Bajlif (ang. bailiff, bailie, fr. baillif) – tytuł urzędników o różnych kompetencjach i randze, występujący od średniowiecza.
W średniowiecznej Anglii był to niski rangą urzędnik mianowany przez pana feudalnego, który zarządzał jego majątkiem i miał uprawnienia w sprawach porządkowych i sądowych, egzekwował opłaty i daniny, pilnował przestrzegania porządku i wykonywania nakazów królewskich; mógł to być także urzędnik w dobrach królewskich, wasalnych czy kościelnych. Do dzisiaj, jako urzędnik mianowany przez Koronę brytyjską, zachował się na Jersey i Guernsey, gdzie przewodniczy lokalnym parlamentom oraz sądom.
We Francji urząd bajlifa powstał ok. roku 1190 za panowania Filipa II Augusta – był to urzędnik stojący na czele domeny królewskiej jako rządca majątku; miał kompetencje administracyjne, wojskowe i sądowe.
Z nieco innymi kompetencjami urząd ten istniał także w zakonach rycerskich; do dziś funkcja ta zachowała się w Zakonie Maltańskim.