Historia
Centrum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym utworzono na podstawie zarządzenia nr 103 Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2010 r. w sprawie nadania statutu Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego (M. P. Nr 101, poz. 1184), a rozpoczęło ono działalność 1 lipca 2011.
Przed utworzeniem CANARD, materiał zarejestrowany przez fotoradary musiał być ręcznie odczytywany z zamontowanych w nich aparatów (lub w przypadku starszych urządzeń z klisz, które należało wcześniej wywołać), co powodowało przestoje w pracy urządzeń na skutek zapełniania się ich pamięci wewnętrznej. Poszczególne komendy policji tworzyły komórki lub stanowiska do obsługi poszczególnych fotoradarów. Aby podnieść efektywność, pojawiła się koncepcja automatyzacji i centralizacji tego procesu. Przed wprowadzeniem systemu CANARD, 576 masztów fotoradarowych należało do policji, a 445 sztuk – do GDDKiA. Wszystkie czynne tego typu urządzenia przejęła Inspekcja Transportu Drogowego. Infrastrukturę nieczynną (atrapy, maszty bez podłączonej energii elektrycznej) zdemontowano, bądź wyposażono w urządzenia rejestrujące. Oprócz tego zamontowano nowe maszty. Budowa systemu została dofinansowana ze środków Unii Europejskiej w wysokości 160 541 122 zł, a wartość całego projektu wyniosła 188 871 909 zł. W 2016 r. zakończono realizację projektu, uruchamiając wszystkie elementy systemu, składającego się z 400 urządzeń stacjonarnych do pomiaru prędkości, 29 urządzeń do kontroli średniej prędkości na określonym odcinku, 20 systemów do kontroli przestrzegania stosowania się do sygnalizacji świetlnej oraz 29 mobilnych urządzeń rejestrujących. W grudniu 2016 r. GITD podpisał umowę użyczenia od miasta stołecznego Warszawy urządzeń rejestrujących wykorzystywanych do końca 2015 r. przez warszawską straż miejską.
