Carl Renz studiował na uniwersytetach we Wrocławiu, Monachium, Paryżu i Zurychu. W 1909 otrzymał habilitację na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie później uzyskał tytuł profesora. Prowadził badania naukowe między innymi na Śląsku i na Półwyspie Bałkańskim. Otrzymał doktorat honoris causaUniwersytetu Ateńskiego. Król Grecji Jerzy II odznaczył go Orderem Feniksa.
Geologiem był również jego syn Otto Renz.
Osiągnięcia naukowe
Znaczenie w historii nauki
Jednym z głównych tematów badań Carla Renza były kopalne głowonogi. Zajmował się między innymi dewońskimi (fameńskimi) głowonogami ze słynnego stanowiska w Dzikowcu, a także triasowymi głowonogami Grecji. Opisał liczne nowe taksony, na przykład rodzaje: Glatziella Renz, 1914 (fameńska klimenia), Psilobites Renz, 1911 (triasowy ceratyt) oraz Chiotites Renz & Renz, 1948 (triasowy ceratyt, opisany wspólnie przez Carla Renza i Ottona Renza).
Wybrane publikacje
Die triadischen Faunen der Argolis (1911)
Neue Arten aus dem Clymenienkalk von Ebersdorf in Schlesien (1914)
Upamiętnienie
Na jego cześć nazwano gatunek liasowego amonita Dayiceras renzi (Meister, 1913) (pierwotna nazwa Amaltheus renzi).
Przypisy
12GeorgG.BonerGeorgG., Carl Renz (1876–1951), „Argovia, Jahresschrift der Historischen Gesellschaft des Kantons Aargau”, 68–69, E-Periodica, 1958, s. 616 [dostęp 2024-04-27](niem.).
↑P.A.P.A.SoderP.A.P.A., Dr. Otto Renz 1906-1992, „Bulletin der Vereinigung Schweiz. Petroleum-Geologen und -Ingenieure”, 59 (134), 1992, s. 49–52.
↑W.J.W.J.ArkellW.J.W.J., B.B.KummelB.B., C.W.C.W.WrightC.W.C.W., Mesozoic forms: Systematic descriptions, [w:] Raymond C.R.C.Moore (red.), Treatise on Invertebrate Paleontology. Part L: Mollusca 4: Cephalopoda: Ammonoidea, Boulder, Colorado–Lawrence, Kansas: Geological Society of America & University of Kansas Press, 1957, L129–L437.
↑CarlC.RenzCarlC., OttoO.RenzOttoO., Eine untertriadische Ammonitenfauna von der griechischen Insel Chios, „Schweizerische paläontologische Abhandlungen”, 66, 1948, s. 1–98.