| Państwo działania | |
|---|---|
| Data urodzenia |
1950 |
| Pełne imię i nazwisko |
Barbara Boardman Smuts |
| doktor | |
| Specjalność: prymatologia, etologia | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1982 – nauki neurobiologiczne i biobehawioralne |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Stanowisko |
profesor psychologii |
| Okres zatrudn. |
1983–2013 |
Barbara Boardman Smuts (ur. 1950) – amerykańska prymatolożka i antropolożka, badaczka zachowań zwierząt, emerytowana profesor psychologii na Uniwersytecie Michigan. Zajmowała się relacjami społecznymi szympansów, pawianów oliwkowych, butlonosów indyjskich i psów domowych. Jest autorką monografii Sex and Friendship in Baboons (1985) o „przyjaźniach” między samcami a samicami pawianów oraz współredaktorką pracy zbiorowej Primate Societies (1987). W 1975 roku, podczas badań szympansów w Parku Narodowym Gombe, została porwana przez zairskich partyzantów.
Urodziła się w 1950 roku. Jej ojcem był Robert W. Smuts (1920–2003), badacz historii pracy zawodowej kobiet, autor książki Women and Work in America (1959), z którym później współpracowała naukowo na Uniwersytecie Michigan. Rodzice zabierali ją w dzieciństwie na biwaki w Nowej Anglii i na zachodzie Stanów Zjednoczonych oraz wspierali jej marzenie o badaniu dzikich szympansów u boku Jane Goodall.
Studiowała antropologię na Uniwersytecie Harvarda, gdzie jej nauczycielami byli Irven DeVore i Robert Trivers. Stopień Bachelor of Arts uzyskała w 1972 roku. Następnie podjęła studia doktoranckie z biologii zachowania u Davida Hamburga w szkole medycznej Uniwersytetu Stanforda. W 1982 roku uzyskała tam doktorat z nauk neurobiologicznych i biobehawioralnych (ang. neuro- and biobehavioral sciences).
Na początku 1975 roku wraz z innymi studentami Uniwersytetu Stanforda wyjechała do Parku Narodowego Gombe w Tanzanii, aby badać zachowania szympansów pod kierunkiem Jane Goodall. Wieczorem 19 maja 1975 roku około trzydziestu kilku uzbrojonych mężczyzn, którzy przypłynęli z Zairu przez jezioro Tanganika, napadło na ośrodek badawczy w Gombe i uprowadziło czworo młodych badaczy: troje studentów Stanforda, w tym Smuts, oraz holenderską asystentkę Goodall. Porywacze należeli do marksistowskiej Partii Rewolucji Ludowej (fr. Parti de la Révolution Populaire, PRP), walczącej z rządem Mobutu Sese Seko. Jej przywódcą był Laurent-Désiré Kabila.
Tydzień po napadzie partyzanci uwolnili Smuts, aby przekazała władzom Tanzanii listy z żądaniami: blisko 500 tysięcy dolarów okupu, dostawy broni oraz zwolnienia członków PRP z tanzańskich więzień. Rząd Tanzanii odrzucił te żądania. Dwoje z trojga pozostałych zakładników zwolniono po sześciu tygodniach, gdy rodziny studentów zapłaciły okup, a ostatniego po kolejnym miesiącu. Smuts wróciła do Stanów Zjednoczonych dziesięć dni po uwolnieniu.
Po przejęciu władzy przez Kabilę w 1997 roku i przemianowaniu Zairu na Demokratyczną Republikę Konga byli zakładnicy, w tym Smuts, apelowali do rządu Stanów Zjednoczonych, aby skonfrontował nowego prezydenta z jego przeszłością, w tym z porwaniem z 1975 roku.
Następnie przez kilka lat badała relacje społeczne dzikich pawianów oliwkowych w Kenii i Tanzanii.
W 1983 roku rozpoczęła pracę na Uniwersytecie Michigan jako assistant professor. W 1988 roku awansowała na stanowisko associate professor, a w 1994 roku na stanowisko profesora psychologii. W latach 1990–1995 zajmowała dodatkowo stanowisko associate research scientist w uniwersyteckim Center for Human Growth and Development. W roku akademickim 1983/1984 była stypendystką Center for Advanced Study in the Behavioral Sciences na Uniwersytecie Stanforda. Z końcem 2013 roku przeszła na emeryturę i otrzymała tytuł profesora emeritus psychologii. Na emeryturze zajęła się badaniami psów, ich fotografowaniem oraz pracą nad książką o relacjach społecznych między psami.
W Gombe badała zachowania szympansów, zwłaszcza dorosłych samic. Wspólnie z Richardem Wranghamem opublikowała w 1980 roku pracę o różnicach między płciami w ekologii behawioralnej szympansów z Gombe.
