Bussecz

Bussecz w roku 1374 jako Bussecz, w roku 1476 jako silva Buzecz – wieś, dziś nie istnieje, znajdowała się na północ od klasztoru świętokrzyskiego, na północny zachód od Wólki Milanowskiej i na północ od Lechowa, zapewne na północnych stokach Wału Małacentowskiego (okolice miejscowości Małacentów i po drugiej stronie wału Zamkowej Woli i Paprocic), na północ od przysiółka Poddębie. Obecnie Powiat kielecki, gmina Łagów.

Podległość administracyjna świecka i kościelna

Powiat sandomierski, parafia nieznana.

Własność

Duchowna – klasztor świętokrzyski.

Topografia, granice miejscowości, obiekty fizjograficzne

W roku 1374 granice Raszkowic (dziś wieś także nieistniejąca) rozciągają się od ścieżki wsi Lechówek do Bussecza.

W roku 1476 granica między posiadłościami biskupa krakowskiego i klasztoru świętokrzyskiego przebiega między innymi od ścieżki zwanej Lechowska na północ od potoku Grdzonów, a stąd przez las Bussecz na wschód i tu w Busseczu., na końcu Senna, znajduje się kopiec graniczny, stąd zaś granica wiedzie do klucza Brokowskiego biskupstwa włocławskiego.

W XVI w. na miejscu wsi Bussecz i Zerzęcin powstały wsie Budzyń i Paprocice.

Uwagi

  1. ↑ Przyczyna dla których wieś zniknęła z map jest bliżej nieznana, być może była to nietrafiona lokacja klasztorna i związana z tym migracja do innych rozwijających się miejscowych ośrodków.
  2. 1 2 Budzyn występuje w przekazie pisemnym w roku 1564-5 jako wieś w powiecie sandomierskim, parafii Nowa Słupia. Położony był wówczas u południowego podnóża Łyśca. Należał do dóbr klasztoru świętokrzyskiego. Dziś także nie istnieje. Jako że występuje w piśmiennictwie w wieku XIV i XV być może związany z nazwą lokalną Bussecz (wówczas brak już zapisów o wsi Bussecz). Natomiast jego lokalizację można wiązać bardziej z obszarami powstałej później wsi Bartoszowiny niż Trzcianki.

Przypisy

  1. 1 2 Słownik Historyczno-Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu 2010-2012 Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk - Edycja elektroniczna

Bibliografia