| Baranomys longidens | |||
| (Kowalski, 1960) | |||
| Okres istnienia: pliocen | |||
Baranomys longidens (eksponaty skamielin z rezerwatu przyrody Węże) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Nadgromada | |||
| Gromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
Baranomys longidens | ||
| Synonimy | |||
| |||
Baranomys longidens – wymarły gatunek gryzoni z podrodziny Baranomyinae. Zwierzęta te wykształciły się w pliocenie i były spokrewnione z chomikowatymi. Są przodkami współczesnych nornikowatych. Kopalne ślady występowania gatunków z rodzaju B. longidens odnajdywano w szeregu lokalizacji w Europie. Między innymi w Niemczech (Gundersheim koło Wormacji) i w Polsce. Skamieniałe szczątki B. longidens (oznaczone pierwotnie jako należące do Microtodon longidens) zostały wypreparowane z brekcji kostnej zebranej w rezerwacie przyrody Węże i opisane przez polskiego zoologa Kazimierza Kowalskiego w 1960 roku. Holotyp znajduje się w Instytucie Systematyki i Ewolucji Zwierząt PAN w Krakowie.