Amor fati

Amor fati – łacińskie sformułowanie oznaczające dosłownie „umiłowanie losu” lub „miłość do swojego przeznaczenia”. Określa postawę, w której człowiek akceptuje wszystko, co go w życiu spotyka – w tym cierpienie i stratę – jako dobre lub przynajmniej konieczne.

Geneza i kontekst filozoficzny

Koncepcję amor fati wiąże się z filozofią stoicką, jednak swój najpełniejszy i najbardziej znany wyraz znalazła w filozofii Fryderyka Nietzschego, który uczynił ją centralnym elementem swojej myśli.

W dziele Ecce homo Nietzsche pisał:

Moją formułą wielkości człowieka jest amor fati: że nie żąda się nic innego, ni wprzód, ni wstecz, po całą wieczność.

Fryderyk Nietzsche, Ecce homo: Jak się staje, czym się jest (1888) tłum. L. Staff

Amor fati bywa łączone z Nietzscheańską koncepcją wiecznego powrotu – ideą, że wszystko powtarza się nieskończenie w nieskończonym czasie, co skłania do postawy pełnej afirmacji własnego losu, niezależnie od jego treści.