Miasto historycznie położone jest na tzw. Morawach Polskich, czyli na obszarze dawnego wikariatu generalnego branickiego. Należało do wydzielonego w 1269 roku z Margrabstwa Moraw czeskiego księstwa opawskiego, które co najmniej od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska.
Nazwa miejscowości była przeważnie taka sama. Na przestrzeni lat praktycznie zmieniał się jedynie zapis jej nazwy. W pierwszych źródłach z 1278 roku brzmiała ona Branicz, natomiast w 1377 roku – Brenicz. Nazwa jest patronimiczna i może pochodzić albo od nazwiska Bran albo też od czeskiego słowa brana (polskie brama) lub od czasownika braniti, czyli bronić.
Historia
Branice po raz pierwszy wzmiankowane zostały w 1278 roku jako Branicz, kiedy to należało do wydzielonego w 1269 roku z Margrabstwa Moraw czeskiego księstwa opawskiego, które co najmniej od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska.
Od końca XVIII w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono lemiesz pługa w słup, skrzyżowany z deską, po obu stronach narzędzi sześcioramienna gwiazda.
Do głosowania podczas plebiscytu na Górnym Śląsku uprawnione były w Branicach 2072 osoby, z czego 1540, ok. 74,3%, stanowili mieszkańcy (w tym 1454, ok. 70,2% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 2037 głosów (ok. 98,3% uprawnionych, 100% ważnych głosów); za Niemcami głosowały 2032 osoby (ok. 99,8%), a za Polską 5 osób (ok. 0,2%).
W granicach Polski od końca II wojny światowej. Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 12 listopada 1946. Po drugiej wojnie światowej Morawców uznano za ludność polską i pozwolono im pozostać. Po 1956 nastąpiła fala emigracji do Niemiec.
Od grudnia 1945 siedziba zbiorowejgminy Branice w powiecie głubczyckim na terenie tzw. Ziem Odzyskanych (tzw. I okręg administracyjny – Śląsk Opolski), powierzonym 18 marca 1945 administracji wojewody śląskiego, a z dniem 28 czerwca 1946 przyłączonym do woj. śląskiego (śląsko-dąbrowskiego). 6 lipca 1950 Branice wraz z całym powiatem głubczyckim weszły w skład nowo utworzonego woj. opolskiego.
Po zniesieniu gmin i utworzeniu gromad jesienią 1954, Branice zostały siedzibą władz gromady Branice, gdzie pozostały do końca 1972 roku. W związku z kolejną reformą gminną z początkiem 1973 roku, Branice stały się siedzibą reaktywowanej gminy Branice w powiecie głubczyckim w województwie opolskim. W latach 1975–1998 administracyjnie należały do małego województwa opolskiego. 1 stycznia 2026 Branice po raz pierwszy otrzymały status miasta.
Demografia
Branice podlegają pod Urząd Statystyczny w Opolu, oddział w Prudniku.
Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:
kościół par. pw. Wniebowzięcia NMP, ul. Kościelna, z XIII wieku, XIX/XX w.
zespół Zakładu Opiekuńczego i domu zakonnego sióstr Maryi Niepokalanej, ob. szpital psychiatryczny, 1898-1933, nr rej.: A-47/2006 z 15.05.2006:
kościół szpitalny pw. Świętej Rodziny, 1929-32
dom zakonny, ob. pawilon szpitalny „J” i plebania, 1929
kuchnia centralna
szpital dla kobiet, ob. pawilon szpitalny „D”
szpital dla sierot, ob. pawilon szpitalny „A”
szpital dla chorych umysłowo mężczyzn
izolatka dla chorych zakaźnie
dom dla mężczyzn, ob. pawilon szpitalny „C”
dom dla kobiet, ob. pawilon szpitalny „K”
pierwszy dom sióstr, ob. pawilon szpitalny „B 3”
budynek instytutu badawczego, 1932-33
zieleń o charakterze parkowym
Dom Rekolekcyjny, ob. klasztor sióstr Maryi Niepokalanej, ul. Szpitalna, 1925/26, nr rej.: 2161/87 z 22.05.1987
park pałacowy, k. XIX, nr rej.: 134/86 z 28.03.1986
Inne zabytki:
zamek murowany z cegły, istniał tu w średniowieczu nad rzeką Opawą; na jego ruinach zbudowano browar
pałac otoczony małym parkiem; obiekt niezagospodarowany z dobrze zachowaną kaplicą.
