Bad beat

Ten artykuł od 2024-05 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Bad beat (ang., dosł. „złe uderzenie”) – posiadany przez pokerzystę układu kart, który wydawał się silnym, a który pomimo to ostatecznie przegrał. Wśród pokerzystów nie istnieje wspólna definicja tego, co składa się na bad beat, zatem gracze często różnie oceniają poszczególne układy kart spierając się, czy w konkretnej sytuacji mieli do czynienia z bad beatem.

Każdy układ, który wydawał się być faworytem może przegrać, ale bad beat obejmują głównie dwa scenariusze:

• Pokerzysta, który wygrywa przez bad beat jest nagrodzony znikomym matematycznie prawdopodobieństwem. Dla tego typu bad beatu charakterystycznym jest sprawdzenie zakładu w momencie, gdy nie posiada się najsilniejszej ręki i wygranie rozdania mimo to. W odmianie Texas Hold’em tego typu bad beatem jest runners lub runner-runner, czyli uzyskanie mocnego układu, np. skompletowanie strita lub koloru, poprzez zbudowanie go z uwzględnieniem tak czwartej, jak i piątej karty ze stołu (odp. turn i river, por. zasady gry).
• Bardzo mocny układ przegrywa przeciwko jeszcze mocniejszemu. Ten typ bad beatu pojawia się w filmie „Casino Royale”, gdzie ful Le Chiffre’a przegrywa z pokerem Jamesa Bonda, lub w filmie Maverick, gdzie główny bohater pokonuje rywali mając pokera królewskiego przeciwko pokerowi i karecie.