| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Zawód, zajęcie |
lekarka pediatrka, uczestniczka powstania warszawskiego |
| Miejsce zamieszkania |
Sochaczew (do 1943) |
| Tytuł naukowy |
doktor nauk medycznych |
| Alma Mater | |
| Pracodawca |
Państwowy Szpital Kliniczny w Szczecinie |
| Rodzice |
Kazimierz Draber |
| Małżeństwo |
Leszek Korycki |
| Odznaczenia | |
Amelia Cecylia Korycka z domu Draber, ps. Mela (ur. 1 października 1926 w Sochaczewie) – polska lekarka pediatrii, uczestniczka powstania warszawskiego.
W 1937 wstąpiła do harcerstwa. Do 1943 mieszkała w Sochaczewie. W czerwcu 1943, po aresztowaniu ojca (zginął w 1945), rodzina przeniosła się do Warszawy. W 1944 zdała maturę w tajnym Gimnazjum Ziem Zachodnich imienia Stanisława Konarskiego.
Przeszła szkolenie sanitarne jako członkini Szarych Szeregów. Bezpośrednio przed wybuchem powstania mieszkała w internacie sióstr Rodziny Marii na ul. Hożej 53. Podczas walk służyła jako sanitariuszka w Sanitariacie Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej „Bakcyl” w batalionie „Zaremba” – „Piorun”. Była przydzielona do szpitala polowego na ul. Poznańskiej 11. Sanitariuszką w powstaniu była także jej siostra Maria (1928–2021).
Po powstaniu dostała się do niewoli. Przebywała w Stalagu XI A Altengrabow, następnie VI C Oberlangen, gdzie doczekała wyzwolenia przez 2 Pułk Pancerny. Stamtąd przeniosła się do sąsiedniego obozu w Niederlangen, a następnie do Meppen, gdzie pracowała początkowo w unrowskim szpitalu z polsko-węgierską obsadą, a później w polskim szpitalu chirurgicznym.
W maju 1947 wróciła do Polski. Nie udało jej się dostać na medycynę, więc podjęła studia biologiczne na Uniwersytecie Łódzkim. Po roku przeniosła się na medycynę. Na V rok studiów przeniosła się na Akademię Lekarską w Szczecinie, ponieważ w tym mieście jej mąż otrzymał nakaz pracy. Po ukończeniu nauki (1953) została zatrudniona w Państwowym Szpitalu Klinicznym w Szczecinie jako nauczycielka akademicka. Uzyskała doktorat z pediatrii. W 1994 przeszła na emeryturę. W tym samym szpitalu co Korycka pracowali również poznani przez nią w trakcie powstania Jan Dorożyński (dyrektor szpitala; w konspiracji Szef Sanitarny VII Obwodu, lekarz naczelny Zgrupowania Zaremba Piorun) oraz Edward Drescher (kierownik Chirurgii Dziecięcej; podczas powstania służył jako lekarz).
Jej mężem był Leszek Korycki, ps. Wrzos (1927–2019), inżynier mechanik, absolwent Politechniki Łódzkiej, także uczestnik powstania warszawskiego.

W 2022 otrzymała Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w obronie suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego”.
W 2022 przy wejściu do byłej siedziby Okręgowej Izby Lekarskiej przy ul. Curie-Skłodowskiej 11 w Szczecinie odsłonięto tablicę pamiątkową z listą osób pełniących służbę medyczną w czasie powstania warszawskiego, którzy po wojnie wykonywali swój zawód w Szczecinie, zawierającą m.in. Amelię Korycką.
W 2022 została wyróżniona nagrodą „Świadek Historii”.