| Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |||||||||||||||||||||
| Pozycja | |||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
Bernard Higl (ur. 27 marca 1908 w Srpskim Mileticiu, zm. 2 kwietnia 1982 w Heilbronnie) – jugosłowiański i chorwacki trener piłkarski, także piłkarz, występujący na pozycji prawego obrońcy. Jego ojciec pochodził z Chorwacji, a matka z Serbii, z miejscowości Srpski Miletić, w której się osiedlili.
Jeden z najlepszych obrońców w historii jugosłowiańskiej piłki. Zaczynał w klubie z rodzinnego miasta – NK Srpski Miletić, a dostawszy się na studia w Zagrzebiu, zaczął występy w Gradjanskim Zagrzeb, gdzie grał w latach 1931–1940. Początkowo grał na środkowej obronie, jednak z czasem został przez trenera przesunięty na prawą stronę formacji defensywnej. W barwach Gradjanskiego zdobył dwa tytuły mistrzowskie – w roku 1937 i 1940. Po wojnie został trenerem piłkarskim, trenował w latach 1950–1952 zespół Dinama Zagrzeb.
Higl wystąpił w 15 spotkaniach reprezentacji miasta Zagrzebia (w latach 1931–1938), a w reprezentacji Jugosławii wystąpił 24 razy. W reprezentacji zadebiutował 18 marca 1934 w rozgrywanym w Sofii meczu przeciwko Bułgarii wygranym przez Jugosłowian 2:1. Ostatnim meczem w reprezentacji był mecz rozgrywany 26 lutego 1939 w Berlinie przeciwko Niemcom przegranym przez Jugosławię 2:3. Higl zdobył w tym spotkaniu bramkę samobójczą, która zadecydowała o zwycięstwie Niemców.
Higl w roku 1943 wyemigrował do Niemiec. Był jednym z piłkarzy Gradjanskiego, którzy kolaborowali z faszystowskim reżimem Ante Pavelicia. W klasyfikacji występów w reprezentacji Jugosławii, znajduje się na wspólnej pozycji z Franjo Glaserem i Frane Matošiciem.