Bitwa o Oborniki
| II wojna światowa, front wschodni, operacja wiślańsko-odrzańska | |||
| Czas |
24 stycznia 1945 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | |||
| Wynik |
zdobycie Obornik przez Armię Radziecką | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
Położenie na mapie Polski w latach 1945–1951  | |||
 52°38′41″N 16°48′51″E/52,644722 16,814167 | |||
Bitwa o Oborniki – starcie zbrojne mające miejsce 24 stycznia 1945 między oddziałami Armii Czerwonej a wojskami niemieckimi, zakończone zdobyciem i uwolnieniem Obornik spod okupacji niemieckiej.
Przebieg działań bojowych
W wyniku pomyślnego przebiegu ofensywy Armii Czerwonej, która ruszyła 12 stycznia 1945, jako pierwsze dotarły do Obornik radzieckie armie pancerne. Były to 1 Gwardyjska Armia Pancerna dowodzona przez gen. Michała Katukowa i 2 Gwardyjska Armia Pancerna dowodzona przez gen. Siemiona Bogdanowa.
Ponieważ Niemcy uczynili z miasta Oborniki silny punkt oporu doszło do walk. W bojach o Oborniki w tym w walkach w mieście uczestniczyli żołnierze 44 Gwardyjskiej Brygady Pancernej dowodzonej przez płk. Józefa Gusakowskiego oraz 1 Korpusu Zmechanizowanego dowodzonego przez gen. Siemiona Kriwoszeina. Garnizon niemiecki został pokonany, jednak Niemcy pod osłoną nocy wycofali się z miasta, niszcząc przy okazji mosty. W dniu 24 stycznia 1945 roku mieszkańcy Obornik zostali uwolnieni spod okupacji niemieckiej.
Przypisy
- 1 2 Dolata i Jurga 1977 ↓, s. 342.
Bibliografia
- Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939-1945. Warszawa: 1977.