| II wojna światowa, front wschodni, Operacja sandomiersko-śląska | |||
| Czas |
20–21 stycznia 1945 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | |||
| Wynik |
zwycięstwo żołnierzy Armii Czerwonej | ||
| Strony konfliktu | |||
|
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| Straty | |||
| |||
Położenie na mapie Polski w latach 1945–1951 | |||
Bitwa o Kluczbork – starcie zbrojne mające miejsce od 20 stycznia do 21 stycznia 1945 między oddziałami Armii Czerwonej a wojskami niemieckimi, skutkujące zdobyciem Kluczborka i zakończeniem w mieście władzy reżimu III Rzeszy.
Kluczbork był ważnym punktem oporu, leżącym na piątej linii niemieckiej obrony zorganizowanej między Wisłą a Odrą. Aby wzmocnić jego wartość obronną zbudowano m.in. rów przeciwczołgowy i pas zapór inżynieryjnych. Do Kluczborka Armia Czerwona dotarła w wyniku operacji wiślańsko-odrzańskiej, która ruszyła 12 stycznia 1945 roku z linii rzeki Wisły. Natomiast w czasie operacji sandomiersko-śląskiej Armia Czerwona odbiła miasto z rąk Niemców.
Pierwsi na przedpola Kluczborka dotarli żołnierze z 32 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego dowodzonego przez gen. płk. Aleksandra Rodimcewa. W walkach miejskich wyróżnili się żołnierze z 95 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej dowodzonej przez gen. mjr. Andrieja Olejnikowa. Szeregowy Mikołaj Rigaczin z 287 Pułku Strzeleckiego powtórzył czyn Aleksandra Matrasowa, zasłaniając własnym ciałem otwór strzelniczy karabinu maszynowego. Za ten czyn został pośmiertnie odznaczony Złotą Gwiazdą Bohatera Związku Radzieckiego. W czasie walk o Kluczbork, który został zdobyty 21 stycznia 1945 roku, poległo lub zmarło z ran 36 żołnierzy radzieckich.
Po zakończeniu wojny na Placu Wolności w Kluczborku wzniesiono Pomnik Wdzięczności Armii Radzieckiej, tj. walczącym i poległym żołnierzon Armii Czerwonej w walkach o Kluczbork. Natomiast Tablicę pamiątkową umieszczono w miejscu śmierci szeregowego Mikołaja Rigaczina Bohatera Związku Radzieckiego.