Wybrane zabytki miasta
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Klasztor Sióstr Niepokalanej Maryi
Główny gmach Ośrodka Terapii Uzależnień
Gmach Domu Pomocy Społecznej
Ruiny pałacu
Warunki naturalne
W granicach administracyjnych Branic znajduje się płaskie wzgórze o nazwie Plechowa Góra, będące kulminacją Płaskowyżu Prudnicko-Głubczyckiego, na której wcześniej stała wieża triangulacyjna. Wysokość względna między dnem dolinki Wilżyny a szczytem Plechowa, w kierunku południowym, na dystansie 1,2km wynosi 25m.
↑Geoportal.gov.pl > Wyszukiwania > Wyszukiwania nazw miejscowości > Identyfikacja > Wyznaczanie wysokości > Numeryczny Model Terenu , [dostęp 2024-02-16].
↑AleksandraA.Starczewska-WojnarAleksandraA., Odciśnięta pamięć wspólnoty: prawne i komunikatywne funkcje pieczęci gmin wiejskich na przykładzie zachodnich powiatów rejencji opolskiej w latach 1816–1933, Archiwalne Źródła Tożsamości, Opole: Archiwum Państwowe w Opolu: Uniwersytet Opolski, 2020, s. 282, ISBN978-83-956475-6-7 [dostęp 2025-09-17](pol.).
↑Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z1946r. Nr142,poz.262 (ISAP)).
↑Rozporządzenie Wojewody Śląsko-Dąbrowskiego z dnia 27 listopada 1945 (Śląsko-Dąbrowski Dziennik Wojewódzki, Nr. 34, Kat, dnia 22 grudnia 1945 r.).
12AndrzejGawryszewski:Ludność Polski w XX wieku (The population of Poland in the 20th century).Warszawa:Polska Akademia Nauk, Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania im. Stanisława Leszczyńskiego,2005,s.43–44.
↑Na podstawie ustawy z dnia 11 września 1944 o organizacji i zakresie działania rad narodowych (Dz.U. z1944r. Nr5,poz.22 (ISAP)) oraz dekretu z 23 listopada 1944 o organizacji i zakresie działania samorządu terytorialnego (Dz.U. z1944r. Nr14,poz.74 (ISAP)).
↑Uchwała Nr VII/19/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu z dnia 4 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu głubczyckiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu z dnia 4 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu z dnia 4 października 1954 r. dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu z dnia 27 grudnia 1954 r., Nr. 12, Poz. 68).
↑Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1.Warszawa:Główny Urząd Statystyczny – Biuro Spisów,1971.
Gaworski, Marek. Zamki, pałace i dwory Opolszczyzny, 2007.
Guerquin Bohdan. Zamki śląskie. Warszawa: Budownictwo i Architektura, 1957.
Pospiszyl, Benedykt. Branice na starej fotografii.
Pospiszyl, Benedykt. Branice, Úvalno: turystyczna wizytówka. Branice: Gmina Branice; Úvalno: Obecní úřad Úvalno, 2010.
BenedyktB.PospiszylBenedyktB., Bp. Joseph Martin Nathan: Fundacja NMP w Branicach w latach 1904–1949, Branice: ID Project, 2012, ISBN978-83-934702-0-4, OCLC827703806.
BenedyktB.PospiszylBenedyktB., Monografia parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Branicach 1248-2011, Branice: ID Project, 2012, ISBN978-83-934702-4-2, OCLC827703801.