Casa dei Bambini

Casa dei Bambini (pol. Dom Dziecięcy) – określenie przedszkola w którym stosuje się metodę Montessori, opracowaną przez włoską lekarkę psychiatrii i pedagożkę Marię Montessori.

Historia

Pierwsze Casa dei Bambini powstało w roku 1907 w Rzymskiej dzielnicy San Lorenzo na prośbę Edoardo Talamo, dyrektora generalnego Rzymskiego Towarzystwa Nieruchomości (it. Istituto Romano dei Beni Stabili). Pomysł motywowany był chęcią ochrony mienia przed dewastacją, ponieważ dzieci z dzielnicy były pozostawiane bez opieki i nadzoru w czasie, gdy ich rodzice pracowali. Innym ważnym powodem była potrzeba prowadzenia nadzoru sanitarno-medycznego. To właśnie z tego względu Edoardo Talamo zwrócił się do Marii Montessori jako lekarki.

Montessori swoją metodę zaczęła opracowywać, obserwując dzieci w klinice psychiatrii, jednak udoskonaliła ją właśnie w Casa dei Bambini gdzie po raz pierwszy mogła też ją zastosować na zdrowych dzieciach. Z czasem, gdy metoda Montessori zyskała na popularności, określenie Casa dei Bambini (oraz jego tłumaczenia) zaczęło określać wszystkie placówki stosujące tę praktykę.

Nazwa Casa dei Bambini została zaproponowana przez Olgę Ossani, która w 1899 roku, wspólnie z Marią Montessori, reprezentowała Włochy jako delegatka na Międzynarodowym Kongresie Kobiet w Londynie.

Zasady i funkcjonowanie placówek Montessori

Przygotowane otoczenie (it. L'ambiente preparato) – przedszkole powinno być estetyczne i wyposażone w małe, przystosowane dla dzieci meble. Zaleca się podzielenie sali na konkretne przestrzenie: ćwiczenia praktycznego życia, matematyki, języka, sensoryki i edukacji kosmicznej.

Nieprzerwany cykl – zamiast tradycyjnej lekcji stosuje się około trzygodzinny blok swobodnej pracy, podczas którego dziecko samodzielnie wybiera zadania i decyduje o tempie pracy.

Grupy zintegrowane wiekowo – rezygnacja z podziału rocznikowego. W Casa dei Bambini dzieci w różnym wieku spędzają czas razem.

Nauczyciel jako obserwator – główną zasadą obowiazujacą nauczyciela (zwanego w metodzie Montessori przewodnikiem) jest jak najmniejsza ingerencja w działanie dzieci. Ma przede wszystkim obserwować, dbać o bezpieczeństwo i ewentualnie pośrednio kierować zachowaniem dzieci.

Przypisy