Życiorys
Dzieciństwo i edukacja
Była najstarszym dzieckiem pary amerykańskich emigrantów. Urodziła się 11 września 1923 roku w Neuilly-sur-Seine w departamencie Hauts-de-Seine we Francji, w zamożnej rodzinie. Jej dziadek, Tracy Drake, wraz z bratem otworzył słynny Drake Hotel w Chicago w noc sylwestrową 1920 roku. Rodzina Drake’ów straciła majątek podczas krachu giełdowego w 1929 roku. W wyniku tego powróciła do Stanów Zjednoczonych na pokładzie transatlantycznego liniowca SS Île de France w towarzystwie rodziców, braci i niani.
Dorastała w wielu miastach: Chicago, Westport w Connecticut, Waszyngtonie, Wirginii, Karolinie Północnej i Nowym Jorku. Uczęszczała do dwunastu różnych szkół, zarówno prywatnych, jak i publicznych. Ostatecznie skoncentrowała się na teatrze i aktorstwie, uczestnicząc w programach National Park Seminary.
Początek kariery w Nowym Jorku
Rozpoczęła poszukiwanie pracy w zawodzie aktorki w Nowym Jorku, utrzymując się w tym czasie z pracy modelki dla agencji Conover. Spotkała dramatopisarza Hortona Foote’a, który zaproponował jej pracę jako dublerka (ang. understudy) w sztuce Only the Heart. Rola ta pozwoliła jej przystąpić do Actors’ Equity Association i stać się zawodową aktorką.
Po przyciągnięciu uwagi producenta Hala B. Wallisa, agent naciskał na podpisanie kontraktu w Hollywood. Jednak aktorka nienawidziła Hollywood i zdołała uzyskać zwolnienie z kontraktu, symulując chorobę psychiczną. Powróciła do Nowego Jorku i w 1947 roku wzięła udział w przesłuchaniu u reżysera Elii Kazana do głównej roli w londyńskiej produkcji sztuki Deep Are the Roots.
Spotkanie z Carym Grantem i kariera filmowa
Cary Grant dostrzegł ją w 1947 roku, gdy grała główną rolę w sztuce Deep Are the Roots w londyńskim teatrze. Grant, o 20 lat starszy, poprosił aktorkę Merle Oberon o przedstawienie ich sobie. Oboje przypadkowo znaleźli się w sierpniu 1947 roku na pokładzie transatlantyku RMS Queen Mary, płynącego do Stanów Zjednoczonych. Tą samą jednostką podróżowały także Elizabeth Taylor i jej matka. Grant i Drake nawiązali bliski związek podczas podróży. Za namową Granta Drake podpisała kontrakt filmowy z wytwórnią RKO Pictures i producentem Davidem Selznickiem.
Jej pierwszy film, komedia romantyczna Każda dziewczyna powinna wyjść za mąż (1948), w którym wystąpiła u boku Granta, został pozytywnie przyjęty przez krytyków. Krytyk filmowy „New York Timesa” Bosley Crowther określił jej grę jako „zdumiewająco zabawną”.
Zagrała w kilku innych filmach, w tym Dancing in the Dark (1949) u boku Williama Powella, The Second Woman (1950) u boku Roberta Younga, Pretty Baby (1950), Room for One More (1952), Will Success Spoil Rock Hunter? (1957) oraz Clarence, the Cross-Eyed Lion (1965).
Napisała oryginalny scenariusz do filmu Dom na łodzi (1958) pod pseudonimem, opierając się na własnym, nieopublikowanym wcześniej opowiadaniu. Planowała zagrać główną rolę u boku swojego męża, jednak Grant zaangażował się w romans z Sophia Loren podczas kręcenia The Pride and the Passion (1957). Grant zadbał, aby Loren zajęła miejsce Drake w obsadzie Domu na łodzi. Scenariusz filmu został zmieniony, a nazwiska Drake nie umieszczono w czołówce jako autorki.
Życie prywatne
Małżeństwo z Carym Grantem
W Boże Narodzenie 1949 roku Drake i Grant pobrali się podczas prywatnej ceremonii na farmie w Arizonie. Ceremonię zorganizował najlepszy przyjaciel Granta, miliarder Howard Hughes, który był ich świadkiem. Według wspomnień Drake, Hughes upuścił pierścionek w decydującym momencie. Drake wówczas miała 26 lat, a Grant 45. Para wybrała spokojne i introspekcyjne życie prywatne. Zainteresowali się transcendentalizmem, mistycyzmem i jogą. Betsy wprowadzała męża w świat sztuki i literatury, razem zgłębiali też tajniki hipnozy i zjawisk paranormalnych. Drake twierdziła, że dzięki hipnozie oduczyła męża palenia papierosów.
Drake była zaangażowaną demokratką i brała udział w działalności społecznej, w tym wspierając bezdomne dzieci w Los Angeles. W 1954 roku para kupiła nieruchomość „Las Palomas” w dzielnicy The Movie Colony w Palm Springs w Kalifornii. W czasie trwania związku Grant aktywnie wspierał żonę, pomagając jej w zdobywaniu ról filmowych. Ostatecznie jednak Drake zdecydowała się wycofać z aktorstwa, tłumacząc, że zależało jej bardziej na małżeństwie niż karierze i nie potrafiła łączyć tych dwóch ról.
