. Arthropoda: Insecta. Part 38. Coleoptera, beetles. Volume 2: Morphology and Systematics (Elateroidea, Bostrichiformia, Cucujiformia partim), Berlin, New York: Walter de Gruyter, s. 574–658, ISBN 978-3-11-019075-5.
  4. 1 2 3 4 5 H.J. Bremer. Revision of the genus Amarygmus Dalman and related genera. LVI. The Amarygmini of Borneo (Coleoptera: Tenebrionidae), part I. „Stuttgarter Beiträge zur Naturkunde (A)”. 3, s. 139–256, 2010.
  5. ↑ I. Löbl, A. Smetana: Catalogue of Palearctic Coleoptera. Vol. 5: Tenebrionoidea. Stenstrup, Denmark: Apollo Books, 2008, s. 215–219. ISBN 87-88757-84-6.
  6. ↑ J.N.F.X. Gistel: Naturgeschichte des Thierreichs. Für höhere Schulen. Mit einem Atlas von 32 Tafeln (darstellend 617 illuminirte Figuren) und mehreren dem Texte eingedruckten Xylographien. Stuttgart: Hoffmann, 1848.
  7. 1 2 Patrice Bouchard i inni, Family-group names in Coleoptera (Insecta), „ZooKeys”, 88, 2011, s. 1–972, DOI: 10.3897/zookeys.88.807.
  8. 1 2 H.J. Bremer, M. Lillig. World catalogue of Amarygmini, Rhysopaussini and Falsocossyphini (Coleoptera; Tenebrionidae). „Mitteilungen der Münchner Entomologischen Gesellschaft”. 104(Suppl.), s. 3–176, 2014.
  9. 1 2 Amarygmini Gistel, 1848. [w:] BioLib.cz [on-line]. [dostęp 2026-11-03].