Bare Wires

Historia i muzyka

Album powstawal w klimacie szybkich zmian w muzyce rockowej w 1968 roku, a zwłaszcza pod wpływem pomysłu albumu koncepcyjnego, zapoczątkowanego przez Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band zespołu The Beatles z 1967 roku, a podchwyconego przez takie zespoly jak The Hollies, The Moody Blues i The Temptations. Muzyczna koncepcja Mayalla uległa na albumie rozszerzeniu – rozpoczynał się on 23-minutową „Bare Wires Suite”, która zawierała więcej wpływów jazzowych niż zwykle i miała introspektywne teksty. Zmianie i rozszerzeniu uległ też skład zespołu – z poprzedniego pozostał tylko (nie licząc lidera) Mick Taylor, pojawili się nowi muzycy: Henry Lowther, grający na kornecie i skrzypcach, perkusista Jon Hiseman i basista Tony Reeves oraz dwaj saksofoniści.

Album doczekał się po latach wznowień połączonych z jego remasteringiem oraz dodaniem, w formie bonusu, nagrań archiwalnych z okresu, w którym powstawał.

Lista utworów

Lista i informacje według Discogs: Side 1

1.	Bare Wires A Suite By John Mayall (Mayall) Bare Wires Where Did I Belong I Started Walking Open A New Door Fire I Know Now Look In The Mirror	22:43
		22:43

Side 2

1.	I'm A Stranger (Mayall)	5:11
2.	No Reply (Mayall, Taylor)	3:06
3.	Hartley Quits (Taylor)	2:58
4.	Killing Time (Mayall)	4:42
5.	She's Too Young (Mayall)	2:28
6.	Sandy (Mayall)	3:49
		22:14

Lista utworów (CD, wznowienie, Decca, 2007)

Lista i informacje według Discogs:

Disc One

1.	Bare Wires Suite Bare Wires Where Did I Belong I Started Walking Open A New Door Fire I Know Now Look In The Mirror	22:59
2.	I'm A Stranger	5:13
3.	No Reply	3:09
4.	Hartley Quits	2:55
5.	Killing Time	4:48
6.	She's Too Young	2:22
7.	Sandy	3:48
	Bonus Tracks
8.	Picture On The Wall	3:03
9.	Jenny A & B side of single	4:40
10.	Knocker's Step Forward	3:13
11.	Hide And Seek Recorded at Decca studios, London, April '68	2:23
12.	6:46
	13
		58:33

Opinie krytyków

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	60/100
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic
The Rolling Stone Album Guide
Tylko Rock	1/4

Marcin Gajewski z miesięcznika Tylko Rock analizując suitę „Bare Wires” uważa, że w trakcie jej komponowania Mayallowi „najwyraźniej zamarzyła się sztuka przez duże S” i że „wyraźnie wychylił się on poza blues-rockową burtę”. Autor podkreśla wkład przyszłych muzyków Colosseum oraz Micka Taylora, którego nazwał „kolejnym herosem gitary u boku Mayalla”.

Według Richarda Haversa z magazynu udiscovermusic Mayall „mieszając bluesa, folk, jazz, R&B i rodzący się rock progresywny, a nawet odrobinę psychodelii, [sprawił, ze] siedem piosenek, które składają się na „Suite”, dobrze się sprawdza”.

„Dla wszystkich, ale przede wszystkim dla bluesowych purystów jest Bare Wires jedną z najbardziej interesujących płyt – Mayall dokonuje jednej z pierwszych prób fuzji jazzu i rocka. Sekcja dęta (Dick Heckstall-Smith i Chris Mercer) dodaje albumowi elegancji, a sam Mayall w lekko chropawym, szepczącym stylu odnajduje przejmującą narrację, która działa”.

Listy tygodniowe