Historia Bilfinger sięga roku 1880, kiedy August Bernatz(inne języki) zrealizował pierwsze zlecenie w, wówczas niemieckiej, Lotaryngii. Trzy lata później firmę przeniesiono do Mannheimu, gdzie funkcjonowała pod nazwą Hydraulic Engineering August Bernatz do 1886 r., kiedy to nazwę zmieniono na Bernatz & Grün OHG. W 1890 r. założono firmy które w przyszłości połączyły się z firmą Bernatza tworząc Bilfinger – przedsiębiorstwo Juliusa Bergera w Zempelburgu oraz Berlinische Boden-Gesellschaft w Berlinie. W 1892 r. firma założona przez Augusta Bernatza zmieniła nazwę na Grün & Bilfinger, a 14 lat później, w 1906, stała się spółą akcyjną i weszła na giełdę w 1912 r. W międzyczasie, w 1905 firma Juliusa Bergera przekształciła się w spółkę akcyjną Julius Berger Tiefbau AG.
Przedsiębiorstwo Grün & Bilfinger było podczas wojny jednym z budowniczych fabryki zbrojeniowej Kruppa. Pod nadzorem firmy do prac budowlanych wykorzystywani byli jeńcy (w tym Polacy) z podobozu KL Neuengamme w Wittenberge, uruchomionego w 1942 przez Główny Urząd Gospodarki i Administracji SS (WVHA). W końcowej fazie wojny, od maja 1944 do kwietnia 1945, na podstawie planów opracowanych przez przedsiębiorstwo Bode, Grün & Bilfinger jeńcy z utworzonego wówczas podobozu KL Buchenwald w Langenstein-Zwieberge(inne języki) (podlegał kierowanemu przez obersturmführera Wilhelma Lübecka sztabowi B-II w Biurze C WVHA obergruppenführera Hansa Kammlera) zbudowali niewolniczą pracą trzynastokilometrowy tajny kompleks podziemnych tuneli do produkcji części lotniczych i uzbrojenia, w tym pocisków V-2, a także planowanego montażu bombowca odrzutowego Junkers Ju 287. Firma nadzorowała wywóz przez jeńców (m.in. Polaków) w 12-godzinnych zmianach ponad 750 000 m3piaskowca wydrążonego prymitywnymi narzędziami.
W 1954 r. trzecia z firm, Berlinische Boden-Gesellschaft, zmieniła nazwę na Bau- und Boden-Aktiengesellschaft (w skrócie Bauboag).
W 1969 r. Julius Berger Tiefbau AG połączyła się z Bauboag tworząc spółkę Julius Berger – Bauboag AG. Rok później, Grün & Bilfinger nabyło większościowe udziały w spółce, a w 1975 r. przedsiębiorstwa połączyły się tworząc Bilfinger + Berger Bauaktiengesellschaft. W następnych latach spółka przejmowała firmy takie jak Fru Con, Baulderstone Hornibrook, Hydrobudowa, Razel, Wolfferts, Rheinhold & Mahla, HSG, Centennial, Arnholdt, EMS, Abigroup, Georg Fischer Immobilien Service, ThyssenKrupp DiPro, WPRD, Skilled Power Services, Airvac, PPRM, Simon Engineering, Babcock Borsig Service, Euromont Power Services, Serimo, Ahr Group, EHR, Salamis Group, Mobuco, ROB, Techscape, O‘Hare Engineering, Peters Engineering, iPower Solutions, HPP, Clough Engineering & Maintenance, M+W Zander Facility Management, Tepsco, Duro Dakovic, LTM, MCE, Rohrbau-Gruppe, Brabant Mobiel, Rotring Engineering, Diemme Filtration, Alpha Mess-Steuer-Regeltechnik, Rosink Apparate- und Anlagenbau. Z wyżej wymienionych Razel oraz Fru Con zostały ponownie sprzedane. W marcu 2011 r. firma sprzedała swój australijski oddział firmie Lend Lease.
W roku 2001 spółka zmieniła nazwę na Bilfinger Berger AG, a w 2010 stała się spółką europejską i zmieniła tym samym nazwę na Bilfinger SE.
W ostatnich latach Bilfinger zmienia profil swojej działalności w kierunku działalności usługowej. W 2010 r. działalność usługowa stanowiła 80% całkowitej wielkości produkcji, która wyniosła 8123 mln euro, a EBIT w dziale usług wyniósł 297 milionów euro.
Najważniejsze realizacje
Do najważniejszych projektów w historii przedsiębiorstwa należą:
Obecnie firma pracuje nad remontem zamku Sonnenstein, który ma zostać ukończony w 2012 roku, buduje nową śluzę windowąNiederfinow North, która ma zostać oddana do użytku w 2012 roku oraz buduje tunel Świętego Gotarda, będący najdłuższym do tej pory zbudowanym tunelem na świecie, którego zakończenie budowy planowane jest na rok 2015. Firma jest również częścią konsorcjum odpowiedzialnego za budowę i projekt obecnie zatrzymanego projektu Edinburgh Tramway, którego ukończenie jest aktualnie zaplanowane na rok 2014.
Realizacje w Polsce
Obwodnica Zambrowa – inwestycja kosztująca 325,6 mln tys. zł., planowana do ukończenia w lipcu 2012.
Obwodnica Grójca – zakres prac obejmował przebudowę 8km drogi. W ramach kontraktu wzmocniono istniejące jezdnie, zmodernizowano węzły, w których trasa S7 krzyżuje się z drogami wojewódzkimi i powiatowymi, wybudowano mosty i wiadukty w ciągach drogi nr 7 oraz dróg lokalnych. Poza tym powstały ekrany akustyczne, przejścia dla zwierząt, ogrodzenie drogi oraz tzw. zieleń akustyczna. Modernizacja rozpoczęła się w drugiej połowie listopada 2006 roku, a zakończyła się jesienią 2008 roku.
Most Pomorzan w Szczecinie – jednojezdniowy, trójprzęsłowy most drogowy nad Odrą Zachodnią w ciągu ul. Floriana Krygiera (DK31) o dwóch pasach ruchu i ciągu pieszo-rowerowym zbudowany w 2008 roku.
Odcinek Radzymin – Wyszkówdrogi ekspresowej S8 – zadanie obejmowało dobudowę drugiej jezdni, poszerzenie i wzmocnienie nawierzchni jezdni istniejącej oraz budowę i przebudowę ok. 55km dróg lokalnych.
Most Południowy w Kędzierzynie-Koźlu – most drogowy o długości prawie 400 m przez rzekę Odrę w ciągu południowej obwodnicy miasta (DK40) ukończony w sierpniu 2010.
Południowa Obwodnica Warszawy – realizacja odcinka od węzła Konotopa (bez węzła) do węzła Lotnisko. Zakończenie wszystkich prac planowane jest na sierpień 2012 r., natomiast w maju mają zostać ukończone prace pozwalające na otwarcie ruchu. Wartość inwestycji wynosi 908 mln zł.
MartinM.LutzMartinM., Kim ChristianK.Ch.PriemelKim ChristianK.Ch., Powering Conquest: How German Corporations Sustained Occupation in World War II Ukraine, „Journal of Modern History”, 93, 2021, s. 636–667, DOI:10.1086/715620.
