Awraam Romanius
 | |
 generał porucznik | |
| Data śmierci | |
|---|---|
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
    | |
Awraam Iwanowicz Romanius, pol. Abraham de Romanius, ros. Аврам Иванович Романус (zm. po 1783, a przed 1787 rokiem) – generał porucznik Imperium Rosyjskiego w 1771 roku, dowódca korpusu wojsk rosyjskich stacjonujących w Polsce i na Litwie w 1781 roku, uczestnik walk przeciw konfederacji barskiej. W 1775 roku Sejm Rozbiorowy 1773–1775 nadał mu polski indygenat.
W 1774 roku odznaczony Orderem Orła Białego, w 1774 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława, kawaler Orderu św. Aleksandra Newskiego, w 1770 odznaczony holsztyńskim Orderem św. Anny.
W dobrach hrabstwa iwienieckiego ulokował znaczny kapitał – 27 tysięcy czerwonych złotych, czyli 486 tys. złotych polskich. Po jego śmierci kwestia tego zobowiązania, wobec długów jego syna w Rosji, stała się przedmiotem żądań rosyjskich wobec Polski, w większości spełnionych przez Radę Nieustającą.
Bibliografia
- Aleksander Czaja: Między tronem, buławą a dworem petersburskim. Z dziejów Rady Nieustającej 1786–1789. Wyd. I. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1988, s. 155–156. ISBN 83-01-07415-9.
- Marta Męclewska: Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008. Wyd. I. Warszawa: Arx Regia Ośrodek Wydawniczy Zamku Królewskiego, 2008. ISBN 978-83-70-22178-2.
- Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860.
Linki zewnętrzne
- Романус, Аврам Иванович (ros.)