| Brachytheliscus bicolor | |||
| (Pocock, 1897) | |||
Samica | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj |
Brachytheliscus | ||
| Gatunek |
Brachytheliscus bicolor | ||
| Synonimy | |||
| |||
Brachytheliscus bicolor – gatunek pająka z rodziny Entypesidae, jedyny z monotypowego rodzaju Brachytheliscus. Występuje endemicznie w południowoafrykańskiej prowincji KwaZulu-Natal.
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1897 roku przez Reginalda I. Pococka na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London” pod nazwą Brachythele bicolor. Opisu dokonano na podstawie pojedynczego, uszkodzonego okazu samicy. W 1902 roku Pocock opisał na łamach „Annals and Magazine of Natural History” samca tego gatunku i przeniósł go do nowego, monotypowego rodzaju Brachytheliscus. W 1915 roku John Hewitt zsynonimizował Brachytheliscus z rodzajem Hermacha. W 1917 roku Richard W.E. Tucker dokonał pierwszej redeskrypcji gatunku. W 2021 roku Duniesky Ríos-Tamayo, Ian Engelbrecht i Pablo A. Goloboff dokonali kolejnej redeskrypcji i przywrócili rodzaj Brachytheliscus do klasyfikacji.
Pająk osiągający od 10 do 16 mm długości ciała. U okazów przechowywanych w alkoholu ubarwienie jest głównie żółtawoczerwone, na opistosomie (odwłoku) bledsze niż na prosomie i odnóżach.
Porośnięty krótkimi szczecinkami karapaks ma bardzo krótki, niemal niewyróżnialny nadustek, dobrze zaznaczony, szerszy niż dłuższy wzgórek oczny oraz krótką, wygiętą w łuk skierowany środkiem do przodu jamkę. Szczękoczułki mają 8 lub 9 równomiernie rozmieszczonych zębów na przedniej krawędzi bruzdy, około 30 drobnych ząbków u nasady bruzdy, wykształcone szczecinki tylno-grzbietowe oraz słabo rozwinięte rastellum. U samca między szczękoczułkami występuje dobrze zaznaczony i porośnięty długimi szczecinkami guzek. Kuspule (drobne guzki) na wardze dolnej mają tylko samice. U obu płci na tylno-wewnętrznej powierzchni każdej szczęki obecnych jest ponad 80 kuspuli, te u samicy są silnie wykształcone, te u samca bardzo drobne. Serruli szczękom brak. Na owalnym sternum wyrastają czarne szczecinki.
Odnóża są długie i chude, zwłaszcza u samców. Kolejność ich par od najdłuższej do najkrótszej to: IV, I, II, III. Nitkowate trichobotria na goleniach rozmieszczone są dwóch szeregach, na nadstopiach w jednej, prostej linii, a na stopach w wąskim, zygzakującym przez całą długość członu szeregu. U samicy nadstopia wszystkich par oprócz pierwszej mają grzebienie do wyczesywania, u samca brak takowych. U samca skopula na nadstopiach pierwszej pary jest skąpa, niepodzielona i obecna na całej długości członu, na tych drugiej pary skąpa i podzielona pasmem szczecinek, na tych trzeciej pary ograniczona do kilku szczecinek wierzchołkowych, na tych czwartej nieobecna. U samicy skopula na nadstopiach pierwszej pary jest gęsta, niepodzielona i obecna na całej długości członu, a na parach pozostałych skąpa i podzielona pasmem szczecinek. Skopule na stopach u samca są gęste, równomiernie rozmieszczone, w przypadku pary trzeciej i czwartej podzielone pasem szczecinek. Skopule na stopach u samicy są gęste i niepodzielone w przypadku pary pierwszej, gęste i podzielone w przypadku drugiej, rzadkie i podzielone w przypadku trzeciej oraz ograniczone do kilku szczecinek wierzchołkowych w przypadku ostatniej. Goleń pierwszej pary u samca nie ma ostrogi ani wierzchołkowego megakolca, ma natomiast szereg normalnych kolców w połowie odsiebnej, z których wszystkie są podobnych rozmiarów.
Samcze nogogłaszczki cechują się chudą i długą golenią z kilkoma kolcami przednio-bocznymi i kilkoma sztywnymi szczecinkami na spodzie, krótkim, pozbawionym kolców cymbium, gruszkowatym bulbusem oraz krótkim, zakrzywionym, u nasady opatrzonym małą listewką embolusem. Nogogłaszczki samicy wyróżniają się na tle całej rodziny obecnością kolców w nasadowej części stopy.
Genitalia samicy zawierają parę oddzielnych, całobrzegich spermatek o niskich nasadach, wąskich, zakrzywionych i skręconych szypułkach oraz rozszerzonych, owalnych zbiorniczkach szczytowych.
Gatunek afrotropikalny, endemiczny dla Południowej Afryki, znany tylko z prowincji KwaZulu-Natal, gdzie występuje w pasie roślinności wzdłuż wybrzeży Oceanu Indyjskiego.