Prowadziła pionierskie badania nad przyjaźniami między dorosłymi samcami i samicami pawianów. W monografii Sex and Friendship in Baboons (1985), opartej na dwuletnich obserwacjach stada pawianów oliwkowych w okolicach Gilgil w Kenii, analizowała relacje między samcami a samicami poza kontekstem kopulacji. Stwierdziła, że samice wybierają na partnerów seksualnych przede wszystkim samców, z którymi wcześniej utrzymywały przyjazne kontakty i którzy przyjaźnie odnosili się do ich potomstwa. Zasugerowała też, że wybór partnera przez samice może sprzyjać inwestycjom samców (ang. male investment) także u innych gatunków, i rozważała znaczenie tych wyników dla ewolucji relacji między kobietami a mężczyznami. Według Uniwersytetu Michigan jej wyniki ujawniły nieoczekiwaną złożoność relacji społecznych naczelnych i przygotowały grunt pod późniejsze badania innych naukowców nad więziami społecznymi zwierząt. W 2007 roku książka została wznowiona z nowym wstępem autorki.
W 1987 roku ukazała się praca zbiorowa Primate Societies, której pierwszą redaktorką była Smuts, obok Dorothy L. Cheney, Roberta M. Seyfartha, Richarda W. Wranghama i Thomasa T. Struhsakera. Według Uniwersytetu Michigan książka przez całe pokolenie służyła badaczom jako standardowe źródło i pozostaje klasyczną pozycją w swojej dziedzinie.
Prowadziła badania nad agresją samców wobec samic, które według Uniwersytetu Michigan zwróciły uwagę na mało znany aspekt zachowań zwierząt i zapoczątkowały nowy kierunek badań. W 1992 roku opublikowała w czasopiśmie Human Nature artykuł o męskiej agresji wobec kobiet z perspektywy ewolucyjnej. W 1993 roku wspólnie z ojcem ogłosiła obszerną pracę przeglądową o agresji samców i przymusie seksualnym (ang. sexual coercion) wobec samic u naczelnych i innych ssaków, określaną jako przełomowa praca na temat ewolucji przymusu seksualnego.
W artykule The evolutionary origins of patriarchy (1995) argumentowała, że feministyczne analizy patriarchatu powinny uwzględniać ewolucyjne podłoże dążenia mężczyzn do kontrolowania seksualności kobiet. Na podstawie danych o przymusie seksualnym stosowanym przez samce innych naczelnych i o oporze samic wskazywała, że konflikty interesów między płciami, leżące u podstaw patriarchatu, są starsze niż gatunek ludzki. Zauważała jednak, że mężczyźni dominują nad kobietami i kontrolują ich seksualność w większym stopniu, niż samce większości innych naczelnych dominują nad samicami. Zaproponowała sześć hipotez wyjaśniających, jak w toku ewolucji człowieka doszło do tak dużej nierówności płci.
Prowadziła również badania dzikich butlonosów w Australii Zachodniej, w Zatoce Rekina w rejonie Monkey Mia. Delfiny z Zatoki Rekina należą w większości do gatunku butlonos indyjski (Tursiops aduncus); w pracach Mann i Smuts określano je jako Tursiops sp.. Wspólnie z Janet Mann opisała m.in. rozwój behawioralny nowo narodzonych delfinów oraz relacje między matkami a młodymi w populacji wolno żyjącej, częściowo dokarmianej przez ludzi.
Na Uniwersytecie Michigan zajmowała się zachowaniami społecznymi zwierząt, zwłaszcza naczelnych, wilków i psów domowych. Badała zabawę, wzajemność, współpracę, powitania, rozwiązywanie konfliktów, emocje i nastrój, analizując nagrania wideo klatka po klatce i w zwolnionym tempie. Interesowało ją m.in., jak zwierzęta budują wzajemne zaufanie bez użycia języka i co rozumieją z przekonań i intencji swoich partnerów. W badaniach psów domowych skupiała się szczególnie na zabawie. Analizowała m.in. współpracę i rywalizację podczas zabawy psów w parach oraz przyjaźń i dominację w relacjach między psami.
Publikowała także eseje o własnych relacjach z dzikimi zwierzętami i z psami, a w 2001 roku opublikowała w Journal of Consciousness Studies artykuł Encounters with Animal Minds. Była jedną z czworga autorów komentarzy zamieszczonych w tomie The Lives of Animals (1999), zawierającym wygłoszone w ramach Tanner Lectures w Princeton teksty J.M. Coetzeego. Pozostałymi komentatorami byli Marjorie Garber, Peter Singer i Wendy Doniger.