| Auritrochus | |
| Maier et Short, 2016 | |
.jpg) Auritrochus luteus | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Nadrodzina | |
| Rodzina | |
| Rodzaj |
Auritrochus |
| Typ nomenklatoryczny | |
|
Lutrochus luteus LeConte, 1852 | |
Auritrochus – rodzaj chrząszczy z rodziny Lutrochidae. Obejmuje trzy opisane gatunki. Zamieszkują Amerykę Północną i Centralną.
Chrząszcze o ciele długości od 3 do 4,9 mm i szerokości od 1,3 do 2,6 mm, w zarysie mocno klinowatym. Ubarwienie mają metalicznie złociste do jasnobrązowego. Oskórek jest gęsto owłosiony i porośnięty szczecinkami.
Głowa jest hipognatyczna, częściowo wycofana w przedtułów i nie w pełni widoczna od góry, szeroko zaokrąglona, w przeciwieństwie do tej u podobnego Berotrochus pozbawiona dwóch łatek pomarszczonego oskórka na potylicy. Oczy są okrągławe, niewystające do mocno wyłupiastych, między omatidiami porośnięte krótkimi, złocistymi szczecinkami. Poniżej oczu leżą rowki do chowania czułków. Same czułki są złocisto owłosione i ku tyłowi sięgają ledwo do przedniego brzegu przedplecza. Wygraniczony od czoła niewyraźnym szwem nadustek cechuje się mocno zakrzywioną, porośniętą szczecinkami krawędzią przednią. Na wardze górnej brak pośrodkowego, poprzecznego szeregu szczecinek. Duże, wąskie, sierpowate żuwaczki miewają tylko jeden szeroki ząb szczytowy. Ostatni, czwarty człon głaszczków szczękowych jest spłaszczony, u szczytu mocno rozszerzony. Ostatni, trzeci człon głaszczków wargowych jest natomiast walcowaty z pólkiem narządów zmysłowych na szczycie.
Przedplecze jest szersze od głowy, szersze niż dłuższe, trapezowate, o wyraźnie obrzeżonych i nierozpłaszczonych lub nieco tylko u nasady rozpłaszczonych krawędziach bocznych oraz lekko dwufalistej lub prostej krawędzi tylnej, pozbawione przynasadowych listewek bocznych. Na pogięciach przedplecza występują wciski do chowania przednich ud. Trójkątna tarczka ma szerokość większą od długości. Pokrywy są brązowe do brązowoczarnych ze złocistym połyskiem, silnie wysklepione, w zarysie klinowate i szeroko zaokrąglone, najszersze u podstawy, o mocno uwydatnionych kątach barkowych. Na ich powierzchni obecne jest małe punktowanie, owłosienie i gęsto rozmieszczone szczecinki, brak zaś rowków czy rzędów punktów.
Mniej więcej dwukrotnie szersze niż dłuższe przedpiersie ma wyrostek międzybiodrowy o szczycie ostrym lub zaokrąglonym. Panewki przednich bioder są poprzeczne i wyposażone w trójkątne, odsłonięte krętarzyki. Śródpiersie jest wąskie. Panewki bioder środkowych są zaokrąglone i z wyraźnymi krętarzykami. Anepisternity i epimeryty śródtułowia mają wciski do chowania elementów przednich i środkowych odnóży. Panewki tylnych bioder są poprzeczne. Linie udowe zatułowia są prawie zlane ze szwami katepisternalnymi i zaopatrzone w miejsca do chowania środkowych stóp.
Odnóża są długie i chude. Przednia ich para ma gęsto owłosione uda, golenie i przynajmniej cztery człony stóp. Środkowa para ma owłosione uda, ale nagie golenie i stopy; na środkowych goleniach brak jest wcisków do chowania stóp. Tylna para ma owłosione uda i, z wyjątkiem łysinki na szczycie, golenie, a stopy włochate z wyjątkiem ostatniego ich członu. Na tylnych krętarzach leżą wciski do chowania goleni. Stopy wszystkich par są pięcioczłonowe, o wydłużonym członie wierzchołkowym i krótkich członach pozostałych, zwieńczone niezmodyfikowanymi pazurkami.
Na spodzie odwłoka widocznych jest pięć sternitów, wszystkie owłosione i pośrodkowo przewężone. Na pierwszym z nich występują wciski na tylne biodra osiągające między ½ a ⅔ jego długości. Ostatni z nich ma u samca zaokrągloną do płytko wciętej krawędź tylną. Genitalia samca cechują się pociągłym i wąskim tegmenem, mocno zakrzywionym prąciem oraz niemal całkiem zlanymi, silnie zakrzywionymi, spiczastymi paramerami.
Larwy przechodzą rozwój w odcinkach wartkiego nurtu potoków i strumieni o dużej zawartości wapnia. Osobniki dorosłe spotyka się na stale moczonych przez rozpryskującą się wodę skałach, kamieniach, szczątkach roślinnych i mchach. Rzadko znajdywane bywają poniżej tafli wody. Pod wodą oddychają powietrzem atmosferycznym zgromadzonym w pęcherzyku utrzymywanym na powierzchni ciała, dzięki porastającemu niemal cały oskórek owłosieniu hydrofobowemu.
Rodzaj amerykański, znany z krain nearktycznej i neotropikalnej, rozmieszczony od południowej Kanady przez Stany Zjednoczone i Meksyk po Belize, acz z wątpliwym doniesieniem z Kostaryki.
Rodzaj ten wprowadzony został w 2016 roku przez Crystal Anne Maier et Andrew Edwarda Z. Shorta w ramach rewizji rodziny poprzez wydzielenie trzech gatunków klasyfikowanych uprzednio w rodzaju Lutrochus.
Do rodzaju należą:
Wyniki analiz filogenetycznych opartych na 18S i 28S rRNA oraz sekwencji kodującej podjednostkę I oksydazy cytochromu c wskazują na zajmowanie przez Auritrochus pozycji siostrzanej dla rodzaju Lutrochus i tworzenie z nim kladu siostrzanego dla Andotrochus, aczkolwiek w analizach nie uwzględniono przedstawicieli rodzaju Berotrochus, który morfologicznie jest bliski rodzajom Auritrochus i Lutrochus.