| wieś | |
Pomnik Księgi henrykowskiej w Brukalicach | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2011) |
99 |
| Strefa numeracyjna |
74 |
| Kod pocztowy |
57-210 |
| Tablice rejestracyjne |
DZA |
| SIMC |
0856706 |
Położenie na mapie gminy Ziębice | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego | |
Położenie na mapie powiatu ząbkowickiego | |
Brukalice (niem. Taschenberg) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Ziębice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.
Wieś opisana w Księdze Henrykowskiej, gdzie znajduje się etymologia jej nazwy. Ma się ona wywodzić od słów wypowiedzianych przez Boguchwała do żony: Day ut ia pobrusa a ti poziwaj. Jej nazwę w zlatynizowanych formach Brucaliz, Brucalicz oraz Brukaliz notuje wraz z sąsiednimi wsiami spisana po łacinie w latach 1269–1273 Księga henrykowska.
Wieś założona prawdopodobnie przed 1201 r., jako własność niejakiego Boguchwała, rycerza księcia Bolesława I Wysokiego, który być może był pochodzenia czeskiego. Po Boguchwale właścicielem wsi byli jego synowie, którzy zamienili ją z cystersami z Henrykowa. Od 1262 roku wieś stanowiła dobra klasztorne.