| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk przyrodniczych | |
| Specjalność: paleontologia | |
| Alma Mater | |
| Habilitacja |
1909 |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
Carl Renz (ur. 3 czerwca 1876 w Durlach, zm. 16 lutego 1951 w Atenach) – niemiecki paleontolog, badacz głowonogów.
Carl Renz studiował na uniwersytetach we Wrocławiu, Monachium, Paryżu i Zurychu. W 1909 otrzymał habilitację na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie później uzyskał tytuł profesora. Prowadził badania naukowe między innymi na Śląsku i na Półwyspie Bałkańskim. Otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Ateńskiego. Król Grecji Jerzy II odznaczył go Orderem Feniksa.
Geologiem był również jego syn Otto Renz.
Jednym z głównych tematów badań Carla Renza były kopalne głowonogi. Zajmował się między innymi dewońskimi (fameńskimi) głowonogami ze słynnego stanowiska w Dzikowcu, a także triasowymi głowonogami Grecji. Opisał liczne nowe taksony, na przykład rodzaje: Glatziella Renz, 1914 (fameńska klimenia), Psilobites Renz, 1911 (triasowy ceratyt) oraz Chiotites Renz & Renz, 1948 (triasowy ceratyt, opisany wspólnie przez Carla Renza i Ottona Renza).
Na jego cześć nazwano gatunek liasowego amonita Dayiceras renzi (Meister, 1913) (pierwotna nazwa Amaltheus renzi).