Amelia Korycka

Amelia Korycka
Amelia Draber
Data i miejsce urodzenia

1 października 1926
Sochaczew

Zawód, zajęcie

lekarka pediatrka, uczestniczka powstania warszawskiego

Miejsce zamieszkania

Sochaczew (do 1943)
Warszawa (1943–1944)
Łódź (1947–1952)
Szczecin (od 1952)

Tytuł naukowy

doktor nauk medycznych

Alma Mater

Akademia Lekarska w Szczecinie

Pracodawca

Państwowy Szpital Kliniczny w Szczecinie

Rodzice

Kazimierz Draber
Barbara z domu Baumerder

Małżeństwo

Leszek Korycki

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Amelia Cecylia Korycka z domu Draber, ps. Mela (ur. 1 października 1926 w Sochaczewie) – polska lekarka pediatrii, uczestniczka powstania warszawskiego.

Życiorys

W 1937 wstąpiła do harcerstwa. Do 1943 mieszkała w Sochaczewie. W czerwcu 1943, po aresztowaniu ojca (zginął w 1945), rodzina przeniosła się do Warszawy. W 1944 zdała maturę w tajnym Gimnazjum Ziem Zachodnich imienia Stanisława Konarskiego.

Przeszła szkolenie sanitarne jako członkini Szarych Szeregów. Bezpośrednio przed wybuchem powstania mieszkała w internacie sióstr Rodziny Marii na ul. Hożej 53. Podczas walk służyła jako sanitariuszka w Sanitariacie Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej „Bakcyl” w batalionie „Zaremba” – „Piorun”. Była przydzielona do szpitala polowego na ul. Poznańskiej 11. Sanitariuszką w powstaniu była także jej siostra Maria (1928–2021).

Po powstaniu dostała się do niewoli. Przebywała w Stalagu XI A Altengrabow(inne języki), następnie VI C Oberlangen, gdzie doczekała wyzwolenia przez 2 Pułk Pancerny. Stamtąd przeniosła się do sąsiedniego obozu w Niederlangen, a następnie do Meppen, gdzie pracowała początkowo w unrowskim szpitalu z polsko-węgierską obsadą, a później w polskim szpitalu chirurgicznym.

W maju 1947 wróciła do Polski. Nie udało jej się dostać na medycynę, więc podjęła studia biologiczne na Uniwersytecie Łódzkim. Po roku przeniosła się na medycynę. Na V rok studiów przeniosła się na Akademię Lekarską w Szczecinie, ponieważ w tym mieście jej mąż otrzymał nakaz pracy. Po ukończeniu nauki (1953) została zatrudniona w Państwowym Szpitalu Klinicznym w Szczecinie jako nauczycielka akademicka. Uzyskała doktorat z pediatrii. W 1994 przeszła na emeryturę. W tym samym szpitalu co Korycka pracowali również poznani przez nią w trakcie powstania Jan Dorożyński(inne języki) (dyrektor szpitala; w konspiracji Szef Sanitarny VII Obwodu, lekarz naczelny Zgrupowania Zaremba Piorun) oraz Edward Drescher (kierownik Chirurgii Dziecięcej; podczas powstania służył jako lekarz).

Jej mężem był Leszek Korycki, ps. Wrzos (1927–2019), inżynier mechanik, absolwent Politechniki Łódzkiej, także uczestnik powstania warszawskiego.

Odznaczenia i upamiętnienia

Upamiętnienie 31 lekarzy powstania warszawskiego przez OIL w Szczecinie

W 2022 otrzymała Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w obronie suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego”.

W 2022 przy wejściu do byłej siedziby Okręgowej Izby Lekarskiej przy ul. Curie-Skłodowskiej 11 w Szczecinie odsłonięto tablicę pamiątkową z listą osób pełniących służbę medyczną w czasie powstania warszawskiego, którzy po wojnie wykonywali swój zawód w Szczecinie, zawierającą m.in. Amelię Korycką.

W 2022 została wyróżniona nagrodą „Świadek Historii”.