| wieś | |
Pałac rodziny von Somnitz | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2025) |
727 |
| Strefa numeracyjna |
59 |
| Kod pocztowy |
84-352 |
| Tablice rejestracyjne |
GLE |
| SIMC |
0752480 |
Położenie na mapie gminy Wicko | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa pomorskiego | |
Położenie na mapie powiatu lęborskiego | |
Charbrowo (kaszb. Charbrowò lub też Chabrowò, niem. Charbrow) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim, w gminie Wicko. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 214.
Wieś jest siedzibą sołectwa, w skład którego wchodzą również miejscowości Krakulice, Charbrowski Bór, Podroże i Cegielnia Charbrowska.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.
W wieku XIII wieś, a właściwie jej tereny należały do kasztelanii białogardzkiej. W roku 1286 książę gdański Mściwoj II nadał dobra charbrowskie biskupowi włocławskiemu. W 1564 roku wieś wraz z dobrami w Łebieńcu i Osiekach została nabyta przez rodzinę Wejherów, a już 40 lat później poprzez małżeństwo właścicielami Charbrowa stali się Krokowscy. Im przypisuje się budowę kościoła, którą ukończono w roku 1669. Od lat 1680-tych odbywały się we wsi polskie nabożeństwa kalwińskie, jednakże z czasem wspólnota przeszła na luteranizm. Wówczas Charbrowo należało już do Somnitzów, którzy piastowali w XVII i XVIII wieku najważniejsze urzędy w powiecie lęborskim. Z czasem drogą koligacji stworzyli jedno z największych latyfundiów w tej części Pomorza a Charbrowo uczynili swoją główną siedzibą. Ostatni z Somnitzów, Karl Heinrich von Somnitz, opuścił Charbrowo w marcu 1945 roku. Podobno przed zdobyciem wsi przez wojska radzieckie udało mu się ukryć zbiory swojej potężnej biblioteki, nieodnalezionej do dziś. Są różne przypuszczenia na ten temat.
Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisane są:

We wsi działa klub sportowy Chrobry Charbrowo, grający obecnie w słupskiej klasie okręgowej.