Bihale

Bihale
Zawodzie
wieś
Ilustracja
Bihale – zabytkowa cerkiew z 1821
Państwo

 Polska

Województwo

 podkarpackie

Powiat

lubaczowski

Gmina

Wielkie Oczy

Liczba ludności (2024)

282

Strefa numeracyjna

16

Kod pocztowy

37-631

Tablice rejestracyjne

RLU

SIMC

0613027

Położenie na mapie gminy Wielkie Oczy
Mapa konturowa gminy Wielkie Oczy, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Bihale”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Bihale”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Bihale”
Położenie na mapie powiatu lubaczowskiego
Mapa konturowa powiatu lubaczowskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Bihale”
Ziemia50°04′52″N 23°02′54″E/50,081111 23,048333

Bihale (w latach 1977–1981 Zawodzie) – wieś w gminie Wielkie Oczy, powiecie lubaczowskim, w województwie podkarpackim. Ma status sołectwa. Leży na Płaskowyżu Tarnogrodzkim w dolinie Lubaczówki.

Na przełomie XVI i XVII wieku Biehale położona była w województwie bełskim. Wieś klucza łukawieckiego biskupów przemyskich.

W II Rzeczypospolitej wieś w powiecie lubaczowskim województwa lwowskiego. W latach 1941–1946 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 14 Polaków.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Wieś jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Opieki Matki Bożej Uzdrowienia Chorych. We wsi znajduje się drewniana cerkiew greckokatolicka z 1821 r., po 1948 r. użytkowana jako kościół parafialny.

Części wsi

Integralne części wsi Bihale
SIMCNazwaRodzaj
0613033Glinkiczęść wsi
0613040Niwaczęść wsi
0613056Sopleprzysiółek

Kościół

Cerkiew Greckokatolicka

Parochia w Bihalach została erygowana przez Jana Płazę, starostę Lubaczowskiego w 1588 roku, który w dokumencie z 22 maja 1588 roku sprzedał popowstwo z półłankiem ziemi, Janowi popowiczowi z Krowicy. Pierwsza cerkiew została zbudowana przez Jaroszyńską (dziedziczkę wsi). Cerkiew ta spłonęła w 1821 roku, i w tym samym roku została zbudowana nowa cerkiew drewniana, przez miejscowego gospodarza Ilko Pochodaja. W 1825 roku zbudowano kopułę, a w 1843 roku dachy wyłożono gontami, w 1872 roku pomalowano polichromie. W 1830 roku parochia była wzmiankowana w Schematyzmie Greckokatolickiej Eparchii Przemyskiej: Bihale Parochia. Eccl. ad Protectionem B.M.V. Patronus Titl. D. Joannes Eques de Potoczki Epp. Prem. Parochus Vacat. In Matre Numerus Animarum Gr. Cath. 427. In Filiali Nowa Grobla cum Czerniawka 205, In Filiali Łukawiec c. Eccl. ad S. Demetrium M. 552. Summa 1184. Parochia istniała do 1945 roku.

Kościół Rzymskokatolicki

Pozostała cerkiew została w 1948 roku zaadaptowana na kościół filialny Rzymskokatolickiej parafii w Łukawcu. 22 sierpnia 1978 roku została utworzona Samodzielna Expozytura w Zawodziu (Bihale). Parafia Bihale została erygowana 1 marca 1979 roku przez bp Marian Rechowicza (Administratora apostolskiego) w Lubaczowie. Do parafii liczącej 590 wiernych należą: Bihale, Glinka, Hamernia, Niwa, Nowa Grobla, Ruda, Sople.

Proboszczowie parafii Bihale.
1978–1985. ks. Mieczysław Kornaga.
1985–1996. ks. Władysław Gudz.
1996–2005. ks. Piotr Gałczyński.
2005–2008. ks. Jerzy Tworek.
2008–2019. ks. Michał Grela.
2019– nadal ks. Mieczysław Startek.

Oświata

Początki szkolnictwa w Galicji według Austriackich Szematyzmów Galicji i Lodomerii są datowane na 1869 rok, kiedy to powstała szkoła ludowa filialna w Bihalach, a nauczycielem był Jan Glibowicz. W latach 1870–1872 nie było nauczyciela (posada nieobsadzona), w latach 1873–1874 szkoła w szematyzmach nie jest wymieniana. Ponownie w latach 1875–1880 była posada nieobsadzona. W latach 1870–1892 szkoła w Bihalach była filialna, a od 1893 roku już 1-klasowa. W 1910 roku szkoła posiadała drugiego nauczyciela-pomocnika, którym był Mikołaj Krućka.

Kierownicy szkoły w Bihalach
1869: Jan Glibowicz
1870–1872: posada nieobsadzona
1975–1880: posada nieobsadzona
1880–1881: Maria Sohopałka
1881–1883: Jędrzej Buła
1883–1885: Jerzy Szumski
1885–1886: Antoni Maksymowski
1886–1887: Stefan Kmiecik
1887–1891: Leontyna Lityńska
1891–1892: Maria Starzewska
1892–1897: Marian Kwiatkowski
1898–1901: Jan Tabaczek
1901–1903: Paulina Lisikiewicz
1903–1905: Mikołaj Stroński
1905–1906: Maria Feszczyszyn
1906–1914: Emil Skiba

Zobacz