Andrij Jermak

Andrij Jermak
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Andrij Borysowycz Jermak

Data i miejsce urodzenia

21 listopada 1971
Kijów

Szef Kancelarii Prezydenta Ukrainy
Okres

od 11 lutego 2020
do 28 listopada 2025

Odznaczenia

Andrij Borysowycz Jermak (ukr. Андрій Борисович Єрмак; ur. 21 listopada 1971 w Kijowie) – ukraiński polityk i były producent filmowy. Od 2020 do 2025 Szef Kancelarii Prezydenta Ukrainy.

Jermak był również członkiem Kwatery Głównej Naczelnego Dowódcy, najwyższego organu dowodzenia i kontroli Sił Zbrojnych Ukrainy. Jest określany jako prawa ręka Zełenskiego i „prawdziwy pośrednik władzy” na Ukrainie. W 2023 „Politico” donosiło o tym, że Jermak podobno jest nazywany w niektórych kręgach kijowskim „Zielonym Kardynałem”, ponieważ pozuje do zdjęć w zielonych strojach khaki inspirowanych wojskowym stylem spopularyzowanym przez swojego szefa. W 2024 tygodnik „Time” umieścił Jermaka na swojej corocznej liście 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie.

Życiorys

Urodził się 21 listopada 1971 w Kijowie. Matka Jermaka, Marija Aleksandrowna, pochodząca z Leningradu, poznała ojca Andrija, Borysa Mychajłowicza, podczas jego szkolnej wycieczki do jej rodzinnego miasta. Ojciec Jermaka jest z pochodzenia Żydem. Para pobrała się w 1971 i przeprowadziła się do Kijowa. Jermak ma brata Denysa, który jest o osiem lat młodszy.

W 1995 ukończył studia magisterskie z prawa prywatnego międzynarodowego w Instytucie Stosunków Międzynarodowych Kijowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Tarasa Szewczenki. W tym samym roku uzyskał licencję na wykonywanie zawodu prawnika. Na drugim roku studiów, na prośbę jednego z profesorów, rozpoczął pracę w kancelarii prawnej „Proxen”.

W 1997 założył własną kancelarię prawną i zajmował się prawem własności intelektualnej oraz prawem handlowym. W tym czasie został również członkiem Stowarzyszenia Prawników Ukrainy. W latach 2006–2014 doradzał jako prawnik deputowanemu do Rady Najwyższej z ramienia Partii Regionów Elbrusowi Tedejewowi. W 2009 założył i kierował organizacją społeczną „Stowarzyszenie Przedsiębiorców Miasta Kijowa”. W wyborach prezydenckich na Ukrainie w 2010 roku był pełnomocnikiem kandydata Arsenija Jaceniuka w 216. okręgu wyborczym w Kijowie.

W 2012 założył również Garnet International Media Group i jest producentem takich filmów jak Zasady walki i Linia. Jest członkiem Ukraińskiej Akademii Filmowej oraz Europejskiej Akademii Filmowej (2017).

Poznał Wołodymyra Zełenskiego w 2011, gdy ten był generalnym producentem kanału telewizyjnego Inter. Pracował w zespole kampanii wyborczej Zełenskiego podczas wyborów prezydenckich na Ukrainie w 2019 roku. 21 maja 2019 nowo wybrany prezydent Zełenski mianował Jermaka na stanowisko doradcy prezydenta ds. polityki zagranicznej. Na tym stanowisku negocjował on wymiany więźniów z Rosją podczas wojny w Donbasie. Był osobą kontaktową dla Kurta Volkera(inne języki) i Rudy’ego Giulianiego w imieniu Zełenskiego podczas narastania skandalu Trump – Ukraina.

Prezydent Zełenski mianował Jermaka szefem Kancelarii Prezydenta 11 lutego 2020. Następnego dnia został on członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony. Jako szef Kancelarii Prezydenta zapewniał prezydentowi pomoc administracyjną, prawną, konsultacyjną, doradczą, medialną, analityczną i inną. 2 marca 2022 został mianowany także przewodniczącym Głównej Kwatery Koordynacyjnej ds. Pomocy Humanitarnej i Społecznej. Jako szef Kancelarii Prezydenta zyskał bardzo silną pozycję polityczną i nieformalny wpływ na rządy w państwie. Z tego powodu określany był wiceprezydentem.

W listopadzie 2025 funkcjonariusze Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy oraz Specjalnej Prokuratury Antykorupcyjnej dokonali przeszukania w jego domu oraz biurze. 28 listopada 2025 złożył rezygnację z urzędu.

Życie prywatne

Jest kawalerem i nie ma dzieci.

Odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Zelensky dismisses head of president’s office Bohdan, appoints Yermak instead. Interfax-Ukraine, 2020-02-11. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
  2. ↑ Paul Starobin: Ukraine’s real power broker. Is Andriy Yermak, Zelensky’s right-hand man, handing war-torn Ukraine over to the oligarchs?. Business Insider, 2023-12-18. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
  3. ↑ Andriy Yermak Doer No. 4 – Ukraine. Kyiv’s green cardinal. Politico, 2023-11-28. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
  4. ↑ Andriy Yermak: The 100 Most Influential People of 2024. Time, 2024-04-17. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 Роман Романюк, Роман Кравець: Who is Мr. Єрмак? Юрист. Бізнесмен. Продюсер. Віцепрезидент?. Ukraińska prawda, 2020-02-12. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
  6. ↑ Lazar Berman: Top Zelensky adviser opens up about his Jewish roots, urges greater Israeli support. Times of Israel. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
  7. 1 2 Зеленський провів перші призначення: хто і яку посаду зайняв. 2020-11-11. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
  8. 1 2 Who is Mr Yermak? 10 quotes from the new head of the President’s Office. Glavcom, 2020-02-11. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
  9. ↑ Andrii Yermak w bazie IMDb (ang.)
  10. ↑ Іще одним помічником Президента став кінопродюсер Єрмак. Ukrinform, 2019-05-21. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
  11. ↑ Ukrainian National News, Andriy Yermak [online], unn.ua [dostęp 2025-08-09] (ang.).
  12. ↑ Катерина Рещук, Євген Будерацький: Турборежим Богдана. Як увірвався в команду Зеленського та пішов ексглава ОПУ. 2020-02-11. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
  13. ↑ Andriy Yermak replaces Andriy Bohdan as head of presidential office. Kyiv Post. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
  14. ↑ Указ Президента України №52/2020. Про зміни у складі Ради національної безпеки і оборони України. 2020-02-12. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
  15. ↑ Zelensky creates Coordinating Office for Humanitarian and Social Issues. Interfax Ukraine, 2022-03-03. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
  16. ↑ Rezygnacja Andrija Jermaka [online], Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, 1 grudnia 2025 [dostęp 2026-04-25].
  17. ↑ Był najbliżej Zełenskiego, podał się do dymisji. "Idę na front" [online], tvn24.pl, 29 listopada 2025 [dostęp 2025-11-30].
  18. ↑ Андрій Єрмак зустрівся з Президентом Польщі та отримав з його рук високу нагороду. president.gov.ua, 2022-10-03. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
  19. ↑ Dekretas dėl apdovanojimo Lietuvos valstybės ordinais ir medaliais. seimas.lrs.lt, 2023-02-14. [dostęp 2025-07-24]. (lit.).