
Baltika, rzadziej także Bałtyka (ang. Baltica) – paleokontynent, powstały w proterozoiku, później w składzie większych paleokontynentów, od przełomu prekambru i kambru ponownie niezaleźny, od ordowiku znów połączony z innymi paleokontynentami. Obecnie stanowi północno-wschodnią część Europy.

Baltika zajmuje obszar ograniczony w przybliżeniu strefą szwu transeuropejskiego na zachodzie, Uralem na wschodzie oraz Morzem Północnym i Oceanem Arktycznym od północy. Jej centralną częścią jest kraton wschodnioeuropejski, jednak inne elementy zostały dołączone do kratonu wzdłuż brzegów paleokontynentu.

Baltika powstała w proterozoiku wskutek połączenia się trzech kratonów: Fennoskandii, Sarmacji i Wołgo-Uralii. Miało to miejsce około 1,7–1,4 miliarda lat temu (Ga). Około 1,1–0,9 Ga temu Baltika weszła w skład superkontynentu Rodinii. Wydarzenia z tym związane określa się mianem orogenezy swekonorweskiej. Około 0,6 Ga, w wyniku riftingu Rodinii, Baltika ponownie stała się niezależnym kontynentem. Pod sam koniec neoproterozoiku do Baltiki dołączył się obszar gór Timan.
W ordowiku Baltika zderzyła się z mikrokontynentem Awalonii (dokładniej wschodnią Awalonią). Zamknięciu uległ wtedy Ocean Tornquista. Intensywność związanej z tym wydarzeniem orogenezy (ang. Shelveian orogeny) była stosunkowo niewielka.

W sylurze Baltika–Awalonia zderzyła się z paleokontynentem Laurencji. W wyniku zamknięcia oceanu Iapetus powstały kaledonidy. Powstały wtedy kontynent nosi nazwę Eurameryki, Laurosji lub kontynentu oldredowego.
Na przełomie karbonu i permu Eurameryka – a dokładniej jej wschodnia część, czyli Baltika – zderzyła się z Kazachstanią i Syberią. Wydarzenia te określa się mianem orogenezy uralskiej. Nowopowstały kontynent to Laurazja.
W kambrze Baltika znajdowała się mniej więcej na paleoszerokości geograficznej 60°S. Od tego czasu nieustannie przesuwa się ku północy. W ordowiku była mniej więcej na 30°S, a na przełomie syluru i dewonu – na równiku.
Oprócz przesuwania się ku północy Baltika podlegała także rotacji w kierunktu odwrotnym do ruchu wskazówek zegara, w wyniku której brzeg paleokontynentu, odpowiadający strefie Tornquista, który w kambrze był brzegiem północnym, w sylurze stał się brzegiem południowym.