drobne kryształki bemitu (białe) | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
boehmit |
|---|---|
| Skład chemiczny |
wodorotlenek glinu |
| Twardość w skali Mohsa |
3 |
| Przełam |
nierówny, ziemisty |
| Łupliwość |
ledwo widoczna, jednokierunkowa |
| Układ krystalograficzny |
rombowy |
| Gęstość |
3,07 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biały z odcieniem żółtawym, brunatny |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty, perłowy |
Bemit (także Boehmit) – minerał z gromady wodorotlenków. Główny składnik boksytów. Należy do minerałów rozpowszechnionych tylko w niektórych regionach Ziemi.
Nazwa pochodzi od nazwiska niemiecko-czeskiego chemika Johanna Böhma (1895-1952), a nie od niemieckiego geologa i paleontologa Johannesa Böhma (1857-1938).
Zazwyczaj tworzy niewielkie kryształy o pokroju płytkowym lub tabliczkowym najczęściej w szczelinach lub pustkach. Występuje w skupieniach zbitych, ziemistych, skrytokrystalicznych. Jest kruchy przeświecający. Minerał, produkt rozpadu nefelinu krystalizujący w układzie rombowym podobnie jak diaspor, lecz w odmiennej strukturze. Diasporu i bemitu nie można odróżnić za pomocą prostych metod.
Produkt wietrzenia zachodzącego w klimacie tropikalnym (wilgotnym i gorącym) lub wynik procesów hydrotermalnych. Pospolity składnik boksytów, w których tworzy płytkowe kryształy o łupliwości według (010) i laterytów. Występuje w utworach pegmatytowych i hydrotermalnych niskich temperatur.
Miejsca występowania: Francja, Włochy, Rosja – Ural, USA, Węgry.