

Antydor, antydoron (gr. bizant. ἀντίδωρον – „zamiast daru”, cs. антідѡръ, antidor) – w Kościołach obrządku bizantyjskiego (m.in. w Cerkwi prawosławnej) pobłogosławiony chleb, który rozdaje się wiernym. Nie jest on sakramentalnym Ciałem Chrystusa i dlatego nie jest zarezerwowany wyłącznie dla wiernych dopuszczonych do Eucharystii (a wręcz pierwotnie przeznaczony był dla tych, którzy danego dnia do Eucharystii nie przystępowali, stąd jego nazwa). W niektórych prawosławnych cerkwiach lokalnych przed przyjęciem antydoru wymaga się jednak zachowania postu eucharystycznego. Istnieją też praktyki rozdawania antydoru osobom nieprawosławnym.
Antydor wytwarza się z prosfor przygotowanych do Eucharystii, z których w czasie proskomidii wyjęto część przeznaczoną do konsekracji. Pozostały chleb kroi się na małe kawałki, które są następnie błogosławione i rozdawane jako antydor.
Antydor spożywany po Eucharystii popijany jest tzw. zapiwką – wodą z sokiem lub winem. Praktyka ta ma za zadanie zapewnienie, aby żadne cząsteczki Ciała lub Krwi Chrystusa przyjęte w sakramencie Eucharystii nie pozostały między zębami. Wprowadzona została przez św. Jana Złotoustego, aby wierni nie wynosili z cerkwi konsekrowanego chleba w ustach w celu użycia go do pogańskich rytuałów magicznych.