.jpg) Bill Doggett | |
| Imię i nazwisko |
William Ballard Doggett |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
16 lutego 1916 |
| Data i miejsce śmierci |
13 listopada 1996 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Wydawnictwo | |
| Powiązania | |
| Instrument | |
| Hammond B-3 | |
| Zespoły | |
| Lucky Millinder and His Orchestra The Ink Spots | |
William Ballard Doggett (ur. 16 lutego 1916 w Filadelfii, zm. 13 listopada 1996 w Nowym Jorku) – afroamerykański muzyk jazzowy i rhythmandbluesowy, organista, pianista, kompozytor, aranżer i bandlider. Prekursor rock and rolla.
W dzieciństwie zaznał biedy. Mając dziewięć lat, zainteresował się grą na trąbce, ale rodziców nie było stać ani na zakup instrumentu, ani na lekcje. Jego matka – Wynona, która była pianistką kościelną, przekonała go, żeby spróbował swoich sił na instrumencie klawiszowym. W rezultacie szybko opanował grę na fortepianie i to w takim stopniu, że utalentowanego trzynastolatka uznano za cudowne dziecko.
W wieku piętnastu lat założył swój pierwszy zespół – Five Majors. Jako uczeń Centralnej Szkoły Średniej (Central High School) grał w orkiestrze swingowej Jimmy’ego Gormana, mającej stały angaż w The Nixon Grand Theatre. W 1938 został jej liderem, ale tylko na krótko. Ze względu na liczną konkurencję i kłopoty z utrzymaniem piętnastoosobowego zespołu, sprzedał go „Lucky’emu” Millinderowi, pozostając w jego składzie. Z przerwami grał z Millinderem przez cztery lata. W 1939 dokonał z nim swoich pierwszych nagrań. Były to utwory: Little Old Lady From Baltimore i All Aboard. Pod koniec tego samego roku razem z Jimmym Mundym, aranżerem Benny’ego Goodmana i saksofonistą, założył orkiestrę, która jednak istniała bardzo krótko. W tym czasie nieprzerwanie pracował również jako sideman.
W drugiej połowie 1942 dołączył do grupy wokalnej The Ink Spots jako pianista i główny aranżer. Współpracował z nią dwa lata, nagrywając pięć singli. Przez następne dziesięć lat jeździł w trasy koncertowe i nagrywał z wieloma czołowymi wokalistami, m.in. Johnnym Otisem, Wynoniem Harrisem i Ellą Fitzgerald, oraz zespołami Lionela Hamptona i Louisa Jordana, w którym zastąpił organistę „Wild Billa” Davisa.
W 1951 sformował trio organowe, z którym udanie zadebiutował w nowojorskim klubie the Baby Grand. Szybko zawarł kontrakt z wytwórnią płytową King. Przez ponad cztery lata nagrał kilkanaście singli w różnym składzie. W 1956 ukazał się jego najbardziej znany, współskomponowany przez niego dwuczęściowy utwór R&B Honky Tonk. Sprzedał się w czterech milionach egzemplarzy. Przez ponad dwa miesiące zajmował pierwsze miejsce na liście bestsellerów R&B tygodnika „Billboard”. Na Hot 100 dotarł do miejsca drugiego. Z czasem stał się standardem interpretowanym przez wielu wykonawców. Niemałą popularnością cieszyły się także takie utwory z jego repertuaru, jak Hippy Dippy, Slow Walk, Leaps and Bounds i Ram-Bunk-Shush, nowa wersja kompozycji wykonywanej przez orkiestrę Millendera.
Przez całą karierę aranżował muzykę. Zorkiestrował wiele utworów dla czołówki jazzu, m.in. Louisa Armstronga, Counta Basiego, Elli Fitzgerald i Lionela Hamptona. Do 1960 nagrywał dla firmy King. Później współpracował z wytwórniami: Warner Bros., ABC-Paramount i Black & Blue. Ponadto często pojawiał się na festiwalach jazzowych w kraju i Europie.
W połowie lat 60. rock and roll odmienił scenę muzyczną w Stanach Zjednoczonych i na świecie. Jazz stracił na popularności. Jego również dotknął regres jazzowy. Rzadziej nagrywał. Miał trudności ze zdobywaniem regularnych angaży i w rezultacie ograniczył działalność do występów doraźnych. Sporadycznie grywał w klubach Nowego Orleanu, Cleveland i stanu Nowy Jork.
Był wieloletnim mieszkańcem Long Island. Przez szereg lat zmagał się z chorobą nowotworową. Zmarł w Nowym Jorku trzy dni po przebytym zawale serca. Miał 80 lat. Został pochowany na cmentarzu Mount Lawn w Sharon Hill w Pensylwanii,
Zestawienie wg dat wydania płyt
