Amor fati – łacińskie sformułowanie oznaczające dosłownie „umiłowanie losu” lub „miłość do swojego przeznaczenia”. Określa postawę, w której człowiek akceptuje wszystko, co go w życiu spotyka – w tym cierpienie i stratę – jako dobre lub przynajmniej konieczne.
Koncepcję amor fati wiąże się z filozofią stoicką, jednak swój najpełniejszy i najbardziej znany wyraz znalazła w filozofii Fryderyka Nietzschego, który uczynił ją centralnym elementem swojej myśli.
W dziele Ecce homo Nietzsche pisał:
Moją formułą wielkości człowieka jest amor fati: że nie żąda się nic innego, ni wprzód, ni wstecz, po całą wieczność.
Amor fati bywa łączone z Nietzscheańską koncepcją wiecznego powrotu – ideą, że wszystko powtarza się nieskończenie w nieskończonym czasie, co skłania do postawy pełnej afirmacji własnego losu, niezależnie od jego treści.