W 1954 roku Drake była w Cannes razem z Grantem, gdy kręcił film Złodziej w hotelu (1955). W 1956 roku udała się do Hiszpanii, gdzie Grant kręcił The Pride and the Passion (1957).
Terapia LSD
Mimo spokojnego wizerunku publicznego, małżeństwo przechodziło kryzysy. W poszukiwaniu rozwiązania problemów osobistych i małżeńskich, para zainteresowała się terapią LSD, która w tamtym czasie była legalna w Stanach Zjednoczonych. Drake, za namową przyjaciela, skontaktowała się ze specjalistą stosującym tę eksperymentalną metodę. Zachęcony przez żonę Grant odbył serię około stu sesji terapeutycznych, stając się jednym z pierwszych publicznych orędowników tej metody, jeszcze przed popularyzacją substancji przez dr. Timothy’ego Leary’ego. Leary przyznał później, że to doniesienia o doświadczeniach Granta zainspirowały go do własnych badań.
We wrześniu 1959 roku Grant w wywiadzie dla magazynu „Look” stwierdził, że dzięki terapii „wreszcie jest bliski szczęścia”, za co redakcja doceniła jego szczerość w kwestii eksperymentalnego leczenia psychiatrycznego.
Grant przypisywał Drake rozszerzenie jego zainteresowań poza karierę aktorską oraz zaznajomienie go z hipnozą i nowatorską terapią. Drake stwierdziła później, że to dzięki terapii znalazła w sobie odwagę, by ostatecznie opuścić aktora.
Zatonięcie statku SS Andrea Doria
W lipcu 1956 roku, wracając do Stanów Zjednoczonych po wizycie u męża w Hiszpanii (gdzie dowiedziała się o jego romansie z Sophią Loren), Drake weszła na pokład włoskiego transatlantyku SS Andrea Doria w Gibraltarze. Podróżowała w pierwszej klasie, zajmując kabinę na pokładzie łodziowym. Mimo zdrady męża, Drake wybaczyła mu romans z Loren i nigdy nie przestała go kochać.
Gdy 25 lipca doszło do kolizji ze szwedzkim statkiem MS Stockholm, a część łodzi ratunkowych stała się niezdatna do użytku z powodu przechyłu, aktorka – zachowując zimną krew – ubrała się, opuściła kabinę i udała się na pokład łodziowy. Tam spędziła dwie godziny, trzymając się relingu przechylonego statku w oczekiwaniu na pomoc.
Drake była wśród osób uratowanych z tonącego statku przez statek SS Île de France w ramach jednej z największych operacji ratunkowych w historii żeglugi. W katastrofie zginęło 51 osób – 46 na Andrea Dorii i 5 na Stockholmie. Drake utraciła nieubezpieczoną biżuterię o wartości ponad 200 000 dolarów, rękopis powieści, nad którą pracowała, oraz inne przedmioty osobiste. Trauma po wypadku była tak silna, że Drake podjęła terapię, w tym hipnozę.
Rozpad małżeństwa
Małżonkowie byli w separacji od 1958 roku, ale utrzymywali przyjazne stosunki. Oficjalnie rozwiedli się 13 sierpnia 1962 roku, co zakończyło najdłuższe z pięciu małżeństw Granta.
W 1962 roku w ramach rozwodu Drake otrzymała ponad milion dolarów gotówki oraz procent od zarobków z 13 filmów, które Grant nakręcił podczas ich małżeństwa. Drake i Grant nie mieli wspólnych dzieci i Drake nigdy nie wyszła ponownie za mąż.
Druga kariera: terapia i pisanie
Po przerwaniu kariery aktorskiej Drake skoncentrowała się na edukacji i pracy terapeutycznej. Uzyskała tytuł Master of Education (M.Ed.) na Uniwersytecie Harvarda. Kierowała działem psychodramy w UCLA Neuropsychiatric Institute, pracowała w szpitalu Cedars-Sinai i utrzymywała prywatną praktykę terapeutyczną. Wykładała na UCLA i Pepperdine University, prezentowała badania naukowe w dziedzinie psychodramy oraz była członkiem stowarzyszeń terapeutycznych.
Pod nazwiskiem Betsy Drake Grant opublikowała powieść Children, You Are Very Little (1971) w wydawnictwie Atheneum Books. Recenzent czasopisma „Time” pochwalił powieść za „fantazję i drapieżność”. Drake wyjaśniła, że książka miała pokazać, jak dzieci uczą się mechanizmów obronnych w świecie dorosłych.
Ostatni raz Drake pojawiła się na ekranie w filmie dokumentalnym Cary Grant: A Class Apart (2005), w którym omawiała swój związek z Grantem i zaprzeczała pogłoskom o jego homoseksualizmie. Stwierdziła, że podczas ich małżeństwa byli zbyt zajęci sprawami łóżkowymi, aby rozpatrywać takie kwestie, i zasugerowała, że mógł być biseksualny.
